Αρθρογραφία Μελών

Βουλευτικές εκλογές, η εσωτερική και εξωτερική τους διάσταση και η επίδραση στα ευρωπαϊκά δρώμενα

Του Χρήστου Θ. Μπότζιου, Πρέσβη ε.τ.

Οι Έλληνες και πάλι στις κάλπες. Ήταν ο τίτλος μίας ξένης εφημερίδας με τόνο ερωτηματικό και λίγο ειρωνικό μαζί. Ακριβώς τα ιδία γραφότανε προ ετών και για την Ιταλία. Οι λόγοι που η κυβέρνηση προσέφυγε εκ νέου στις εκλογές, έχουν εξηγηθεί κατά κόρον. Η σημασία τους ασφαλώς αφορά τους Έλληνες πολίτες. Υπάρχει όμως και ένα γενικότερο ενδιαφέρον αν κρίνουμε από τη διεθνή ειδησεογραφία. Βέβαια το διεθνές ενδιαφέρον μεγεθύνεται και από τα εγχώρια ΜΜΕ.

Από τα αρχαία χρόνια οι Έλληνες είχαν τη τάση να νομίζουν ότι είναι το κέντρο του κόσμου και ότι ο ήλιος, όπως λέγανε οι Σοφιστές, γυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους που προκάλεσε τη πτώση της σύντομης, μέχρι στιγμής, διακυβέρνησης της χώρας από το ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Δεν κατανόησαν την αλληλεξάρτηση των κοινωνιών. Αγνόησαν τις ευρωπαϊκές και διεθνείς πραγματικότητες. Οι εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης το καταδεικνύουν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι και αυτή ένας διεθνής Οργανισμός που επίσης επηρεάζεται από το διεθνές περιβάλλον. Υπάρχουν χώρες με μεγαλύτερη επιρροή και αντίθετα με τις αρχές της Ένωσης, θέλουν και ασκούν χωριστές πολιτικές. Για πολλές από αυτές τις χώρες-μέλη, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελούσε μια παραφωνία και αντίθεση προς το επικρατούν διεθνές σύστημα, την παγκοσμιοποίηση αντιδράσεις της ελληνικής κυβέρνησης από εθνικής πλευράς ήταν οι ενδεικνυόμενες.

Η Ελλάδα από τη στάση των εταίρων και των πιστωτών, καταδικάζεται σε χρόνιο οικονομικό και κοινωνικό μαρασμό, μία Αποικία χρέους. Ο Πρωθυπουργός ενήργησε όπως επιτάσσει το συμφέρον της χώρας προτιμώντας την υπογραφή ενός επώδυνου Μνημονίου από τη χρεοκοπία. Η υποχώρηση της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και οι μακρόχρονες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές δεν άφησαν ανεπηρέαστη και την Ευρωπαϊκή Ένωση και μπορεί να συμβάλλουν στην αλλαγή του επικρατούντος κλίματος συντηρητισμού και ακραίας λιτότητας που έχει επιβληθεί στην Ευρώπη.

Καταρχήν η ελληνική στάση επέφερε ένα ρήγμα στις σχέσεις Γαλλίας-Γερμανίας. Γάλλοι και Ιταλοί αφυπνίσθηκαν και άρχισαν να εναντιώνονται στο Βερολίνο που θέλει να αποφασίζει μόνο του για τη πορεία της Ευρώπης.

Δεύτερον σημειώθηκαν και εξακολουθούν να σημειώνονται και διαφοροποιήσεις και εντός της Γερμανίας και αντιδράσεις στη περίεργη παντοδυναμία και οικονομική πολιτική του Σόιμπλε.

Τρίτον, έχει προκύψει διάσταση μεταξύ ΗΠΑ-Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την εξακολουθητική πολιτική λιτότητας που το Βερολίνο έχει επιβάλλει στην ευρωζώνη.

Οι τρεις παραπάνω εξελίξεις καταδεικνύουν ότι οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους δεν ήσαν επί ματαίω, δεν ήταν ένας χαμένος αγώνας ασχέτως αν το τελικό αποτέλεσμα δεν ικανοποιεί και το Μνημόνιο είναι επώδυνο για τον ελληνικό λαό.

Οι προσεχείς βουλευτικές εκλογές έχουν και την εσωτερική τους διάσταση, γιατί αναδεικνύουν τις παθογένειες της ελληνικής πολιτικής ζωής. Την αδυναμία υποχωρήσεων και συμβιβασμών. Ήδη ένα ικανό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, η αριστερή πτέρυγα, απεχώρησε και συνέπτυξε χωριστή πολιτική παράταξη. Είναι προς το παρών δύσκολο να ξεχωρίσεις τι υπερίσχυσε στη κίνηση αυτή. Προσωπικές φιλοδοξίες ή ιδεολογικός προσανατολισμός; Από τις θέσεις της νέας πολιτικής κίνησης φαίνεται να υπερισχύει το δεύτερο.

Υπάρχει το προηγούμενο της Ιταλίας και εν μέρει και της Γαλλίας. Τα αριστερά κόμματα διασπάσθηκαν και σχεδόν έχουν εξαφανιστεί από τη πολιτική σκηνή στις χώρες τους. Προφανώς το ιταλικό προηγούμενο του Compromesso Storico (Ιστορικός Συμβιβασμός) του Μπερλίνγκουερ, να έχει προβληματίσει την αριστερά ότι συγκυβερνώντας αφομοιώνεται από το σύστημα. Προτιμούν τη μαχητικότητα και τις κοινωνικές διεκδικήσεις από τις θέσεις της αντιπολίτευσης. Είναι ένα είδος απομονωτισμού πού δεν είναι η καλλίτερη επιλογή για τις σημερινές εσωτερικές και διεθνείς περιστάσεις. Ακόμη και πολύ ισχυρές και αυτάρκεις χώρες όπως η Ρωσία προσπαθούν να αποφύγουν την απομόνωση στην οποία θέλουν να τους θέσουν άλλες ισχυρές Δυνάμεις.

Οι προσεχείς εκλογές διαγράφουν, εξ αιτίας και του πολυκομματισμού, ένα θολό πολιτικό τοπίο. Πολύ πιθανό οι Κυβερνήσεις ευρύτερων συνασπισμών να καταστούν αναπόφευκτες. Ουδέν κακόν αμιγές καλού;…

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: