Αρθρογραφία Μελών

70 Χρόνια από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Άραγε…… θυμούνται μερικοί;

Του Αντιστρατήγου ε.α.  Διονυσίου Ι. Θεοδωρίτση –  Μέλους του ΠΡΑΤΤΩ.

Η επέτειος από τη συμπλήρωση 70 ετών από το τέλος του Β΄ΠΠ, έδωσε το έναυσμα για δύο καίρια άρθρα διακεκριμένων μελών της κίνησης ΠΡΑΤΤΩ, με κείμενα αντίστοιχα της σημασίας της επετείου αυτής, αλλά και της απορρέουσας σχέσης της με το σημερινό γίγνεσθαι. Το παρόν άρθρο περιλαμβάνει μερικά γεγονότα, σκέψεις και εκτιμήσεις, με αφορμή επίσης τη συγκεκριμένη επέτειο.

Η σημασία της συνεισφοράς της Ελλάδας στη νικηφόρο έκβαση του Β΄ΠΠ, είναι γνωστή. Επί αυτού, θα αρκεστούμε να αναφέρουμε  τα ακόλουθα :

-Το γεγονός ότι η μικρή Ελλάδα αντιμετώπισε, σχεδόν ταυτόχρονα, ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις  χωρών του Άξονα.

-Τον χαρακτηριστικά μεγάλο χρόνο αντίστασης της χώρας μας στις δυνάμεις του Άξονα, υπερβαίνοντα κατά πολύ τον αντίστοιχο χρόνο άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως π.χ. της Γαλλίας, της Πολωνίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας, του Λουξεμβούργου, της  Δανίας  ( όλες χώρες της Ε.Ε. σήμερα ). Με την ευκαιρία , εδώ πρέπει να θυμηθούμε και να αναφέρουμε   και τον «επιτήδειο ουδέτερο» στην περιοχή μας – την Τουρκία.

-Τις συνολικές απώλειες της Ελλάδας σε ανθρώπινο δυναμικό, ανερχόμενες σε μεγαλύτερο ποσοστό – αναλογικά με τον πληθυσμό της – από το αντίστοιχο ποσοστό των άλλων χωρών, που αντιμετώπισαν τη λαίλαπα του φασισμού – ναζισμού. Σε αυτές, πλέον των απωλειών λόγω πολεμικών ενεργειών – δραστηριοτήτων και των απορρεουσών  από αυτές κοινωνικών και λοιπών  καταστάσεων, συμπεριλαμβάνονται και απώλειες προκληθείσες από ειδεχθείς πράξεις, χαρακτηριζόμενες διεθνώς ως «εγκλήματα πολέμου». Εάν στις απώλειες αυτές προστεθούν, η μεγάλη καταστροφή των όποιων υλικών – μέσων – υποδομών και η υφαρπαγή όλου του οικονομικού και μέρους του αρχαιολογικού θησαυρού της χώρας, σχηματίζεται εύκολα η εικόνα της ολικής καταστροφής, της λεηλασίας  και του «εξανδραποδισμού», που υπέστη η Ελλάδα κατά το Β΄ΠΠ από τις δυνάμεις του Άξονα. { Δεν αναφερόμεθα στον εμφύλιο πόλεμο που – δυστυχώς –  ακολούθησε , και στα δεινά που αυτός δημιούργησε στα «αντίπαλα» μέρη – δηλαδή σε όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες – και στη χώρα μας.  Από τα δεινά αυτά και μόνο , δεινά με επακολουθήσασες δυσμενείς προεκτάσεις, αντιλαμβάνονται σήμερα όλοι, είτε τυχόν έζησαν – είτε μελέτησαν/μελετούν αυτά τα γεγονότα, το  τι  πραγματικά σημαίνει  για μια χώρα ο «εμφύλιος –  αδελφοκτόνος σπαραγμός» }.

Τα πλείστα όσα λεκτικά  εύσημα για τη χώρα μας, πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών και από τα δύο εμπόλεμα μέρη (συμμαχικές χώρες και χώρες Άξονα), πρωταγωνιστών του πολέμου αυτού,  είναι ευρέως γνωστά. Τα υπόψη λεκτικά εύσημα, έστω και εάν παρέμειναν ίσως «μόνο λόγια» , πρέπει να μνημονεύονται σε κάθε επέτειο της λήξης του Β΄ΠΠ, τουλάχιστον ως απόδοση διαρκούς  τιμής στους Έλληνες νεκρούς, από οποιαδήποτε αιτία, κατά τη διάρκεια αυτού του φοβερού πολέμου.

-Τέλος, την ύπαρξη ιστορικών στοιχείων και ντοκουμέντων στα αρχεία της ελληνικής Πολιτείας, αλλά και ξένων χωρών – συμμάχων και αντιπάλων κατά το Β΄ΠΠ. Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι άκρως σημαντικά στοιχεία – ντοκουμέντα και ιστορικές καταγραφές αυτού του πολέμου υφίστανται στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού/ΔΙΣ ( ένας κρατικός ιστορικός θησαυρός στην κυριολεξία, που παρέχει και τη δυνατότητα   περαιτέρω μελετών και εκτιμήσεων από ειδικούς ). Το έργο της ΔΙΣ αναφορικά με τα ιστορικά της στοιχεία, ειδικότερα αυτά για τις Γερμανικές καταστροφές στην Ελλάδα και συνακόλουθα τις (…ξεχασμένες)  Γερμανικές  αποζημιώσεις, αμφισβήτησε έμμεσα (προφανώς για αντιπολιτευτικούς λόγους) βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, προ ημερών, κατά τη διάρκεια πολιτικής ενημερωτικής εκπομπής  τηλεοπτικού σταθμού. Πέρα από το ότι, κατά τη γνώμη μας, έσφαλε για όσα σχετικά  ανέφερε , καλό θα ήταν να ζητήσει ( μέσω του ΥΠΕΘΑ ) μια σχετική ενημέρωση από τη ΔΙΣ, αναφορικά με το έργο της και τη σημασία του.

Η επερχόμενη  τελική ήττα των δυνάμεων του Άξονα κατά το Β΄ΠΠ  άρχισε να διαφαίνεται, τόσο μετά την αποτυχία των δυνάμεων του Στρατάρχη Ε. Ρόμελ στη Β. Αφρική, όσο και μετά την αποτυχία των δυνάμεων του Στρατάρχη Φ. Πάουλους στο Στάλινγκραντ.  Ουσιαστικά, οι δυνάμεις του Ε. Ρόμελ είχαν ως αντικειμενικό σκοπό (εις βάθος) τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής (περιοχή Ιράκ), και οι δυνάμεις του Φ. Πάουλους τα πετρέλαια του Καυκάσου. Δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, οι οποίες τονίζουν την καθοριστική σημασία του «ενεργειακού παράγοντα» κατά το Β΄ΠΠ.

Η πορεία του κόσμου, 70 έτη μετά το Β΄ΠΠ, έχει αλλάξει σε ασύλληπτο βαθμό. Η  τεχνολογία σήμερα υπερβαίνει τη φαντασία των ανθρώπων του πρόσφατου παρελθόντος και εξελίσσεται συνεχώς με αχαλίνωτο ρυθμό. Μια τέτοια τεχνολογική επανάσταση δημιουργεί πλείστα όσα σημαντικά επιτεύγματα για τις κοινωνίες και τα κράτη, αλλά και αριθμό  προβλημάτων. Πρωταρχική ανάγκη επιβίωσης παραμένει η «ενέργεια» κάθε μορφής. Σήμερα, η όλη δομή – οργάνωση και λειτουργικότητα της κοινωνίας των μεγάλων δυνάμεων – χωρών στον κόσμο, βασίζεται ( και όπως φαίνεται  θα εξακολουθήσει να βασίζεται για πολύ ακόμα, για διάφορους  λόγους – μεταξύ των οποίων και το οικονομικό κέρδος  ) στο πετρέλαιο και στα παράγωγα αυτού. Αποτελούν την κύρια βάση του παγκόσμιου εμπορίου και της οικονομίας.

Χωρίς περαιτέρω γεωπολιτικές προεκτάσεις, ας σκεφθούμε μόνο  την Ε.Ε.  Μια  πολιτική και οικονομική κυρίως  ένωση κρατών, που – με «ατμομηχανή» σήμερα τη Γερμανία – αποτελεί έναν από τους παγκόσμιους εμπορικούς και οικονομικούς  πρωταγωνιστές. Είναι όμως γνωστό ότι στερείται επαρκών πηγών ενέργειας. Μια σειρά ανατιμήσεων στις τιμές του αργού πετρελαίου, μπορεί να στείλει οποιαδήποτε οικονομική ανάπτυξη στα τάρταρα και να εκτροχιάσει οποιαδήποτε  «ατμομηχανή». Και υπάρχουν φυσικά πολλοί λόγοι, για τους οποίους μια τέτοια περίπτωση μπορεί – ανά πάσα στιγμή – να συμβεί , όπως έχει γίνει  επανειλημμένα  στο παρελθόν. Φανταζόμαστε  να  τα «ακούν» αυτά οι Εταίροι μας στην Ε.Ε. και κυρίως αυτοί, των οποίων η εξάρτηση από ξένες πηγές ενέργειας δεν μειώθηκε από την ανακάλυψη ενεργειακών  αποθεμάτων στη βόρεια θάλασσα.

Επικεντρωνόμαστε στην Α. Μεσόγειο. Κύριες θέσεις στο χώρο αυτό, από τον οποίο διέρχονται θαλάσσιες γραμμές επικοινωνιώνεμπορίουμεταφοράς ενέργειας ( πετρελαιοφόρα πλοία, αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου ), κατέχουν :  τα Στενά των Δαρδανελλίων – το Σουέζ – η Κρήτη – η Κύπρος και το ελληνικό νησιωτικό σύμπλεγμα του Αιγαίου πελάγους, ένα πραγματικό αρχιπέλαγος που ανήκει όμως σε ….. μη αρχιπελαγική χώρα .  Βασικά στόμια/περάσματα στον κλειστό θαλάσσιο χώρο της λεκάνης της  Α.  Μεσογείου, είναι τα Στενά των Δαρδανελλίων  και το Σουέζ. Για τους «ισχυρούς»  είναι  σκόπιμη και «λογική» ίσως (ο ένας ελέγχεται καλύτερα από τους δύο), η «ιππαστί»  κατοχή των συγκεκριμένων περασμάτων από μια και μόνο χώρα, κατά περίπτωση. Το εφοδιαστικό ενεργειακό ρεύμα στην ευρύτερη περιοχή, φαίνεται ότι προέχει των πάντων. Η  σταθερότητά του ευνοεί άμεσα το παγκόσμιο εμπόριο και την οικονομία ( με άλλα λόγια τα συμφέροντα των μεγάλων χωρών – δυνάμεων ). Κάθε απόκλιση από τη σταθερότητα του εφοδιαστικού ενεργειακού ρεύματος, έχει  δυσμενή  αποτελέσματα, φανερά ή μη. Βεβαίως  το πώμα αυτού του χώρου, αυτής της στρατηγικής θαλάσσιας φιάλης,  στα Στενά των Δαρδανελλίων είναι τα νησιά του Αιγαίου και στο  Σουέζ η Κρήτη και η Κύπρος . Οι νήσοι Κρήτη και Κύπρος αποτελούν ουσιαστικά τα «αεροπλανοφόρα» ( σταθερά, αλλά αβύθιστα) της Α. Μεσογείου. Όλα αυτά απλώς και μόνο με βάση το ενεργειακό εφοδιαστικό ρεύμα , χωρίς να υπολογίζεται και ο παράγοντας της ενδεχόμενης ύπαρξης μεγάλων ενεργειακών κοιτασμάτων  στην  περιοχή του Αιγαίου. Το διαρκές «ενδιαφέρον» της  γείτονος Τουρκίας για το  Αιγαίο  και τα  νησιά ,  εξηγείται  και από όλη αυτή τη γεωγραφία μεταφοράς ενέργειας/οικονομικής ισχύος. Η προοδευτικά όμως κατακόρυφη αύξηση ( από τη δεκαετία του 1970 και μετά ) του «ενδιαφέροντος» της Τουρκίας για το Αιγαίο και τα νησιά (π.χ. Υφαλοκρηπίδα, Χόρα/Σισμίκ, Πίρι Ρέις, Μελέτη Ακαδημιών Πολέμου Τουρκίας – Θεωρία των Γκρίζων Ζωνών, Επεισόδιο Ιμίων, Casus Belli, Statement για τη Γαύδο , Καστελόριζο, κ.α. ),ίσως είναι και η ισχυρότερη ένδειξη  ύπαρξης  μεγάλου υποθαλάσσιου (και όχι μόνο) ενεργειακού πλούτου στην  περιοχή του Αιγαίου πελάγους.

Πρέπει λοιπόν να θυμόμαστε ανεξίτηλα  πολλά από το Β΄ΠΠ, τόσο εμείς ως χώρα , όσο και άλλες χώρες , που συμμετείχαν – ως σύμμαχοι ή αντίπαλοι – στον πόλεμο αυτό, και ιδίως οι χώρες που ανήκουν σήμερα στην Ε.Ε. Πρέπει να πάρουμε πολλά ως «μπούσουλα», για την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων. Και παρόμοιες καταστάσεις δεν είναι δυνατό να αποφευχθούν, όταν ενέργειες χωρών (κυρίως) τείνουν να δημιουργήσουν τις ίδιες προϋποθέσεις – τα ίδια αίτια , τα οποία μοιραίως θα οδηγήσουν –  έστω και μακροπρόθεσμα – στα ίδια αποτελέσματα.  Αυτή και η σημασία της Ιστορίας, την οποία πρέπει να μελετάμε, χωρίς όμως να εγκλωβιζόμαστε από αυτή.

Βασικό παραμένει,  εάν  και  τι ακριβώς  μας δίδαξε ο Β΄ΠΠ . Αναφορικά  με αυτό το δίδαγμα πρέπει να διερωτηθούμε – έστω και τώρα –  τι κάνει η Ελλάδα  επί μισό και πλέον αιώνα, ως μια χώρα μικρή, με μεγάλη όμως  γεωστρατηγική σημασία στην ευρύτερη περιοχή της Ν.Α Ευρώπης, και πώς «τονίζει – αναδεικνύει» κατάλληλα τη γεωστρατηγική της σημασία,  σαφέστατα  επ΄ ωφελεία  του λαού της ;   Η – κατά τα φαινόμενα – ενδεχόμενη ύπαρξη σοβαρών κοιτασμάτων  υδρογονανθράκων, τόσο στο θαλάσσιο, όσο και στον ηπειρωτικό χώρο της επικράτειας της χώρας, θέτει σήμερα πιο έντονα το ερώτημα αυτό. Η απάντηση είναι μάλλον απογοητευτική, λόγω πολλών σφαλμάτων και λοιπών καταστάσεων στο παρελθόν, για λόγους που ίσως γνωρίζουν μερικοί από αυτούς που κυβέρνησαν τη χώρα. Από τότε που γίναμε ελεύθερο κράτος, το κύριο αίτιο  είναι : « H Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή », καλλιεργούμενη έντεχνα από τα συμφέροντα πολλών άλλων . Είναι γνωστό βέβαια, ότι τίποτα δεν καλλιεργείται, εάν δεν υπάρχει κατάλληλο έδαφος προς τούτο.

Η Κυβέρνηση Σωτηρίας της Χώρας δίνει – μέχρι τώρα – απτά δείγματα γραφής σοβαρών προσπαθειών, προκειμένου να αναδειχθεί διεθνώς  η γεωστρατηγική  σημασία της Ελλάδας, στις πραγματικές της διαστάσεις, στην ευρύτερη περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης (λαμβανομένων επίσης υπόψη και των υφισταμένων σήμερα πηγών αστάθειας στην εν λόγω περιοχή) . Κριτήριο παραμένει πάντα  το συμφέρον της χώραςτου   λαού της.  Η αρχή  είναι το ήμισυ του παντός.  Ο  επιτυχής  διεθνής διπλωματικός  μαραθώνιος του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, αυτό καταυγάζει. Η Ελλάδα – σύμβολο της βασανισμένης και ματωμένης Ευρώπης στο Β’ ΠΠ –  ευρισκόμενη σε μακρόχρονη ύφεση και πιεζόμενη αφόρητα οικονομικά από τους εταίρους – δανειστές της, μπορεί και σηκώνει σήμερα ανάστημα εξωτερικής πολιτικής, με αξιοπρέπεια – σοβαρότητα – αξιοπιστία – ισηγορία , ως ισότιμο μέλος της παγκόσμιας κοινότητας των διεθνών σχέσεων. Αυτό το αντιλαμβάνονται όλοι στο διεθνές διπλωματικό στερέωμα και γνωρίζουν ότι πράγματι υλοποιείται, επειδή από ελληνικής πλευράς σήμερα υφίστανται : πλήρης γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος, αναμφισβήτητη ικανότητα – εμπειρία,  και πολιτική επάρκεια.

Η ΕΕ εξακολουθεί να κρατά ανοικτή την  αγκαλιά της στην Ελλάδα, χωρίς όμως μέχρι σήμερακαι να την  κλείνει. Αυτό έχει γίνει αντιληπτό από την κυβέρνηση της χώρας (και προσωπικά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό), που ως Κυβέρνηση Σωτηρίας απαιτείται όπως –  ιδίως αυτή τη δύσκολη περίοδο για τη χώρα –  έχει τη στήριξη του συνόλου των Ελλήνων , πέρα από συμφέροντα και ιδεοληψίες. Δυστυχώς, ορισμένοι εκπρόσωποι της πολιτικής,  μεριμνούντες  μόνο για τα συμφέροντα τους και όχι για τον άγρια δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό, εκφράζουν (δήθεν) την αγωνία τους και επιχαίρουν για τις δυσκολίες. Η Ε.Ε γνωρίζει καλά – εάν φυσικά το επιθυμεί – τι πρέπει να κάνει . Δεν είναι ανθρώπινο να τιμωρεί έναν ολόκληρο λαό για χρέος του 2% του συνολικού της ΑΕΠ. Πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι αυτό είναι τουλάχιστον αστείο, συγκρινόμενο και με το αντίστοιχο χρέος άλλων εταίρων. Η εφαρμογή των μέχρι τώρα συνεχών απαιτήσεων των εταίρων – δανειστών μας, είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή θυσιών που είναι  πλέον αδύνατο  να επωμισθούν οι  Έλληνες πολίτες (θυσίες τελικά χωρίς  καμία αποτελεσματικότητα), και όχι τη θυσία της ιδιοτέλειας του εγχώριου οικονομικοπολιτικού συστήματος, που έφερε τη χώρα σε αυτή την κατάσταση. Βεβαίως φταίει και η Ελλάδα – φταίνε ορισμένοι πολιτικοί, καθώς και ολιγάρχες –  «πιράνχας» της οικονομίας του τόπου  που τράφηκαν  και αναπτύχθηκαν στους σκοτεινούς  οικονομικούς ποταμούς όλων εκείνων, οι οποίοι μας δείχνουν σήμερα κακόβουλα το δάκτυλο. Δεν εννοούμε σαφώς την επιχειρηματικότητα, που είναι το βασικό  εφαλτήριο για την  ανάπτυξη της χώρας, αλλά  τη διαπλοκή και την απληστία.

Μετά την επίτευξη μιας ειλικρινούς και  αμοιβαίως αποδεκτής  συμφωνίας με τους εταίρους – δανειστές μας, το θέμα της ανάπτυξης , της ανεργίας των νέων, και της  αποκατάστασης της κοινωνικής συνοχής, θα αποτελέσουν την αρχή για τα «δύσκολα» επακολουθούντα θέματα. Μεταξύ αυτών, η παραγωγική και αποδοτική λειτουργία του κράτους , η αποκατάσταση  του αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης των πολιτών, κ.α.  Όλα αυτά βεβαίως, είναι θέματα για την αξιοπιστία  της κυβέρνησης και τη συνέπειά της στην  εντολή που έλαβε από τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αυτό το τελευταίο,  πρέπει να το έχουν διαρκώς υπόψη τους ορισμένες σημερινές  πολιτικές συνιστώσες εξουσίας. Επίσης, θα πρέπει κυρίως να το αντιληφθούν και οι μέχρι πρόσφατα πολιτικές συνισταμένες εξουσίας και επιτήδειων κερδοσκόπων , που οδήγησαν στην εξαθλίωση το σύνολο σχεδόν των πολιτών της χώρας. Η τύχη των εν λόγω πολιτικών δεν μπορεί να είναι άλλη, από το να μην έχουν ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας. Η Δημοκρατία λειτουργεί με  Σύνταγμα – Αρχές – κοινοβουλευτικούς Κανόνες – Καθήκοντα και Υποχρεώσεις για όλους : Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση, Πολίτες. Αυτά εξασφαλίζουν την πρόοδο και ευημερία του λαού. Διαφορετικά, επικρατούν  συνθήκες που δημιουργούν τις προϋποθέσεις για πολιτικές δυσπλασίες και μορφώματα, ανάλογα των χαρακτηριστικών των φασιστικών-ναζιστικών δυνάμεων του Άξονα κατά το B΄ΠΠ.

Τέλος, κάτι που εκτιμάται ότι πρέπει να αναφερθεί ιδιαίτερα. Δεν έχουμε διαφορές με τους λαούς κάθε χώρας. Υπάρχει αλληλοσεβασμός. Όμως τα συμφέροντα (πολιτικά και οικονομικά), είναι πιο ισχυρά από τα αισθήματα μεταξύ των ανθρώπων. Και οι διάφοροι «πόλεμοι» ( στρατιωτικές συρράξεις – οικονομικές κρίσεις, κ.α.),  δεν είναι παρά προσπάθειες για την κατοχύρωση αυτών των συμφερόντων. Όλα λοιπόν ανάγονται  σε συμφέροντα . Μεταξύ όμως συμφέροντος και ειλικρίνειας, δεν υπάρχει καμία συνάφεια. Όταν τα συμφέροντα τείνουν να μας εξαφανίσουν ως λαό, οφείλουμε να αμυνθούμε. Ο Β΄ΠΠ μας διδάσκει συνέχεια ένα πράγμα. Ότι πρέπει να προσέχουμε την Πατρίδα και τη Δημοκρατία περισσότερο από τον εαυτό μας και τα ατομικά μας συμφέροντα. Το παν είναι «Πατρίδα και Δημοκρατία» και μετά ακολουθούν όλα τα άλλα.  Αυτό μας διδάσκει ο Β΄ΠΠ μέχρι  σήμερα. Εννοούμε άραγε να το μάθουμε;  Δεν χρειάζεται παρά μόνο λίγη παιδεία και σταθερή προσήλωση στην ανθρώπινη ύπαρξη και αξία.

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: