Αρθρογραφία Μελών

Όπου η Γερμανία δεν κερδίζει πάντα, διαψεύδοντας ακόμη και τον Γκάρυ Λίνεκερ !

Του Γιώργου Σταματάκη

Το κείμενο της 4μηνης ισχύος ενδιάμεσης συμφωνίας, κατά το αίτημα της νέας ελληνικής κυβέρνησης (Eurogroup/20-02-2015), μαζί με τις προβλεπόμενες επακόλουθες προτάσεις μεταρρυθμίσεων, αποκρυσταλλώνει ξεκάθαρα τον συμβιβασμό, με τον οποίο τερματίστηκε ο πρώτος γύρος των ελληνοευρωπαϊκών διαπραγματεύσεων. Όπως ήταν φυσικό, αναρίθμητοι πολιτικοί και διαμορφωτές της κοινής γνώμης διατύπωσαν αντιφατικά μεταξύ τους συμπεράσματα, ανάλογα με την θέση και την σκοπιά του ο καθένας. Πολλοί προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τις υποτιθέμενες ασάφειες και τα κενά με «βυζαντινολογική» διάθεση, μολονότι το κείμενο υπερέχει καταφανώς σε σαφήνεια συγκρινόμενο, λόγου χάρη, με την απόφαση της Συνόδου Φερράρας – Φλωρεντίας το 1438 μΧ (τότε, ως γνωστόν, οι άγιοι πατέρες προκειμένου να ενώσουν την ανατολική με τη δυτική εκκλησία, «έλυσαν» συμβιβαστικά το περίφημο δογματικό ζήτημα του filioque με μία απολύτως σκόπιμη ασάφεια. Έτσι ώστε -οι αναλογίες σταματούν εδώ – η κάθε πλευρά να μπορεί να απαγγέλλει την επομένη το σύμβολο της πίστεως κατά το δοκούν).

Ένας από τους κύριους άξονες συμπερασμάτων των επικριτών της κυβέρνησης αφορά στις υποτιθέμενες ανακολουθίες της προεκλογικής ρητορικής της εν σχέσει με την μετεκλογική της προσαρμογή σ’ έναν απεχθή για το λαό «πολιτικό ρεαλισμό». Εδώ ο καθένας, από τη μη ουδέτερη, εννοείται, σκοπιά του προσπαθεί να δικαιώσει ατομικές προφητείες ή να ενισχύσει κομματικά και ταξικά συμφέροντα αντίπαλα του κυβερνητικού συνασπισμού. Ωστόσο από πατριωτική έποψη το κύριο ζήτημα δεν είναι ο απολογισμός των πρόσκαιρων κομματικών κερδοζημιών αλλά η νηφάλια εκτίμηση των προοπτικών ευόδωσης της νωπής λαϊκής εντολής, μέσα από την διαλεκτική της κυβερνητικής δράσης και της ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος. Από αυτή την ίδια έποψη δεν αρκεί η αναδίφηση στην σημειολογία του κειμένου της τρέχουσας ενδιάμεσης συμφωνίας, σε αντιπαραβολή με τις σχετικές κυβερνητικές δηλώσεις. Απαιτείται μια βαθύτερη συνειδητοποίηση των παραμέτρων που επηρεάζουν μακροπρόθεσμα την έκβαση του αγώνα κοινωνικής σωτηρίας και την έξοδο από την κρίση χρέους με τα επακόλουθά της. Σε αυτά τα πλαίσια ας μας επιτραπεί να διατυπώσουμε τις ακόλουθες πρώτες σκέψεις:

1.Tα ανυπέρβλητα όρια της λαϊκής εντολής καθορίζουν την αποστολή της κυβέρνησης να συγκρουστεί για την εφαρμογή του κατατεθειμένου 4ετούς προγράμματός της με την εγκαθιδρυμένη, κυρίαρχη στρατηγική της «Γερμανικής Ευρώπης» μέσα στα πλαίσια των ευρωπαϊκών θεσμών και ειδικότερα εντός της ζώνης του ευρώ. Κατά συνέπεια απόψεις περί του πρακτέου, που εκκινούν από διαφορετικές στρατηγικές αφετηρίες ή ολισθαίνουν προς αυτές, είναι ασύμβατες με την ετυμηγορία του λαού στην παρούσα χρονική συγκυρία.

Παράλληλα όμως το κίνημά μας πρέπει να θωρακιστεί απέναντι στις απειλές περί «grexit».

Η ζώνη του ευρώ απέναντι στην καθολική κρίση χρέους θυμίζει το γνωστό μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι «10 μικροί ινδιάνοι»- με μία διαφορά: Τα θύματα – χώρες γνωρίζουν εκ των προτέρων την σειρά που θα δολοφονηθούν από τον δολοφόνο – αγορές. Μόλις το ένα θύμα «βγει από την μέση» έρχεται αναπόφευκτα η σειρά του άλλου. Αυτό είναι ένα συστημικό αποτέλεσμα της σαθρής βάσης πάνω στην οποία έχουν οικοδομηθεί οι σχέσεις εκδοτών – εγγυητών – πωλητών και αγοραστών τοξικών χρεογράφων των υπερχρεωμένων χωρών. Ουδείς γνωρίζει, ούτε η ΕΚΤ ούτε η Βudensbank, πόσα τρις ευρώ, δολάρια, RMB κλπ. θα χαθούν ύστερα από ένα τέτοιο ενδεχόμενο «ντόμινο». Το πρόγραμμα διάσωσης της αμερικάνικης κυβέρνησης για το τραπεζικό ασφαλιστικό σύστημα μετά την χρεωκοπία της Lehman Brothers υπολόγιζε αρχικά κάποιες εκατοντάδες δις. Τελικά για να καλυφθεί η «μαύρη τρύπα» έπεσαν 14 τρις δολάρια. Ας μην μας απειλούν, λοιπόν, τόσο εύκολα οι τζογαδόροι των αγορών και τα παπαγαλάκια τους.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να τυχοδιωκτεί. Υπάρχει όμως διαφορά μέχρι του σημείου να αισθάνεται ότι η χώρα μας είναι η μόνη υπεύθυνη για την υγεία της ευρωζώνης και άρα προσφερόμενη να αποδεχθεί κάθε είδους εκβιασμό για να διατηρήσει την ελπίδα να γευτεί κάποτε την «άδολη» αγάπη των αγορών.

2. Ουδείς δικαιούται να τρέφει αυταπάτες για την ευκολία ανατροπής, έστω και κατ’εξαίρεση, του σιδερένιου πολιτικοοικονομικού δόγματος που δεσπόζει στην Ευρωζώνη, εκπορευόμενου από τις μεγάλες γερμανικές, αγγλικές και γαλλικές τράπεζες και διαχεόμενο υποχρεωτικά σε λαούς και κυβερνήσεις υπό την εποπτεία και συντονισμό των Μέρκελ – Σόιμπλε. Δημοσιονομική ισορροπία, πλεονάσματα κρατικού προϋπολογισμού, αποπληθωρισμός, εξωτερικός δανεισμός για την χρηματοδότηση του εμπορικού ελλείμματος, απορύθμιση αγοράς εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση κρατικής περιουσίας είναι το άλλο όνομα για την ύφεση, αποεπένδυση, φτώχεια και ανεργία, που μαστίζει τις χώρες του ελλειμματικού νότου και ιδίως εκείνων που μπαίνουν στο δόκανο του προγράμματος «διάσωσης». Χάρη σε αυτό το σύστημα μπορεί η πλουτοκρατία της Γερμανίας να κερδίζει την μερίδα του λέοντος από την εισροή ξένων κεφαλαίων μηδενικού ή και αρνητικού επιτοκίου, από την επικερδή πώληση των CDO, CDS και άλλων παραγώγων χάρτινων τίτλων, την εξαγωγή εμπορευμάτων και κεφαλαιουχικών αγαθών, την διοχέτευση επενδύσεων – και κερδών – σε τρίτες χώρες εκτός Ευρώπης. Είναι εκείνη η Γερμανία που προωθεί στην Ευρώπη το φαύλο κύκλο της συρρίκνωσης της οικονομίας και της υπερχρέωσης, που μεταφέρει τις προσωρινές απώλειες των τραπεζών στους ώμους των Ευρωπαίων φορολογουμένων, οι οποίοι εισφέρουν αναγκαστικά τα δάνεια στις χώρες του προγράμματος διάσωσης για να επιστρέψουν αμέσως ξανά στα ταμεία των τραπεζών. Είναι, τέλος, η Γερμανία που για αυτό το λόγο απαιτεί από όλους τους «εταίρους» και «θεσμούς» πειθήνια υποταγή, που «τραβάει το πιστόλι της» σε κάθε αμφισβητία του Μάαστριχτ και σε κάθε εθνική κυβέρνηση που διεκδικεί μία δίκαιη διέξοδο από την μόνιμη κρίση στην οποία είναι καθηλωμένη όλη η Ευρώπη.

Ουδείς, επίσης, δικαιούται να έχει αυταπάτες ως προς τον καταθλιπτικά αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων στο επίπεδο της επίσημης πολιτικής ευρωπαϊκών κρατών και θεσμών. Ποιος δεν φοβάται την Άνγκελα Μέρκελ; Η γερμανική ηγεσία υποτίθεται ότι είναι εκείνη που κρατάει τα κεφάλια των ναυαγών έξω από το νερό. Με το ευρώ «πουλάει» την Ευρώπη, με το μάρκο «πουλούσε» μόνο την Γερμανία στις διεθνείς αγορές. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα φαντάζει εφιάλτης για την Γαλλία – Ιταλία αλλά και για την Γερμανική οικονομία ισοδυναμεί με συρρίκνωση του ρόλου της στις διεθνείς αγορές. Η αλληλοδιαπλοκή της παγκόσμιας οικονομίας μετά την κρίση του 2008, το γεγονός ότι η Γερμανία έγινε ένας σημαντικός πόλος προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων μετά την κατάρρευση της Γουώλ Στρήτ, περιορίζει την δύναμη παρέμβασης των Η.Π.Α., που η πορεία ανάκαμψής τους είναι αργή και αμφίβολη.

3. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Μήπως ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση θα έκανε μοιραία, απλά και μόνο μια ρομαντική «έφοδο στον ουρανό», ότι ο ρόλος της στις Βρυξέλλες θα έμοιαζε με «το ποντίκι που βρυχάται»; Κάθε άλλο.

Η διεθνοποίηση του προβλήματος της λιτότητας και της αποτυχίας επίτευξης των φαινομενικών στόχων του προγράμματος διάσωσης ήταν για αυτήν μια τολμηρή αλλά υποχρεωτική επιλογή, συνεπής στη στρατηγική της, στον αντίποδα των προκατόχων της Σαμαρά – Βενιζέλου, που δήλωναν πειθήνια, σε πείσμα των αριθμών, ότι το χρέος είναι βιώσιμο! Η νέα κυβέρνηση αποδύθηκε σε μία διπλή, ταυτόχρονη εκστρατεία πειθούς και στο επίπεδο της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κοινής γνώμης και στο επίπεδο των Ευρωπαίων αξιωματούχων. Δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει πέραν της διπλωματικής και την «κινηματική» γλώσσα. Απορρίπτοντας την μυστική διπλωματία υπέρ της διαφάνειας των συζητήσεων, αποκαλύπτοντας την κοινή αντίθεση ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας απέναντι στο χρηματοπιστωτικό κατεστημένο, ξεσκεπάζοντας την μεταμφίεσή της σε αντίθεση, τάχα, «λαών δανειστών» και «λαών οφειλετών», κατάφερε να δημιουργήσει ένα πρωτοφανές κύμα λαϊκής συμπαράστασης από όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις μέχρι τη Νέα Υόρκη και το Σύδνεϋ. Αυτή η συμμαχία του πεζοδρομίου ανάμεσα στον ελληνικό λαό και τη διεθνή αλληλεγγύη, καθώς και η υποστηρικτική φιλελληνική αρθρογραφία κορυφαίων διανοητών εγγράφεται στα μεγάλα της ατού.

Στις διαβουλεύσεις με τους Ευρωπαίους κυβερνητικούς και θεσμικούς παράγοντες πλάι στον κύριο, αμφίβολης σε αυτή τη φάση έκβασης, στόχο της ανατροπής της λιτότητας, έθεσε δύο ζητήματα διαρκούς επικαιρότητας : Το ένα αφορά στο ευαίσθητο δίλημμα, που επιβιώνει παρά τον ισχυρό γαλλογερμανικό άξονα, «Γερμανική Ευρώπη» ή «Ευρωπαϊκή Γερμανία». Το άλλο είναι η παράνομη, καταχρηστική άσκηση εξουσίας, από μη νομιμοποιημένους εξωθεσμικούς μηχανισμούς, όπως ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας η εγκατάσταση στα υπουργεία και στις δημόσιες υπηρεσίες ενός μόνιμου, πολυάριθμου μηχανισμού «τροϊκανών» που επιτηρούσαν, έλεγχαν, υποδείκνυαν ή αρνούνταν την εφαρμογή οποιωνδήποτε πολιτικών και μέτρων, κατ’ επαίσχυντη ανοχή της προκάτοχης κυβέρνησης. Ένα δημοκρατικό έλλειμμα στην Ευρώπη δηλαδή, που πρέπει να πονάει ιδιαίτερα τους Γάλλους αρχιτέκτονες των θεσμών. (Υπενθυμίζω στο σημείο αυτό με πόση επιμονή είχε επισημάνει το ΠΡΑΤΤΩ την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και την ανάγκη της κατάργησης του μηχανισμού αυτού).

4. Η νέα ελληνική κυβέρνηση αναγγέλθηκε στην Ευρώπη με την αμφισβήτηση της στρατηγικής της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας και ζητώντας από τους ευρωπαϊκούς λαούς να υιοθετήσουν ένα διαφορετικό «παράδειγμα»-μοντέλο εξόδου από την κρίση.Ήταν επόμενο ο κ. Σόιμπλε να αναγγελθεί στην Ελλάδα με την αμφισβήτηση της εκλεγμένης κυβέρνησής της. Βλέπετε, από την μια μέρα στην άλλη η χώρα που χρησίμευε ως υπόδειγμα αποικίας χρέους «έβγαλε γλώσσα». Ως άλλος Μέτερνιχ της αντιδραστικής Ιερής Συμμαχίας έφτασε λοιπόν να δηλώσει ότι λυπάται τους Έλληνες, επειδή έχουν μία ανεύθυνη κυβέρνηση. Ότι δεν είναι ζήτημα ουσίας αλλά αντικατάστασης λέξεων η αλλαγή της «τρόικας» με τους «θεσμούς», ότι οι Έλληνες δεν έχουν συμμάχους αλλά αντιπάλους τα κράτη του νότου. Αναμάσησε ακόμη τα γνωστά, ότι οι Έλληνες θέλουν να πληρώνουν τις έξτρα δαπάνες τους οι φτωχοί ευρωπαίοι φορολογούμενοι. Και αναρωτήθηκε ακόμη, στο κλείσιμο της συμφωνίας του Eurogroup, πως θα εξηγήσει η ελληνική κυβέρνηση στους ψηφοφόρους της τις υποτιθέμενες υπαναχωρήσεις της, κλείνοντας το μάτι στην προπαγάνδα των Βενιζέλου – Σαμαρά.

Ας μην αμφιβάλλει, επομένως, κανείς για την μήτρα έμπνευσης της «αριστερής παρένθεσης» και τον επιχειρησιακό συντονισμό των εγχώριων αντιδραστικών με το «κέντρο τους». Στόχος του κ. Σόιμπλε έγινε η ταπείνωση, ο εξευτελισμός της νέας ελληνικής κυβέρνησης, η αυτοαναίρεσή της μέσω μιας πανηγυρικής δακτυλοδεικτούμενης «κωλοτούμπας». Έγινε επίσης σαφές ότι, εφόσον δεν επιτυγχανόταν ο στόχος αυτός, θα τορπίλιζε κάθε δυνατότητα συμφωνίας στο Eurogroup, μέχρι να σπρωχτεί η Ελλάδα στο έσχατο χείλος του γκρεμού, στην τελευταία εκπνοή της προθεσμίας της 28 Φεβρουαρίου για να συνθηκολογήσει μπροστά στο κύμα απόσυρσης των καταθέσεων, την ταμειακή ασφυξία και τον διαφαινόμενο έλεγχο διακίνησης κεφαλαίων, στον κίνδυνο κατάρρευσης του τραπεζικού της συστήματος.

Αυτή ήταν η αιτία της αδυναμίας εξεύρεσης «κοινής γλώσσας» στα δύο πρώτα Eurogroup και όχι, φυσικά, η απειρία χειρισμών και η σπατάλη χρόνου των εκπροσώπων μας, όπως υπέθεσαν ακόμη και καλοπροαίρετοι άνθρωποι. Χαρακτηριστικό ήταν ότι η γερμανική πλευρά απέρριψε εκ των προτέρων το αίτημα για παράταση της δανειακής σύμβασης ώστε να μη συγκληθεί καν το τρίτο Eurogroup. Παρά ταύτα, στο σημείο αυτό φάνηκε καθαρά ότι οι «θεσμοί» και οι τρεις παρόντες εκπρόσωποί τους πήραν τον έλεγχο των διαπραγματεύσεων από την γερμανική πρωτοκαθεδρία και τον κ. Ντάισελμπλουμ και οδήγησαν τα πράγματα στην γνωστή συμφωνία. Προσωρινά, έστω, αλλά εμφαντικά η Γερμανική Ευρώπη αναδιπλώθηκε μπροστά στην Ευρωπαϊκή Γερμανία. Αυτή ήταν η είδηση της βραδιάς, κατά τη γνώμη μας και όχι ότι οι λοιποί Ευρωπαίοι ομόλογοι περίμεναν παθητικά να ιδούν την κατάληξη της χωριστής διαπραγμάτευσης του Γερμανού Υπουργού Οικονομικών με Λαγκάρντ-Μοσκοβισί, που διαμεσολαβούσαν μεταξύ αυτού και του κ.Βαρουφάκη για να υπογραφεί οπωσδήποτε η συμφωνία. (Και δεν νομίζουμε ότι απαξιώθηκε έτσι ο ‘Έλληνας Υπουργός, ο ένας από τους δύο αντιτιθέμενους πόλους σε αυτές τις συνθήκες, όταν φανερά κινδύνευε η άδοξη κατάληξη και αυτής της συνεδρίασης από την χαώδη συζήτηση μεταξύ όλων-και των 19 υπουργών).

5. Αλλά ας έρθουμε τώρα και στην ανάγνωση του ντοκουμέντου.

Α) Το πρώτο σαφές κατά τη γνώμη μας συμπέρασμα είναι ότι η δανειακή σύμβαση καθ’ εαυτήν παρατείνεται αλλά όχι και τα συνοδευτικά μνημόνια στα οποία αυτή «θεμελιωδώς στηρίζεται», η δεσμευτική ισχύς των οποίων «αν μπλόκ» πάγωσε ή ανεστάλη. Το συμπέρασμα αυτό στηρίζεται στο ότι ρητά το σύστημα αναφοράς i) για το αίτημα παράτασης της δανειακής σύμβασης, ii) για την αξιολόγηση της προσαρμογής, με ελαστικά κριτήρια, μέχρι τον Απρίλιο και iii) για την γνωμοδότηση επί των προτάσεων μεταρρυθμιστικών μέτρων του 4μήνου, είναι αυτή η ίδια η συμφωνία του Eurogroup της 20/2/2015 – πουθενά δεν γίνεται λόγος για τα «μνημόνια».

H ελληνική κυβέρνηση θα ασκήσει τη νομοθετική της πρωτοβουλία στο τετράμηνο με νέα μέτρα που θα προτείνει η ίδια. Οι σαφείς δεσμεύσεις που αναλαμβάνει στο ίδιο διάστημα η κυβέρνηση και οι περιορισμοί στους οποίους υπόκειται η πολιτική της επ΄ουδενί σημαίνουν ότι το μνημονιακό καθεστώς με τις δεκάδες σελίδες του προγράμματος μπαίνει «από την πίσω πόρτα». Τι αφορούν: i) Τήρηση των οικονομικών υποχρεώσεων προς όλους τους πιστωτές πλήρως και εμπροθέσμως, ii) Εξασφάλιση κατάλληλων – προδήλως μικρότερων, για τη διανυόμενη περίοδο 2015-πλεονασμάτων για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, κατά τροποποίηση των ποσοτικών προβλέψεων των μνημονίων, και iii) Αποχή από ακύρωση μέτρων και μονομερείς αλλαγές πολιτικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν τους δημοσιονομικούς στόχους, την ανάκαμψη της οικονομίας και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Και οι τρεις αυτοί όροι προκύπτουν φυσιολογικά είτε από τους γενικούς ορθούς κανόνες διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών είτε από τους αποδεκτούς κανόνες σχέσεων δανειστών και οφειλετών και σε τίποτε δεν θυμίζουν από μόνοι τους «αποικία χρέους».

Β) Ο ουσιώδης περιορισμός της νομοθετικής πρωτοβουλίας της κυβέρνησης καθ΄όλο το 4μηνο συνίσταται στην υποχρέωσή της να διαλέγεται με τους 3 θεσμούς (Επιτροπή,Ε.Κ.Τ.,Δ.Ν.Τ.) για να αποφαίνονται αν υπάρχει απόκλιση από τους δημοσιονομικούς στόχους ή κλονισμός της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Από την άλλη για την κρίσιμη αξιολόγηση της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας μέχρι τέλους Απριλίου θα έχει λόγο και η ελληνική κυβέρνηση για να δώσει τις δικές της αιτιολογίες που αφορούν π.χ. την αποτυχία του προγράμματος. Θυμίζει αυτό σε τίποτε τον μηχανισμό της τρόικα, όπως προαναφέρθηκε; Δικαιολογείται η μηδενιστική άποψη ότι απλώς μετονομάστηκε η «τρόικα» σε «θεσμούς»; Όχι, βέβαια.

Γ) Η μη αποδοχή των αξιώσεων για άμεσες περικοπές μισθών και συντάξεων, αυξήσεις Φ.Π.Α κλπ. ως όρων της συμφωνίας, θετικό αναμφίβολα γεγονός, δικαιολογεί τον κυβερνητικό ισχυρισμό ότι αφήσαμε πίσω μας τη λιτότητα; Όχι, βέβαια. Ο αγώνας αυτός θα είναι μακρύς και δύσκολος από τη φύση του προβλήματος στα πλαίσια μιας κατεστραμμένης σήμερα οικονομίας.

Δ) Το αίτημα της δραστικής μείωσης του δημόσιου χρέους εκ των πραγμάτων παραπέμπεται στην τελική συμφωνία μετά την λήξη της 4μηνης μεταβατικής συμφωνίας. Μπορεί να προεξοφληθεί η αποδοχή ή η απόρριψή του; Τίποτε απ’ τα δύο.

Ε) Από τους άμεσους οικονομικούς στόχους που έθεσε η κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση, η επιστροφή του 1,8 δις από τα κέρδη της πώλησης των ελληνικών ομολόγων και η επέκταση της γραμμής πίστωσης από την ΕΚΤ, μέσω της έκδοσης εντόκων γραμματίων, ουδείς ικανοποιήθηκε προς το παρόν. (Τα παραπάνω 1,8 δις καθώς και τα 7,2 δις της τελευταίας δόσης του δανείου συνδέθηκαν με την ολοκλήρωση της «αξιολόγησης» μέχρι τα τέλη Απριλίου.)

Ανακεφαλαιώνοντας, η κυβέρνηση πέτυχε μία νίκη τακτικής στο Eurogroup, παρά την αντίθεση της γερμανικής πλευράς, άφησε πίσω της το τυπικό μνημονιακό καθεστώς και τον προσβλητικό για την εθνική αξιοπρέπεια τροϊκανικό μηχανισμό επιτήρησης εντός της χώρας, κέρδισε χρόνο υπέρ της προσπάθειας ανακούφισης από τα πιο επείγοντα προβλήματα της οικονομικής κατάστασης των ασθενέστερων στρωμάτων, στη διάρκεια όμως του οποίου δεν θα λείψουν οι συχνές «τριβές» με τους θεσμούς. Χωρίς να παραιτηθεί από διακηρυγμένους στόχους και «κόκκινες γραμμές», έχει την άνεση να προχωρήσει άμεσα, όπως έχει διακηρύξει, στο χτύπημα των προκλητικών προνομίων της ολιγαρχίας του πλούτου, της μιντιοκρατίας, της φοροκλοπής και φοροδιαφυγής, ενώ ορθά κατά την γνώμη μας ανέβαλε την σύγκρουση για την αναδιάρθρωση του χρέους και το άνοιγμα του δρόμου για την ανάπτυξη για το β΄ εξάμηνο του 2015. Προηγείται έτσι ένα κρίσιμο 4μηνο, στο οποίο θα δώσει αναμφίβολα και πριν από όλα εξετάσεις στον ελληνικό λαό. Από την επιτυχία της θα κριθεί σε σημαντικό βαθμό η δυνατότητά της να αντιμετωπίσει από καλύτερες θέσεις την πρόκληση του χρέους στο β΄ εξάμηνο.

Αγώνας δρόμου σε «τεντωμένο σχοινί». Διπλωματική ευστροφία, «θεσμική αξιοπιστία» και… «αντάρτικο». Για όσους φαντάζονται αυτού του είδους την αναμέτρηση σαν μια στρατηγική μάχη «εφ΄ άπαξ» έχουμε να πούμε ότι, χωρίς δεδομένους ισχυρούς στρατηγικούς συμμάχους, μοιάζει περισσότερο με καθημερινό, συνεχή «πόλεμο θέσεων».

6. Οι εγχώριοι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την φαινομενική αντίφαση της εντός ευρωζώνης διεκδίκησης της ανεξάρτητης ανάπτυξης, της εθνικής κυριαρχίας και ισοτιμίας. Από την μία οι δυνάμεις της πρώην συγκυβέρνησης, που επί της ουσίας σαλπίζουν τη θεωρία του «μονόδρομου» της πολιτικής που εφάρμοσαν οι ίδιες, ως της μόνης αποτελεσματικής πολιτικής που μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα χρηματοδότησης της ελληνικής οικονομίας. Με απύθμενο θράσος, ενώ άφησαν σε εκκρεμότητα την «αξιολόγηση» για προεκλογικούς λόγους, συμφωνώντας μυστικά για περαιτέρω μέτρα σε βάρος των μισθωτών και συνταξιούχων, ισχυρίζονται τα εξής: Τα μνημόνια «θα» τερματίζονταν στις 28 Φεβρουαρίου, «θα» εισέπρατταν 9 δις από τις οφειλόμενες δόσεις και «θα» κρατούσαν μια «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» περίπου 11 δις για το επόμενο διάστημα (Τα διαθέσιμα για την ανακεφαλαιοποίηση και εκκαθάριση των τραπεζών). Οι ανεπιβεβαίωτες υποθέσεις εδώ μετατρέπονται σε αποδείξεις! Είχαν εξασφαλίσει ανάκαμψη από τον πάτο μόλις 0,8 % και σταδιακά «θα» επέστρεφαν στις αγορές, με ένα χρέος όμως που αυξήθηκε στο 180% του ΑΕΠ και βαίνει αυξανόμενο και στην καλύτερη περίπτωση με ένα δυσθεώρητο επιτόκιο. Έχουν όμως το θράσος να κατηγορούν ψευδώς την κυβέρνηση ότι παρέτεινε τάχα τα μνημόνια και ότι ετοιμάζεται τάχα να υπογράψει τον Ιούνιο και άλλο μνημόνιο για πρόσθετη χρηματοδότηση.

Από την άλλη το ΚΚΕ και η «ούλτρα αριστερά» επιχειρεί να υπονομεύσει την αξιοπιστία της κυβέρνησης προβάλλοντας αιτήματα με δημόσιες συγκεντρώσεις, μόνο και μόνο για να καταδείξουν ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική της είναι αδιέξοδη για το λαό. Η κοινή συνισταμένη από τις συνιστώσες αυτής της αντιπαλότητας κατατείνει, φυσικά, στην εδραίωση της εντύπωσης περί «αριστερής παρένθεσης».

Οι «κοινοβουλευτικοί» της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ κλπ. ζητούν από την κυβέρνηση να φέρει πάραυτα προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή τη μεταβατική συμφωνία. Στον οίστρο τους ξέχασαν ότι η δανειακή συμφωνία μαζί με τα μνημόνια είναι άκυρη και ανίσχυρη από πλευράς ελληνικής έννομης τάξης από δικές τους παραλείψεις και συνταγματικές παραβάσεις. Ότι δόθηκε π.χ. άκυρη εξουσιοδότηση στον νυν δικαζόμενο Υπουργό Οικονομικών να υπογράψει την δανειακή σύμβαση, η οποία δεν εγκρίθηκε από την Βουλή, αλλά απλώς ανακοινώθηκε σε αυτήν. Ότι τα μνημόνια θεωρήθηκαν ως «νομοθετικά πλαίσια», ενώ αποτελούν «προγραμματικές ευχές» και έτσι με την κοινή νομοθεσία εξουσιοδοτήθηκαν ακύρως οι Υπουργοί να εκδίδουν αντίστοιχα Πρ.Δ/τα. Τίνος – ανύπαρκτου-πράγματος να ψηφιστεί παράταση; Παρά ταύτα η προσωπική μας γνώμη είναι να έρθει το θέμα προς συζήτηση και ενημέρωση στη Βουλή. Εκτός των άλλων θα γελάσει και το λαϊκό ακροατήριο.

7. Απέναντι σε όλο αυτό το συνονθύλευμα του εσωτερικού αντικυβερνητικού μετώπου, η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση, με την εξαίρεση του Πρωθυπουργού, καθώς και των επί των Οικονομικών και Εξωτερικών Υπουργών, αντιδρά μάλλον υποτονικά. Τα μεμονωμένα, αποσπασματικά, τοποθετούμενα επί των εξελίξεων στελέχη-και μέσα από το «φιλτράρισμα» των μίντια-ελάχιστα ανταποκρίνονται στη ανάγκη για ένα μεστό, συνεκτικό και πειστικό, πολιτικό λόγο. Οι «λογιστικές» αποτιμήσεις και προβλέψεις των σχολιαστών των καναλιών δίνουν και παίρνουν. «Υπάρχει χρηματοδοτικό κενό. Πώς θα το καλύψει η κυβέρνηση; Πώς θα πληρώσει τα ομόλογα στην λήξη τους και πώς τις δόσεις στο Δ.Ν.Τ.; Μήπως θα πρέπει να απλώσει το χέρι να πάρει 20-30 δις από των ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και να ξεχάσει τις ανεδαφικές διεκδικήσεις της;» Η ιδέα ενός νέου μνημονίου καλλιεργείται, προκαλώντας συχνά αδικαιολόγητο εγκλωβισμό και αμηχανία, ξεχνώντας ότι αυτοί που ρωτούν εκπροσωπούν ασυνεπείς μεγαλοφειλέτες των τραπεζών, των ασφαλιστικών ταμείων και του δημοσίου.

Κατά την ταπεινή μας άποψη το ΠΡΑΤΤΩ έχει στο σημείο αυτό να εστιάσει το ένα από τα δύο κύρια καθήκοντά του. Η ανοιχτή συζήτηση με το λαό, από ένα καταξιωμένο, ανεξάρτητο φορέα κριτικής και γνώσης, όχι απολογητικό, είναι σήμερα πιο επείγουσα ίσως από ποτέ. Υπάρχει δίψα στο κοινωνικό ακροατήριο για ουσιαστική, αληθινή ενημέρωση. Το δεύτερο καθήκον συνίσταται ασφαλώς στην ανάπτυξη του κοινωνικού προοδευτικού πατριωτικού μετώπου, με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ, στους χώρους δουλειάς και κατοικίας του λαού. Κι εδώ χρειάζεται εμβάθυνση, πνεύμα κριτικής συμπαράστασης και κυρίως προώθηση του αγώνα στη βάση του κινήματος.

Η αναμονή σπάνια συγχωρήθηκε, ιστορικά μιλώντας.

Σημείωση: Για τον τίτλο του άρθρου και τον υπότιτλο δανείστηκα έμπνευση από τον τίτλο και το περιεχόμενο άρθρου του σ. Διομήδη. Ελπίζω να με συγχωρήσει γι’ αυτό. Είναι προφανές ότι με το παρόν δεν ασκώ κριτική ούτε απαντώ στις απόψεις του, απλώς παραθέτω μια άλλη γνώμη στα πλαίσια των κοινών μας αναζητήσεων.

Fb: Κίνηση Ιδεών και Δράσης Πράττω  Twitter: https://twitter.com/kinisipratto

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ

Αρχείο

Αρέσει σε %d bloggers: