Αρθρογραφία Μελών

Τι χρειαζόμαστε; Ένα νέο αριστερό κόμμα ή ένα πλατύ κίνημα λαού;

Του Μάρκου Χαρίτου

Προς το παρόν στον χώρο των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων επικρατεί σχετική ακινησία και υπερισχύουν τάσεις αυτοενδοσκόπησης και υπαρξιακών αναζητήσεων, όπως αποδεικνύουν τα συμβεβηκότα στο συνέδριο του ΚΚΕ ή το κοιλοπόνημα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα αυτά με φόντο ένα κοινωνικό τοπείο που βρίσκεται μακριά από τις κινηματικές εξάρσεις της πρώτης φάσης της μνημονιακής επέλασης, που χρωματίστηκαν από την παρουσία στο προσκήνιο των πολιτικά αγεωγράφητων δυνάμεων που καταχωρήθηκαν ως κίνημα των Αγανακτισμένων.

Στην πρώτη αυτή φάση οι δυνάμεις της οργανωμένης αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) στάθηκαν περισσότερο ή λιγότερο αμήχανες μπροστά σ’ αυτό το φαινόμενο, ανίκανες να ωφεληθούν οργανωτικά ή να παρέμβουν πολλαπλασιαστικά σε ένα κίνημα που βέβαια μαζί με τον δικομματισμό αμφισβητούσε και την αριστερά, αποδίδοντας – κυρίως στην κοινοβουλευτική – μερίδιο των ευθυνών για τον μνημονιακό κατήφορο.

Θα ήταν αδύνατο να αποδοθούν σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά στο κίνημα των Αγανακτισμένων μέσα από τις δράσεις του οποίου εκφράστηκαν οι πλέον αντιφατικές δυνάμεις, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η φλόγα του είναι προς το παρόν σβηστή, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι κάτι σιγοκαίει μέσα στις στάχτες.

Τα κινήματα βέβαια δεν εξαφανίζονται ως δια μαγείας, η κινητική ενέργεια του κινήματος των Αγανακτισμένων συντέλεσε στην ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού και ο μεγάλος χαμένος ήταν το ΠΑΣΟΚ, που κάποτε υπήρξε ο πλέον κινηματικός πολιτικός οργανισμός της μεταπολίτευσης.

Σήμερα ο μόνος χώρος που εμφανίζει κινηματικά χαρακτηριστικά είναι ο χώρος της Χρυσής Αυγής, ο οποίος κατάφερε να ωφεληθεί και από το κίνημα της πλατείας συμμετέχοντας και ακολουθώντας επιδέξιες τακτικές μεταστροφής μέσα από τις οποίες ενσωμάτωσε και προσομοίωσε συνθήματα, περιεχόμενο και χαρακτηριστικά που σε άλλες εποχές αποτελούσαν προνομιακά πεδία της αριστεράς.

Στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος ο ΣΥΡΙΖΑ είδε τα ποσοστά του να πολλαπλασιάζονται στις διπλές εκλογές του 2012 και να ξεπερνά τα μυθικά ποσοστά που σημείωσε η ΕΔΑ στις εκλογές του 1958, τότε που για πρώτη φορά η αριστερά στην Ελλάδα αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση με 24,42%.

Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί, παρά τις προσπάθειες του Αλέξη Τσίπρα και τις ηγετικής ομάδας περί αυτόν, να εξέλθει των ορίων του οργανωτισμού και της αυτοαναφορικότητας, φαινόμενο εγγενές όχι μόνον της ελληνικής αριστεράς αλλά συνολικά της αριστεράς που έλκει την καταγωγή της από τα οργανωτικά πρότυπα της τρίτης διεθνούς και των αποτόκων της.

Τα επιχειρησιακά πρωτόκολλα που αποτελούν μέρος της θεμελιώδους κουλτούρα της αριστεράς με τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, είναι ταυτόχρονα η δύναμη και η αδυναμία της, πχ:  η εμμονή στην δημιουργία δικτύου οργανώσεων με βάση τις κοινές ιδεολογικές αναφορές και την περιχαράκωση των μελών έναντι της υπόλοιπης κοινωνίας (δημιουργώντας έτσι την πεποίθηση της πρωτοπορίας), η προσήλωση στην κατοχή και στην λειτουργία έστω και περιθωριακών ΜΜΕ αλλά και εκδοτικών οίκων, η καλλιέργεια του διαλόγου με όρους ιδεολογικής αυτοπειθαρχίας μεταξύ των μελών αλλά και η άσκηση στην ιδεολογική αντιπαράθεση με τους απ’ έξω. Με αυτή την υποδομή, είτε οι μικρές οργανώσεις που έχουν ή δεν έχουν συσπειρωθεί σε οργανώσεις ομπρέλα όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή στον πολύ μεγαλύτερης απήχησης ΣΥΡΙΖΑ και εν τέλει το οργανωτικά ισχυρό ακόμη ΚΚΕ, αδυνατούν να ωφεληθούν οργανωτικά όταν δεν πλήττονται και εκλογικά από τις δραματικές συνθήκες που έχουν οδηγήσει στην απελπισία την τεράστια πλειοψηφία του Ελληνικού λαού.

Βασικό αίτιο αυτής της αδυναμίας παρά την οργανωτική προπαρασκευή είναι η θρησκευτική προσήλωση στην εσωτερική ζωή του οργανωτικού μηχανισμού και η ιδεολογικοποίηση κάθε ζητήματος από τα απλά μέχρι τα πλέον σύνθετα, έτσι που η οργανωτική προετοιμασία δεν καθίσταται όχημα για την σύμπλευση με πλειοψηφικά λαϊκά ρεύματα και κινήματα. Αντίθετα η προσπάθεια ελέγχου – με τον οργανωτικό μηχανισμό και την ακραία ιδεολογικοποίηση των πολιτικών διακυβευμάτων – της αυθόρμητης μαζικής κινητοποίησης καταλήγουν όχι στον ενδυνάμωση αλλά στην απομείωση της λαϊκής δυναμικής.

(Κλασσικά παραδείγματα, που η τακτική και η στρατηγική τους μπορεί να μελετηθεί σε βάθος χρόνου, το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα προπολεμικά και ακόμη περισσότερο στα μεταπολεμικά χρόνια, το Ιταλικό και το Γαλλικό που παρά το μεγάλο τους σχετικό μέγεθος τους και την τεράστια οργανωτική τους επιρροή στα συνδικάτα ουδέποτε κατάφεραν να καταλάβουν την εξουσία).

Ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σταθεροποιήσει την εκλογική του επιρροή είναι δύσκολο κάποιος να ισχυρισθεί ότι την έχει αυξήσει και ακόμη λιγότερο ότι έχει θεμελιώσει όρους και προοπτικές κυβερνητικής παράταξης, αυτό που κατά καιρούς αναδεικνύεται ως σχεδόν βέβαιο (όχι όμως αναμφισβήτητο) είναι η ανάδειξη του στην θέση του πρώτου σε εκλογική επιρροή κόμματος, πράγμα που από μόνο του δεν ταυτίζεται με την δυνατότητα να καταλάβει και να κρατήσει την εξουσία για ικανό χρονικό διάστημα, έτσι ώστε να εξαλείψει την προοπτική του σύντομου διαλείμματος.

Δυστυχώς δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ορατή: 1. η κατάκτηση της  πολιτικής ηγεμονίας, που το επισημαίνουμε ουδεμία σχέση έχει με την ποσοτική πρωτοκαθεδρία 2. η εμφάνιση και η παγίωση, παράλληλα με την εκλογική μεγέθυνση, ενός ευρύτερου πλειοψηφικού χώρου που θα προσφέρει στήριξη σε μία πιθανή κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Για να κάνουμε μία σύγκριση, το 1981 σε ασύγκριτα ευνοϊκότερες συνθήκες το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία με ποσοστό 48% ως η ναυαρχίδα ενός πλειοψηφικού αντιδεξιού ρεύματος (των δημοκρατικών δυνάμεων κατά την έκφραση που τότε επικρατούσε) που αντιστοιχούσε περίπου στο 63% του εκλογικού σώματος.

Αντίθετα από την Αλλαγή του 1981, o όγκος της απελπισίας δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι οι πορείες των πολιτικών δυνάμεων που στην επίσημη ρητορική τους απορρίπτουν τα μνημόνια δεν βρίσκονται σε παράλληλη τροχιά.

Η αριστερά αλληλοσπαρασσόμενη, παρά το κάλεσμα των καιρών, προσπαθεί να διατηρήσει την ακεραιότητα της, έτσι όπως το καθένα από τα πολλά μέρη που την αποτελούν, την εννοεί.

Οι τεράστιοι όγκοι ψηφοφόρων και μεσαίων στελεχών που αποχώρησαν από το ΠΑΣΟΚ αισθάνονται ανέστιοι παρά την εκλογική μεγέθυνση που προκάλεσε στον ΣΥΡΙΖΑ το ρεύμα της φυγής τους.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες εκμετρούν ήδη αποχωρήσεις που χωρούν πολλές ερμηνείες ενώ ταυτόχρονα ιδεολογικά βρίσκονται σε όσμωση με όλο το φάσμα του δεξιού ιδεολογικού οπλοστασίου, κατά τρόπο ώστε τίποτα να μη μπορεί να θεωρηθεί εγγυημένο και κάθε πιθανή μετάλλαξη να είναι δυνατή. Η προσωπική πορεία και η φιλοδοξία του ηγέτη τους διασφαλίζουν προς το παρόν την ταύτιση με στις αρχικές τους διακηρύξεις, όσο και η επίγνωση ότι κάθε προς τα δεξιά μετακίνηση θα σημάνει την απορρόφηση τους είτε από την ΝΔ είτε από την Χ.Α.

Τέλος δεν μπορεί να μας διαφύγει η ταύτιση της Χρυσής Αυγής με τον κύριο  κορμό της αντιμνημονιακής ρητορικής όσο και η προαναφερθείσα προσομοίωση χαρακτηριστικών που άλλοτε τα μονοπωλούσε η αριστερή πλευρά του πολιτικού φάσματος. Πρέπει επίσης να συνεκτιμηθεί το εύρος και η πολυμορφία, ιδεολογική και οργανωτική – ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες – του ακροδεξιού και φασίζοντος χώρου, που βρίσκεται πέραν ή πέριξ της Χρυσής Αυγής πράγμα που διευρύνει την κοινωνική έδραση του συγκεκριμένου πολιτικού οικοσυστήματος, με άγνωστες μακροπρόθεσμες συνέπειες.

Εν κατακλείδι προκαλεί εύλογη απορία η έλλειψη μιας διαμορφωμένης στρατηγικής εκ μέρους του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ που θα του επέτρεπε να σφυρηλατήσει προσωπικούς δεσμούς του με τον Ελληνικό λαό που προοπτικά πιθανόν να τον αναδείκνυαν στη ηγετική περιωπή που είναι αναγκαία για να προσλάβει, η διάχυτη απελπισία, κινηματικά χαρακτηριστικά ανατροπής της παρούσας κατάστασης στην οποία μας έχουν οδηγήσει τα αλλεπάλληλα μνημόνια. Με άλλα λόγια το κρίσιμο διακύβευμα αφορά στην ικανότητα του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ όχι να αναδειχθεί σε ηγέτη της αριστεράς, αλλά σε ηγέτη εθνικής εμβέλειας .

Έτσι επανερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα, τι χρειαζόμαστε; ένα νέο αριστερό κόμμα ή την διαμόρφωση όρων και προϋποθέσεων για την μαζική κινητοποίηση του Ελληνικού λαού, έτσι ώστε κάθε προϋπάρχον ή νέο οργανωτικό σχήμα, κάθε νέα ή προϋπάρχουσα ηγετική ομάδα ή προσωπικότητα να επικυρώσει την αξία της σε διάλογο με τον λαό εν κινήσει.

Φθάνοντας το συλλογισμό μας σ’ αυτό το σημείο δεν μπορούμε παρά θέσουμε ένα ακόμη ερώτημα, είναι δυνατόν με πολιτικά ανέκφραστο τον χώρο που προηγουμένως καταλάμβανε το πλειοψηφικό ΠΑΣΟΚ να υπάρξει μαζική λαϊκή κινητοποίηση;

Fb: Κίνηση Ιδεών και Δράσης Πράττω  Twitter: https://twitter.com/kinisipratto

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: