ΜΜΕ

Δημοκρατία και καπηλεία

Ως γνωστόν, ο Π. Λαφαζάνης χρίσθηκε αρχηγός του τρίτου σε αριθμό βουλευτών κόμματος, χάρη στο σφετερισμό ενός μέρους της κοινοβουλευτικής δύναμης που έδωσε ο κυρίαρχος λαός στο ΣΥΡΙΖΑ. Γι αυτό το λόγο, ίσως, θα έπρεπε να είναι πιο φειδωλός σε δηλώσεις περί δημοκρατικής δεοντολογίας.

Εν τούτοις ο αρχηγός της αποσχισμένης ΛΑΕ, αφού αξιώθηκε την τιμή της 3ης διερευνητικής εντολής, απέβαλε κάθε αίσθημα σεμνότητας και δήλωσε ότι η εσπευσμένη προσφυγή στις κάλπες συνιστά μια αντιδημοκρατική εκτροπή του Πρωθυπουργού! Προφανώς γιατί η “δημοκρατία” που τον συμφέρει είναι η μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ να υπαγορεύει τους όρους της σε μια κυβέρνηση λαϊκής πλειοψηφίας με την απειλή της ανατροπής της! Το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός, επ’ ευκαιρία των εκλογών, θα απαλλαγεί και από τον πολιορκητικό κριό των πρώην συντρόφων του της αριστερής πλατφόρμας, της ΔΕΑ κλπ, ουδόλως τον χαροποιεί.

Ενώπιον του λαού και της ιστορίας ο αρχηγός του υβριδίου της ΛΑΕ από τον κήπο του προεδρικού μεγάρου προέβη και σε μια δεύτερη δήλωση: Η ΛΑΕ είναι ο μοναδικός κληρονόμος του ΟΧΙ που ψήφισε το 62% του ελληνικού λαού στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Και προσκάλεσε τους ψηφοφόρους σε ανάμνηση εκείνου του ΟΧΙ να ψηφίσουν τώρα ΝΑΙ στο κόμμα του Λαφαζάνη.

Υπάρχει, βέβαια, μια “λεπτομέρεια”, που παραβλέπει ο λαλίστατος και συμπαθής κατά τα άλλα βετεράνος των εσωκομματικών μαχών: Δεν ήταν εκείνος και οι συνοδοιπόροι του αλλά ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση που προκάλεσαν το δημοψήφισμα κατά τη θεσμική τους αρμοδιότητα. Αυτοί έγραψαν με τα χέρια τους το νόημα του ΟΧΙ και του ΝΑΙ πάνω στα ψηφοδέλτια. Ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του ζήτησε από τους Έλληνες πολίτες να ψηφίσουν ΟΧΙ στην πρόταση συμφωνίας που απαίτησαν τελεσιγραφικά οι δανειστές να υπογράψει. Χίλιες φορές ξεκαθάρισε απέναντι στους εκπροσώπους των Βρυξελλών και του Βερολίνου που παρενέβαιναν ωμά υπέρ του ΝΑΙ, μαζί με τους εγχώριους συμμάχους τους τύπου Σημίτη, Βενιζέλου, Σαμαρά, ότι το ΟΧΙ δεν συνιστά απόφαση εξόδου από την Ευρωζώνη.

Μετά το δημοψήφισμα όλοι εκείνοι κατάπιαν τη γλώσσα τους. Και αποδέχθηκαν μια συμφωνία που μοιάζει μ’ εκείνη που πρότειναν όσο ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Κι έρχεται τώρα ο κ. Λαφαζάνης εκ των υστέρων να ερμηνεύσει, σε πείσμα της πραγματικότητας, το ΟΧΙ του ελληνικού λαού συμπίπτοντας αναδρομικά με τον Σόιμπλε. Είναι ο μόνος που δεν κατάλαβε – ή μάλλον κάνει πως δεν κατάλαβε – πως ο πρωθυπουργός κατάφερε να ισορροπήσει την τροχιά της χώρας αποτρέποντας το Grexit, λύνοντας το πρόβλημα της χρηματοδότησης του χρέους, αποσπώντας δέσμευση για τη μείωσή του ώστε να γίνει βιώσιμο, εξασφαλίζοντας τις τραπεζικές καταθέσεις των Ελλήνων πολιτών και κάποια χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Καταλαβαίνουμε την αμηχανία του κ. Λαφαζάνη να εξηγήσει την πρόταση “αντιμετώπισης της κρίσης” σύμφωνα με τις απόψεις της ομάδας του. Την προσχώρησή του στο “κόμμα της δραχμής” και την εύγλωττη συμμαχία του με τον κ. Αλαβάνο. Αλλά το να κάνεις το “άσπρο μαύρο” δεν είναι δα και σπουδαίο προπαγανδιστικό εύρημα. Κάπως αλλιώς λέγεται αυτό, με επιεικέστερο τον χαρακτηρισμό “διαστρέβλωση”.

Αυτό όμως που είναι από δημοκρατικής πλευράς πιο ενοχλητικό είναι η μόνιμη συνήθεια τελευταία του κ. Λαφαζάνη να ανακηρύσσει τον εαυτό του και την πρώην μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ σε αυθεντικούς ερμηνευτές της λαϊκής θέλησης. Και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε κατά την άποψή τους είναι περιττό, δεν χρειάζεται να ερωτάται ο λαός ο ίδιος απευθείας! Τους προκαλούν αλλεργία οι εκλογές. Στη λαχτάρα τους να δρέψουν τους καρπούς της δημοσιότητας, ν’ αγγίξουν λίγο, έστω και από μακριά, το είδωλο της εξουσίας, χωρίς την ομπρέλα και την διαμεσολάβηση του Τσίπρα διαπράττουν το ένα αντιδημοκρατικό ολίσθημα μετά το άλλο.

Ο ίδιος ο Λαφαζάνης ήταν που επέμεινε πρόσφατα τα όργανα του κόμματος να αποφασίσουν για τη δανειακή συμφωνία και όχι η υπόλογη στη Βουλή και στο λαό κυβέρνηση. Η λαϊκή κυριαρχία που αποτελεί το θεμέλιο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και οι καθιερωμένοι θεσμοί ελέγχου της κυβέρνησης, από την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας της Βουλής μέχρι τις εκλογές, αυτά είναι “ψιλά γράμματα” στα πλαίσια της “ΙΣΚΡΑ”. Το κόμμα υποκαθιστά τον κυρίαρχο λαό και το κόμμα υποκαθιστάται από τον “επαναστατικό πυρήνα” (της μειοψηφίας) της Κ.Ε.

ΟΙ απόψεις αυτές και η αντίστοιχη πρακτική δεν είναι ούτε πρωτότυπες ούτε σύγχρονες. Είναι γεμάτος ο κόσμος, από την κυριαρχία της “δημοκρατίας της αγοράς” των νεοφιλελευθέρων μέχρι τους καθεστωτικούς της Βόρειας Κορέας. Από την άλλη μεριά, ο πολιτικαντισμός, η μεταφορά του δόγματος “η καλύτερη άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση” στην πολιτική ζωή, η χωρίς αρχές προπαγανδιστική μάχη για την επικράτηση, θυμίζει εκείνο τον εκχυδαϊσμό του στυλ που υιοθετούν οι αγοραίοι πωλητές της δεξιάς.

Θέλει δεν θέλει, ο καθένας που εκτίθεται μπροστά στον ελληνικό λαό θα αποκαλύψει εν τέλει το τι πραγματικά πρεσβεύει, τι κρύβεται πίσω από τα φραστικά κόλπα και τα τερτίπια. Η δημόσια εικόνα του θα απηχεί τον πραγματικό του εαυτό.

Δεν θλιβόμαστε για την ατυχή κατάληξη της νέας σταδιοδρομίας του καλού συντρόφου, που τόσο άσχημα κατά τη γνώμη μας ξεκίνησε. Θλιβόμαστε όμως διπλά για τη μοίρα της προσωπικότητας στη συγκεκριμένη περίπτωση και για το είδος του ρόλου που αυτή κουβαλάει.

ΣΓ

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: