Αρθρογραφία Μελών

Για μια «άλλη» θεώρηση της αντιεγκληματικής και σωφρονιστικής πολιτικής στην χώρα μας.

(Ανωνύμου).Για την αντιγραφή, Θανάσης Σταματούκος

Πολλοί και συνδυασμένοι είναι οι παράγοντες που αλληλεπιδρούν και οδηγούν τους σημερινούς πολίτες σε μία μείωση του αισθήματος ενότητας με τους όρους της προσωπικής και κοινωνικής τους ζωής. Και αυτό εντείνεται όσο βαθαίνει η πολύπλευρη κρίση της Ελληνικής κοινωνίας. Το ζήτημα είναι πολύπλοκο και δύσκολο και δεν είναι το κυρίως θέμα στο παρόν σημείωμα. Το σημαντικό είναι εδώ να τονιστεί ότι σε ένα ορισμένο επίπεδο αιτίων-αποτελεσμάτων, υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της έντασης της κοινωνικής παραβατικότητας-εγκληματικότητας και της έντασης των αποξενωτικών διαδικασιών και όρων στη ζωή των ατομικών και συλλογικών κοινωνικών υποκειμένων.

Οι άνθρωποι ως πρόσωπα και ως κοινωνικές ομάδες, συνειδητά και ασυνείδητα δρουν και αντιδρούν με βάση τα συναισθήματα, τις εικόνες και τις ιδέες που «εσωτερικεύουν» συνεχώς για τον εαυτό τους, την κοινωνία και τον κόσμο, για να περιορίσουν τις δυσάρεστες καταστάσεις και τα αντίστοιχα συναισθήματα και να επεκτείνουν τις ευχάριστες καταστάσεις και τα αντίστοιχα συναισθήματα. Παράλληλα, και σε μερική συσχέτιση με την προηγούμενη ζωτική λειτουργική αρχή, τα κοινωνικά υποκείμενα δρουν και αντιδρούν για να περιορίσουν τις καταστάσεις και τα αισθήματα αδυναμίας και να ενισχύσουν καταστάσεις και αισθήματα ισχύος (η οποία ισχύς δεν είναι μόνο ποσοτικό ζήτημα, αλλά κυρίως ποιοτικό-αφορά δηλαδή πολλά πεδία και κατευθύνσεις ισχύος που επιδιώκουν τα κοινωνικά υποκείμενα).

Αυτές οι ταυτόχρονες ζωτικές λειτουργικές αρχές, μέσω των κοινωνικών υποκειμένων και ανάλογα με τον τρόπο που αυτά εντάσσονται κοινωνικά, αλληλεπιδρούν με το κάθε φορά ήδη υφιστάμενο ανθρωποκοινωνικό κατασκευασμένο και κατασκευαζόμενο  πλαίσιο (κοινωνικό περιβάλλον-κοινωνικό σύστημα). Η ευρύτερη κοινωνική κατασκευή όμως, είναι σοβαρά ιεραρχημένη στα πλαίσια της ταξικής  διάρθρωσης της κοινωνίας, θέτοντας διαφορετικά όρια και πλαίσια ¨ζωτικής¨ κίνησης στα διάφορα κοινωνικά υποκείμενα. Δηλαδή για παράδειγμα, άλλα περιθώρια διεύρυνσης της ευχαρίστησης και της ισχύος του έχει ένας φτωχός άνεργος και άλλα περιθώρια ένας πλούσιος επιχειρηματίας. Επίσης, άλλη δυνατότητα επίδρασης στην ευρύτερη κοινωνική κατασκευή έχει ένας φτωχός και μη προβεβλημένος κοινωνικά πολίτης και άλλη ένας τραπεζίτης ή ένας υπουργός.

Έτσι καθορίζεται η ισχυρή συσχέτιση της κοινωνικής παραβατικότητας με την κοινωνική αποξένωση, μέσα σε ένα δεδομένο κάθε φορά πολιτικο-κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Τελικά δηλαδή η συσχέτιση αυτή εμφανίζεται ως ένα πολύπλοκο σύστημα ενεργητικής, συνειδητής ή ασυνείδητης δράσης-αντίδρασης των κοινωνικών υποκειμένων μεταξύ τους και μεταξύ αυτών και του περιβάλλοντός τους. Όσο θα εντείνεται η προσωπική και κοινωνική αποξένωση των κοινωνικών υποκειμένων (η οποία ορίζεται ως εντεινόμενη  μείωση της ενότητας με τους όρους της προσωπικής και κοινωνικής ζωής τους), τόσο θα εντείνεται και η κοινωνική παραβατικότητα-εγκληματικότητα, οποιοδήποτε και εάν είναι το κανονιστικό πλαίσιο μιας δεδομένης κοινωνίας (κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο φυσικά ορίζει και την αντίστοιχη παραβατικότητα).

Η ενίσχυση και δοξολογία του ποινικού κράτους σε συνδυασμό με τους αστυνομικούς και τους σημερινούς «σωφρονιστικούς» μηχανισμούς, λειτουργούν ως εφαλτήριο εκφοβισμού και χειραγώγησης, για να τιθασευτούν οι αναταραχές και η έκρηξη παραβατικότητας-εγκληματικότητας που προκαλούν η αυξανόμενη θεσμοθετημένη καθημερινή ανισότητα και αδικία, η έκρηξη φτώχειας και ανεργίας, η συρρίκνωση της κοινωνικής προστασίας, η χαλάρωση έως διάλυση των κοινωνικών δεσμών  και η απουσία οποιασδήποτε δυνατότητας συμμετοχής των πολλών και κυρίως των νέων σε δημιουργικά οράματα μικρά και μεγάλα.

Το γενικότερο πρόβλημα της εντεινόμενης κοινωνικής αποξένωσης αφορά στην εξέλιξη ολόκληρου του κοινωνικοοικονομικού συστήματος και τη σχέση του με τα ανθρωπολογικά θεμέλια του είδους μας . Όσον όμως αφορά σε μία σοβαρή  πλευρά αυτού του θεμελιώδους προβλήματος σήμερα, θα πρέπει ο καθένας να αναρωτηθεί: Τι είδους κοινωνικές  συλλογικές και ατομικές αξίες και ρόλους μπορούμε να αναμένουμε σε μία αυτοδιαλυόμενη κοινωνία, όπου η ίδια η δομή των σημερινών ανθρώπινων κοινωνικών σχέσεων πριμοδοτεί την Δημοκρατία των λαμόγιων και την ατομική ισχύ, κόντρα στις ουσιαστικά ανθρώπινες σχέσεις και το συλλογικό και κοινωνικό πνεύμα αλληλεγγύης και δημιουργικής πράξης? Ποιά κοινωνική ελπίδα μπορεί να εμπνεύσει η σημερινή κατάσταση στους πολίτες της χώρας μας, όταν αυτοί σε ποσοστό 98% πιστεύουν ότι η χώρα μας είναι σοβαρότατα διεφθαρμένη με πρωταθλητές πολιτικούς, αστυνομικούς , δικαστικούς, εργολάβους, πολεοδόμους, γιατρούς, τελωνειακούς κ.λ.π., χωρίς να εξαιρούνται από τη διαφθορά ούτε τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε? (Στοιχεία από τη δημοσκόπηση του «ευρωβαρόμετρου», Ελευθεροτυπία 10/12/2009).

Οι πραγματικοί σύγχρονοι κατασκευαστές της κοινωνικής πραγματικότητας, δηλαδή αυτοί που αποτελούν την κοινωνικοπολιτική εξουσία (καθώς και τα τσιράκια τους), αντί να συνδέσουν την ποινική παραβατικότητα-εγκληματικότητα με τα αίτιά της που είναι κατά κανόνα οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες τις οποίες δημιουργούν κυρίως  οι ίδιοι, μένουν στα αποτελέσματα.

Εγκληματικότητα και συνέργειες

Με μία άλλη γενικότερη οπτική και συνολικότερη αντιμετώπιση του προβλήματος της παραβατικότητας-εγκληματικότητας,  η κοινωνία δεν θα αντιμετώπιζε τουλάχιστον τόσο μεγάλη αύξηση  της ποινικής παραβατικότητας, αλλά και κάποιοι. «ιθύνοντες» θα προστάτευαν το «ανθρωπιστικό» τους προσωπείο. Γιατί δεν πραγματοποιείται ένα τέτοιου είδους άλμα στην «σωφρονιστική»  και «αντιεγκληματική» τους πολιτική? Γιατί επιμένουν στην πολιτική της «εγκληματικοποίησης» της εξαθλίωσης και της αποξένωσης?

Δεν γνωρίζουν μήπως ότι υπάρχουν εξαθλιωμένες περιοχές με γειτονιές που μπορεί ακόμη και το 30με 40% του ενήλικου ανδρικού πληθυσμού τους να βρίσκεται συνεχώς υπό ποινική δίωξη?

Δεν γνωρίζουν ότι  ανήλικοι κρατούμενοι 15 χρονών που καταδικάζονται ως έμποροι ναρκωτικών με ποινές από 8 έως 12 χρόνια, θα μεταφερθούν σε μερικά χρόνια στις φυλακές ενηλίκων, όπου προφανώς θα αποκτήσουν μεταπτυχιακό εγκληματικότητας?

Δεν γνωρίζουν ότι θεραπεύοντας και εντάσσοντας κοινωνικά ένα «πρεζόνι» το οποίο μπορεί να κάνει τα πάντα για τη δόση του, θα «γλύτωναν» από εκατοντάδες ποινικές παραβάσεις ετησίως και μόνο από αυτή την ενδεχόμενη μοναδική περίπτωση θεραπείας-επανένταξης?

Ας σκεφθεί κανείς τι θα μπορούσε να επιτευχθεί με ένα ουσιαστικό χτύπημα του εμπορίου και των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών. (Αλήθεια, πως η αστυνομία δεν μπορεί να εντοπίσει τους ¨μεγάλους¨ του εμπορίου των ναρκωτικών,(υπάρχουν πολύ λίγοι μέσα στις φυλακές σήμερα), όταν η ¨αλυσίδα¨ που ξεκινάει από τον εξαρτημένο μικροεμποράκο  δείχνει καθαρά την «τοπογραφία» των μεγαλεμπόρων όχι μόνο στην Αττική, αλλά και στις μεγάλες επαρχιακές πόλεις και στα νησιά το καλοκαίρι?)

Αυτός ο κατάλογος ερωτημάτων μπορεί να γεμίσει πολλές σελίδες. Και το κεντρικό ερώτημα παραμένει: Πρόκειται άραγε για απλή ανικανότητα κράτους και κυβερνήσεων, ή μήπως για μία υποβόσκουσα και ανομολόγητη-ενδεχομένως και μη συνειδητοποιούμενη από τους πολλούς- συνέργεια, η οποία αναπτύσσεται  ως λειτουργικό συμπλήρωμα του σημερινού συστήματος? Εάν ισχύει το δεύτερο, δεν είναι ανάγκη να ψάξουμε για συνομωσίες συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων, αστυνομικών, δικαστών και αξιοσέβαστων επιχειρηματιών με το έγκλημα (βεβαίως και αυτό είναι χρήσιμο). Η συνομωσία βρίσκεται μπροστά μας, κυρίως ως έλλειψη πολιτικής βούλησης για μία διαφορετική συνολική ενεργητική πολιτική η οποία περιλαμβάνει ως μέρος της και τον «σωφρονισμό». Η κυριότερη συνομωσία του πραγματικού εγκλήματος, είναι να αφήνουν τα πράγματα όπως είναι και ως προς τα κοινωνικά ζητούμενα και ως προς τη συνολικότερη αντιμετώπιση. Το επόμενο βήμα επίσημης κρατικής πολιτικής στο οποίο οδηγεί η σημερινή κατάσταση, είναι προφανές. και  ήδη εμφανίζεται στα πιο αναπτυγμένα καπιταλιστικά κράτη. Είναι η επίσημη συνεργασία του κράτους με το οργανωμένο έγκλημα Έτσι η αστυνομία του Σικάγου μπορεί να έχει επίσημες επαφές με τη Μαφία για διάφορα προβλήματα «ελέγχου» και «πληροφόρησης» που μπορεί να εμφανιστούν, και το Ιαπωνικό κράτος να συνδιαλέγεται επισήμως με την Ιαπωνική μαφία, την «Γιακούζα», όπως έκανε για να αποφύγει και να ελέγξει ενδεχόμενες κινητοποιήσεις του κόσμου, κατά την διάρκεια της επίσημης  επίσκεψης του τότε πρωθυπουργού των Η.Π.Α. Κλίντον στην Ιαπωνία. Είναι γνωστή βέβαια στην Ιταλία η περίπτωση της μυστικής διαπλοκής ακόμη και πρωθυπουργών με το οργανωμένο έγκλημα (Μαφία-Καμμόρα κ.λ.π.), όπως δείχνουν οι περιπτώσεις Αντρεότι και οι πρόσφατες ενδείξεις(ή μήπως αποδείξεις?) για τον Μπερλουσκόνι.  Με αυτόν τον τρόπο, σε έναν ορισμένο βαθμό αναπτύσσεται μία αλυσίδα συνεργειών (πολιτικών και κοινωνικών), μεταξύ  ποινικού εγκλήματος-αστυνομίας-σωφρονιστικού και δικαστικού συστήματος-κάποιων χώρων της πολιτικής και ενδιαφερόμενων επαγγελματιών.. Όλες οι περιπτώσεις εγκληματικής διαπλοκής προσώπων μεταξύ των παραπάνω τμημάτων της συνεργατικής αυτής αλυσίδας που βγαίνουν στη δημοσιότητα (και που στην πραγματικότητα προφανώς θα είναι πολλαπλάσιες), δεν θα πρέπει να αντιμετωπισθούν ως εξαιρέσεις, αλλά ως αναπτυσσόμενο σύμπτωμα μιας πολιτικο-κοινωνικής πραγματικότητας. Θα είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον για τη χώρα μας, να γίνει μία μελέτη για το πώς και με την βοήθεια ποιών ¨υψηλών¨ προσώπων αναπτύχθηκε εδώ η Μαφία μετά την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών. Αρκετοί που ξέρουν πολλά, δεν μιλάνε για ευνόητους λόγους. Θα ήταν δυνατόν σε αυτό το κείμενο να αναφερθούν  ενδεικτικά, (παλαιότερης εποχής) παραδείγματα ενεργητικότατης συνεργασίας ¨υψηλών¨ προσώπων με το οργανωμένο έγκλημα, παραδείγματα τα οποία γνωρίζουν πολλοί, αλλά είναι βέβαιο ότι οποιαδήποτε εφημερίδα ¨ελλείψει επαρκών αποδείξεων¨ δεν θα δεχόταν να τα δημοσιεύσει

Οι θεωρητικοί εκφραστές αυτής της ιστορικά κατασκευαζόμενης πραγματικότητας, διαχωρίζουν την ποινική εγκληματικότητα που οριοθετεί η φυλάκιση και η φυλακή από την αποδεκτή παραβατικότητα –εγκληματικότητα των κοινωνικά ισχυρών εγκληματιών. Οι κοινωνικά ισχυροί εγκληματίες  δεν θα δουν ποτέ τη φυλακή ή θα την δουν σπάνια. Τα εγκλήματά τους αποτελούν μία θεσμοθετημένη φανερή ή κρυφή δυνατότητα, ή ακόμη, με τα νομικά και άλλα μέσα που διαθέτουν, η έκθεσή τους στη δημοσιότητα και στον κίνδυνο της φυλάκισης είναι πολύ μικρή έως μηδαμινή. Αυτοί οι αλώβητοι εγκληματίες, πολλές φορές καταφεύγουν για υπηρεσίες στο οργανωμένο έγκλημα, ή μονίμως συνεργάζονται με αυτό, ή ακόμη σε πολλές περιπτώσεις το δημιουργούν οι ίδιοι ως οι ¨εγκέφαλοί¨ του.

…και η φυλακή

Οι κοινωνικές συνθήκες λοιπόν προετοιμάζουν την πρώτη ύλη της εγκληματικότητας, ένα μικρό μέρος των φορέων της οποίας καταλήγει στις φυλακές μέσω της αστυνομίας και των δικαστών. Αυτή η πρώτη ύλη των εγκλειόμενων στις φυλακές υφίσταται μία άμεση και έμμεση διαμόρφωση (ουσιαστικά εκπαιδεύεται και διαμορφώνεται ως η κοινωνική ομάδα των «ποινικών»).Επιπρόσθετα, έλξη στους περισσότερους κρατούμενους ασκεί και η επίσημη εξουσία της φυλακής. Οι φύλακες και η διοίκηση. Εδώ υπάρχει διμερές ενδιαφέρον. Η ανασφάλεια των κατά κανόνα λίγων και ανειδίκευτων φυλάκων, «παντρεύεται» με την αδυναμία και ανασφάλεια αρκετών κρατουμένων μέσω της λειτουργίας της κατάδοσης αλλά και άλλων συνεργειών. Ήδη όλο το σκηνικό της ψυχολογικής και πρακτικής εκπαίδευσης του νέου κρατούμενου για την κοινωνική του ένταξη ως «ποινικού» μέσα στη φυλακή και του προσανατολισμού της κοινωνικής του ένταξης  όταν βγει έξω από αυτήν, έχει στηθεί. Οι κρατούμενοι θα αποφοιτήσουν από ένα πανεπιστήμιο περαιτέρω ανάπτυξης μιας κατά το μεγαλύτερο μέρος της «πειθήνιας»  στο κοινωνικοπολιτικό σύστημα εγκληματικότητας. Δηλαδή μιας εγκληματικότητας που δεν ανησυχεί το πολιτικό και κοινωνικό σύστημα, ενώ σε ένα μεγάλο μέρος της είτε συνεργάζεται με αυτό, είτε είναι απολύτως πρόθυμη να το εξυπηρετήσει με το «αζημίωτο» φυσικά .  Δεδομένων των συνθηκών κοινωνικού αποκλεισμού και κοινωνικού στιγματισμού, οι πρώην κρατούμενοι που στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι φτωχοί, θα αναζητήσουν τους όρους επιβίωσής τους πάλι σε παραβατικά περιβάλλοντα και θα αναπτύξουν πάλι αντίστοιχες παραβατικές συμπεριφορές. Το διαβατήριο της φυλακής όπου αναφέρεται η καταδίκη τους και το οποίο πρέπει να επιδεικνύουν παντού, οδηγεί στην αδυναμία εξεύρεσης νόμιμης μισθωτής εργασίας, την ίδια στιγμή που η συνήθως φτωχή οικογένειά τους έχει εξαντληθεί οικονομικά για να τους συντηρήσει μέσα στη φυλακή και για να πληρώσει τα έξοδα της νομικής τους κάλυψης. Το αδύνατο εξεύρεσης εργασίας και η «αλητεία», αναφέρονται ως οι πιο συνηθισμένοι συντελεστές υποτροπής. Η πιθανότητα της υποτροπής και της επιστροφής στη φυλακή, είναι τώρα μεγαλύτερη για τον αποφυλακισθέντα από όταν μπήκε. Πάντως για αρκετούς από αυτούς, ο δρόμος της μόνιμης ή περιστασιακής «συνεργασίας» με την αστυνομία κατά τη διάρκεια της ελεύθερης κοινωνικής τους ζωής, είναι πολύ γνωστός και πολυσύχναστος.

……..Και μέχρι να αλλάξουμε αυτήν την κοινωνία, τι κάνουμε?

Ο άνθρωπος εντός των βιοψυχικών του ορίων, είναι μία αχανής κοινωνική δυνατότητα. Γιαυτό και μπορούν να υπάρξουν πολύ διαφορετικές κοινωνίες, που ίσως σήμερα δεν μπορούμε να τις διανοηθούμε. Γι αυτό και δικαιούται κάποιος να πιστεύει πως μπορεί να υπάρξει κάποτε μία κοινωνία που δεν θα έχει ανάγκη τις φυλακές, τουλάχιστον με τη σημερινή μορφή του εγκλεισμού. Υπάρχει όμως πάντα η ανάγκη και για άμεση καλυτέρευση της ζωής των φυλακισμένων, του δήθεν σωφρονιστικού συστήματος συνολικά και των κοινωνικών όρων ζωής των πολιτών που μπορεί να υφίστανται τις επιπτώσεις της όποιας εγκληματικότητας. Σε σχέση με αυτήν την άμεση ανάγκη, θα αναφερθούν ή θα επαναληφθούν συνοπτικά τα πάρα κάτω:

1ον.Το οποιοδήποτε κανονιστικό-επίσημο και ανεπίσημο- πλαίσιο της ζωής μιας κοινωνίας, εκφράζει εξελισσόμενους συσχετισμούς κοινωνικοπολιτικής και ιδεολογικής ισχύος, οι οποίοι διαμορφώνονται μέσα από μικρές και μεγάλες συγκρουσιακές και ενωτικές  διαδικασίες μεταξύ των κοινωνικών υποκειμένων. (Ενότητα και σύγκρουση, βρίσκονται πάντα σε μία αδιάσπαστη διαλεκτική σχέση. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος). Αυτές οι συγκρουσιακές-ενωτικές διαδικασίες διαμεσολαβούνται από τις κάθε φορά υπάρχουσες κοινωνικές κατασκευές κάθε είδους, και θεμελιώνονται πάνω στη ζωτική τάση των κοινωνικών υποκειμένων-ατομικών και συλλογικών-,να επεκτείνουν τις ενότητες με τους όρους της ζωής τους και την αντίστοιχη ισχύ τους, και, -(πράγμα που είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος)-, να μειώσουν την αποξένωσή τους με τους όρους της ζωής τους και την αντίστοιχη αδυναμία τους.

2ον.Επειδή η ίδια η ζωτική τάση ορίζει συγκρούσεις-ενότητες στα διαπροσωπικά και τα κοινωνικά πεδία, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά κοινωνία χωρίς τυπικούς ή άτυπους κανόνες και κατά περίπτωση συμφωνίες, οι οποίες έχουν δυναμικό, δηλαδή εξελισσόμενο χαρακτήρα. Τα θεμέλια της ανθρώπινης φύσης και η συνεχής εξέλιξη των επιστημών και της τεχνολογίας, εγγυώνται ότι συνεχώς οι νόμοι, οι συμφωνίες, τα κοινωνικά συστήματα, οι πολιτισμοί και οι κοινωνίες πάντα θα αλλάζουν, ανάλογα με την εξέλιξη των συγκρούσεων-ενοτήτων σε όλα τα επίπεδα. Από το πιο μικρό επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων μέχρι το πιο μεγάλο των διεθνών σχέσεων. Οι συγκρούσεις-ενότητες αυτές βέβαια, εκφράζονται και όσον αφορά στην κατεύθυνση ανάπτυξης των επιστημών, της τεχνολογίας και της παραγωγής, και επηρεάζονται από αυτήν την κατεύθυνση.

3ον. Η παραβατικότητα-εγκληματικότητα σε σχέση με ένα εφαρμοζόμενο σύστημα κανόνων, δεν μπορεί να οριστεί μόνο μέσω της παραβατικής πράξης του ατομικού υποκειμένου, γιατί υπάρχουν πολύ διαφορετικά πεδία αναγκών, αλλά και πολύ διαφορετικά συνειδητά και ασυνείδητα αξιακά συστήματα και κοινωνικές αναπαραστάσεις με βάση τα οποία προβαίνει κάποιος στην δεδομένη εγκληματική πράξη. Το κίνητρο φωτίζει την πράξη, και το αξιακό πλαίσιο του κοινωνικού υποκειμένου το οποίο πρέπει να εξηγείται με βάση την κοινωνική και πολιτισμική του ένταξη, φωτίζει το κίνητρο. Με  αυτόν τον τρόπο, τα αίτια της  παραβατικής πράξης στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν κοινωνική αναφορά. Αυτό το ξεχνούν πολλές φορές οι σοφοί πολιτικοί, νομικοί και δικαστές μας, διολισθαίνοντας σε μία Αγγλοαμερικάνικου τύπου ατομικιστική θεώρηση του εγκλήματος και της νομικής επιστήμης, σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή, η οποία έχει παραδοσιακά ολιστικές θεωρήσεις. Και το ξεχνούν, γιατί έτσι παραβλέπουν τον σοβαρό ταξικό χαρακτήρα του προβλήματος της εγκληματικότητας-ανομίας και αποποιούνται τις όποιες ταξικές υπηρεσίες, εντάξεις και ευθύνες τους, ακριβώς όπως η γάτα κουκουλώνει τις ακαθαρσίες της.

4ον.Η συνολική παραβατικότητα-εγκληματικότητα χτυπιέται με πολιτικές και μέτρα που περιορίζουν την εξαθλίωση και την αποξένωση από τη  μια πλευρά, και από την άλλη πλευρά με μέτρα και πολιτικές που περιορίζουν την αυθαιρεσία και την ασυδοσία των κοινωνικά ισχυρών και που ισχυροποιούν επίσης τους κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων και των κοινωνικών ομάδων μέσα σε μια κοινωνία.

Μια τέτοια συνολική οπτική είναι ανύπαρκτη σήμερα και αυτό αντανακλά στο γενικότερο «σωφρονιστικό» σύστημα σήμερα και στις φυλακές ειδικότερα.. Άθλιες και ντροπιαστικές για όλους υποδομές και συνθήκες κράτησης, ουσιαστική ανυπαρξία προγραμμάτων επιμόρφωσης-επαγγελματικής εκπαίδευσης-ψυχαγωγίας, αδυναμία σχεδιασμένης και στοχευμένης αντιμετώπισης ειδικών κατηγοριών κρατουμένων (π.χ. ελάχιστα και χωρίς κατάλληλες υποδομές προγράμματα απεξάρτησης μέσα στις φυλακές),τεράστια έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού και υποδομών και υπηρεσιών υγείας, ανυπαρξία ουσιαστικών μέτρων για την κοινωνική ένταξη των αποφυλακιζόμενων.(Δεν τους εξασφαλίζεται ούτε καν δικαίωμα δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για κάποιο διάστημα).

Υπάρχουν πολλές μικρές αλλά και σοβαρότερες πρακτικού τύπου παρατηρήσεις για την καθημερινή άθλια πραγματικότητα των φυλακών, που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν σε αυτό το κείμενο, αλλά όπως ίσως θα έγινε κατανοητό, δεν ήταν αυτός ο κύριος σκοπός του. Ο κύριος σκοπός του ήταν να τονιστεί το γενικότερο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο θα πρέπει να αποτιμώνται τα όποια μέτρα για τον «σωφρονισμό», τις φυλακές και τους ποινικούς παραβάτες. Η σημερινή πολύπλευρη κρίση της κοινωνίας μας, εντείνει την ανάγκη για μια διαφορετική και βαθύτερη θεώρηση της αντιεγκληματικής πολιτικής συνολικά, αλλά και του σωφρονιστικού συστήματος ειδικότερα.

Fb: Κίνηση Ιδεών και Δράσης Πράττω  Twitter: https://twitter.com/kinisipratto

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: