Αρθρογραφία Μελών

Και άλλες σκέψεις με αφορμή τη συμφωνία του Eurogroup

Του Γιώργου Σταματάκη

Το κείμενο της μεταβατικής, 4μήνης ισχύος συμφωνίας, μαζί με τις κατ’ εφαρμογή της προτάσεις μέτρων που υιοθέτησε για το ίδιο διάστημα η κυβέρνηση, αποτυπώνει, φυσικά, ένα συμβιβασμό. Το κύριο ζήτημα δεν είναι να καταμετρήσουμε τις διαφορές ανάμεσα σε αυτό και τις προεκλογικές ή μετεκλογικές δηλώσεις της κυβέρνησης ούτε τις προσωρινές κομματικές κερδο-ζημίες. Το καθήκον της πατριωτικής αριστεράς είναι να εξαγάγει συμπεράσματα που αφορούν τη συνέχεια του αγώνα για την ευόδωση της νωπής λαϊκής εντολής, εμβαθύνοντας όχι τόσο στη σημειολογία αυτού του κειμένου όσο στις παραμέτρους που επηρεάζουν άμεσα και μακροπρόθεσμα την ανάπτυξη ενός ενωτικού στη βάση του κινήματος για την κοινωνική σωτηρία και την έξοδο από την κρίση χρέους.

Στην παρούσα φάση αφετηρία κριτικής σκέψης και δράσης δεν μπορεί να είναι αυθαίρετα μια οποιαδήποτε στρατηγική, που δεν λαμβάνει υπόψη της ότι ο λαός επέλεξε ανατροπή της υποτακτικής προσαρμογής στο καθεστώς της λιτότητας, στα πλαίσια όμως των ευρωπαϊκών θεσμών και στο έδαφος της ζώνης του ευρώ.

Εκεί δηλαδή όπου, υπό την γερμανική πρωτοκαθεδρία, τα ψευδεπίγραφα προγράμματα «διάσωσης» των υπερχρεωμένων και ελλειμματικών χωρών, μέχρι να οδηγηθούν, υποτίθεται, ξανά στην ελεύθερη πρόσβαση στις αγορές δανειακών κεφαλαίων, αποτελούν βασικό πυλώνα του κυρίαρχου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Εκεί που οι Μέρκελ-Σόιμπλε συμπεριφέρονται σαν να εφηύραν το «αεικίνητο. Μέσα στην καθολική κρίση μεταφέρουν στους ώμους των Ευρωπαίων φορολογουμένων το βάρος της χρηματοδότησης των προγραμμάτων διάσωσης, εγγράφουν λογιστικά τις εισροές των δανείων στο εκάστοτε υπό χρεωκοπία κράτος κι από εκεί καταλήγει στα ταμεία των εκτεθειμένων ευρωπαϊκών τραπεζών στα τοξικά χρεόγραφα και παράγωγα.

Η ευημερία της γερμανικής πλουτοκρατίας εξαρτάται από αυτό ακριβώς το δίπολο. Από τη μια οι χώρες που δανείζονται από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης οφείλουν να δέχονται τη συρρίκνωση της οικονομίας τους και από την άλλη η Γερμανία ελκύει πακτωλούς δανειακών κεφαλαίων μηδενικού σχεδόν επιτοκίου που μετακυλίονται με κέρδος στην πλανητική περιφέρεια, διευκολύνοντας παράλληλα την μεταφορά των εμπορικών της πλεονασμάτων σε βιομηχανικά και κεφαλαιουχικά αγαθά.

Παρά τον καταθλιπτικά αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων η νέα ελληνική κυβέρνηση αναγγέλθηκε στην Ευρώπη με την αμφισβήτηση της κυρίαρχης γερμανικής στρατηγικής. Ζήτησε τολμηρά από τους ευρωπαϊκούς λαούς να υιοθετήσουν ένα διαφορετικό «παράδειγμα» εξόδου από την κρίση, με ανάπτυξη, χωρίς φτώχεια και ανεργία. Κατόρθωσε να δείξει σε σημαντικό βαθμό ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν χωρίζονται μεταξύ τους σε «λαούς δανειστών» και σε «λαούς οφειλετών» και ότι κοινός τους αντίπαλος είναι η τραπεζοκρατία. Κι έτσι ενώθηκαν οι πλατείες της Ελλάδας με τις πλατείες των άλλων χωρών σ’ ένα κίνημα αλληλεγγύης που έφτασε μέχρι το Σίδνεϊ.

Στο επίπεδο των Ευρωπαίων αξιωματούχων έθεσε άμεσα και έμμεσα αφ’ ενός το πρόβλημα της κατίσχυσης της Γερμανικής Ευρώπης και αφ’ ετέρου το ζήτημα της επιβολής ανομιμοποίητων μηχανισμών επιτροπείας σε χώρες όπως η Ελλάδα, που εξουσιάζουν την κρατική λειτουργία και καταλύουν την εθνική της κυριαρχία. Πέτυχε έτσι στο τρίτο Eurogroup να υποχρεωθεί ο κ. Σόιμπλε να υπογράψει επιτέλους μια συμφωνία που τυπικά παραμερίζει και παγώνει τα μνημόνια για ένα 4μηνο και βγάζει εκτός μάχης τον επονείδιστο μηχανισμό. Αντικαθίσταται από έναν διάλογο με τους θεσμούς που σε καμιά περίπτωση δεν είναι το ίδιο με την προηγούμενη ετσιθελική διοίκηση μιας «αποικίας χρέους».

Στρατηγικά κανένας πόλεμος, φυσικά, δεν κερδήθηκε. Από την επομένη άρχισαν νέοι «τριγμοί οδόντων» σε μια Ελλάδα που βρίσκεται ακόμη στα όρια της οικονομικής και πιστωτικής ασφυξίας, εξαρτώμενη από τις οριακές συγκαταθέσεις στα κυβερνητικά μέτρα από Ε.Κ.Τ., Δ.Ν.Τ. και Επιτροπή, εφ’ όσον δεν αποκλίνουν από τους δημοσιονομικούς στόχους.

Η Γερμανία δια στόματος του κ. Σόιμπλε αναγγέλθηκε στην Ελλάδα με την αμφισβήτηση της εκλεγμένης πρόσφατα κυβέρνησής της. Την σκυτάλη της προπαγάνδας της «αριστερής παρένθεσης» πήραν οι εγχώριοι θιασώτες της υποταγής στα κελεύσματα της λιτότητας του υπουργείου οικονομικών της Γερμανίας. Οι Βενιζέλος-Σαμαράς δηλαδή.

Θα μπορέσει να αξιοποιήσει ουσιαστικά η κυβέρνηση τον πολιτικό χρόνο που κέρδισε; Αυτό εξαρτάται εν πολλοίς από το αν θα δώσει προτεραιότητα στη διανομή των εγχώριων πόρων στο χειμαζόμενο λαό έναντι των πιστωτών της.

Θα μπορέσει το κίνημα να αποτελέσει όχι μόνο παράγοντα μιας αναγκαίας κυβερνητικής σταθερότητας αλλά και παράγοντα προώθησης, φυγής προς τα εμπρός της χώρας μας;

Είναι η ώρα που απαιτείται και άλλες πατριωτικές δυνάμεις, όπως το ΠΡΑΤΤΩ να προσφέρουν στο κοινωνικό ακροατήριο αντικειμενικό διάλογο, όχι απολογητικό, σε συμμαχία με τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί άλλωστε τον κύριο κορμό του πατριωτικού μετώπου.

Σημείωση: Στην «αρθρογραφία» περιλαμβάνεται αναλυτικό άρθρο του ίδιου συγγραφέα με τίτλο «Όπου η Γερμανία δεν κερδίζει πάντα, διαψεύδοντας ακόμη και τον Γκάρυ Λίνεκερ !».

Fb: Κίνηση Ιδεών και Δράσης Πράττω  Twitter: https://twitter.com/kinisipratto

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: