Αρθρογραφία Μελών

Οι ένοχοι και οι συνένοχοι

Του Νίκου Κρυονερίτη, Μέλος του ΠΡΑΤΤΩ

Ακούμε τα τελευταία χρόνια ότι είμαστε μακράν οι περισσότερο «διεφθαρμένοι» σαν πολίτες, σε σύγκριση με τον μέσο ευρωπαίο. Τα μεγάλα σκάνδαλα των εξοπλισμών, της Siemens και των δημόσιων έργων, των τραπεζικών δανείων με τους πακτωλούς των εκατομμυρίων, μας τρομάζουν και παράλληλα μας θυμώνουν. Μέσα μας αρχίζουμε να χτίζουμε μια ενοχή που μας κάνει ανεκτικούς στην αποικιοκρατία που έχει επιβληθεί με κάποια τιμωρητική χροιά, για τι νοιώθουμε κομμάτι της διαφθοράς.

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί ποια είναι αυτή η μήτρα που γεννάει στη χώρα μας τη διαφθορά. Θα έχετε ακούσει τις αόριστες απλουστεύσεις ότι φταίει η παιδεία των πολιτών, φταίει ο συνδικαλισμός, φταίνε οι πολιτικοί, φταίνε οι ολιγάρχες, φταίνε ακόμη και οι ευρωπαίοι που μας αλλοτριώνουν. Όμως την αλήθεια κατά την άποψή μου θα τη βρείτε δυστυχώς στα λόγια του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, όταν έκαναν εναλλάξ αντιπολίτευση. Η κυβέρνηση θεωρεί το κράτος «λάφυρο» της εκλογικής της νίκης και έτσι το διαχειρίζεται. Κάθε ένας από τους ενόχους, ακόμη και οι ολιγάρχες, απαιτούν μια συνένοχη κοινωνία που θα πάρουν το «αντίδωρο», για να ανέχονται την παρανομία. Έτσι ξεκινάει πάντα το γαϊτανάκι της διαφθοράς.

Πώς γίνεται αυτό; Πώς ο κάθε «ένοχος» κατόρθωνε να λεηλατεί τη χώρα μέσα από τη «διορισμένη» κυβέρνηση; Πώς κατόρθωνε να ελέγχει τις ομάδες, τις αντιδράσεις και να ανανεώνει τους διορισμούς με την ψήφο του Ελληνικού λαού; Τα ερωτήματα έχουν απαντήσεις, αν και λίγο πολύ όλοι μας μπορούμε να δώσουμε εξηγήσεις μια και είμαστε εκούσια ή ακούσια συνένοχοι.

Το πρώτο μεγάλο βήμα για τη συνενοχή της κοινωνίας είναι ο ελεγχόμενος συνδικαλισμός. Τι σημαίνει αυτό, απλά χρησιμοποιήθηκαν τα πρωτοκλασάτα στελέχη (ουσιαστικά αγοράστηκαν) για να ελέγχονται οι συντεχνίες. Παράλληλα δόθηκε ανοχή στο φακελάκι των γιατρών, στην καταλήστευση των ερευνητικών προγραμμάτων από τους πανεπιστημιακούς, στο λάδωμα των εφοριακών, στα ρουσφέτια των μεγαλοστρατιωτικών, στα νυχτοπερπατήματα της αστυνομίας, στα παραστρατήματα της δικαιοσύνης και σε όλα εκείνα που σήμερα μας κάνουν να … πέφτουμε από τα σύννεφα. Καταργήθηκαν ή απαξιώθηκαν οι έλεγχοι και οι αξιολογήσεις, άνθισε η φοροκλοπή, η αναξιοκρατία και η κοινωνική χυδαιότητα. Ο πολίτης έφθασε σε σημείο να ανέχεται και να θεωρεί γενικά κάθε κανόνα, ακόμη και κοινωνικό ή ηθικό, δυνητικά παραβατό χωρίς συνέπειες. Πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε φραστικά, ειδικά από το ΠΑΣΟΚ αλλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και η αντιδημοκρατικότητα της τιμωρίας, των ελέγχων και των αξιολογήσεων.

Δεν είμασταν όλοι όμως συνένοχοι. Πολλοί από εμάς τους απλούς πολίτες δεν παρανομήσαμε και προσπαθούσαμε να μην αδικήσουμε ακόμη και αν μας αδικούσαν. Όμως ανεχθήκαμε και η ανοχή σε μια κοινωνία είναι κοντά στη συνενοχή.

Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι η τιμωρία και η τήρηση των νόμων δεν είναι χαρακτηριστικό των «νεοφιλελεύθερων» ή των «φασιστικών» κοινωνιών. Είναι χαρακτηριστικό των δίκαιων κοινωνιών, αυτών που δεν ανέχονται την ατιμωρησία της φοροκλοπής, την δωροληψία ακόμη και την αδιαφορία αλλά και την αναποτελεσματικότητα των δημόσιων λειτουργών και υπαλλήλων. Η πειθαρχία του Έλληνα στους κοινωνικούς κανόνες και τους νόμους είναι το ζητούμενο, διαφορετικά θα διολισθήσουμε σε επιλογές πολιτικών τύπου Γεωργιάδη και Καμένου, που παρουσιάζουν την ελαχιστότητά τους σαν πολιτική πανάκεια.

Τι έκαναν οι πολιτικοί μας είναι γνωστό. Όμως θα προσπαθήσω να τονίσω ορισμένα σημεία που έχουν αξία για το μέλλον. Την απουσία εθνικού σχέδιου δράσης, την εσκεμμένη σύγχυση μεταξύ νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας και την συνδεόμενη πολιτική και διαχειριστική ανεξαρτησία των υπουργείων.

Η τοποθέτηση των υπουργών είναι η κομματική επιβράβευση για την καλή εκλογική επίδοση, για τη συνεπή πολυετή κομματική πορεία, για το βαρύ οικογενειακό όνομα ή για τις απαραίτητες ισορροπίες. Για το λόγο αυτό η εκτελεστική εξουσία προέρχεται κατά κανόνα από την νομοθετική, με αποτέλεσμα η δημοκρατία μας να βρίσκεται σε μια εσκεμμένη σύγχυση. Παράλληλα όμως ο κάθε υπουργός επιθυμεί να απολαμβάνει τη μοναξιά της εξουσίας που του εμπιστεύτηκε το κόμμα, δεν επιθυμεί δεσμεύσεις, γραμμές και γραμμένες πολιτικές. Μέχρι πρόσφατα δεν ήταν ηθικά και πολιτικά υποχρεωμένος να τηρεί και το αυτονόητο, που είναι ο κρατικός προϋπολογισμός, πόσο μάλλον να λογοδοτεί για τις υπερβάσεις, τους διορισμούς και τις παράνομες ή παράτυπες μεθοδεύσεις. Μην ξεχνάτε την πολιτική ατάκα «οι πολιτικοί λογοδοτούν μόνο στο λαό», γεγονός που έγινε συνταγματική πράξη από τον πρωτομάστορα Βενιζέλο. Ο μοναδικός δεσμός ανάμεσα στο κόμμα και τον υπουργό ήταν το τι θα δώσει πίσω στον πολιτικό του χώρο από την κρατική και κοινωνική λεηλασία.

Υπήρχαν υπουργεία περιζήτητα λόγω της πολιτικής αίγλης, όπως αυτό των εσωτερικών, λόγω της πολιτικής δύναμης που εξασφάλιζαν, όπως αυτά του άμυνας και της ανάπτυξης για την βαριά οικονομική διαχείριση και τη σχέση με την ολιγαρχία αντίστοιχα. Στο ΥΠΕΘΑ ο εκάστοτε υπουργός είχε όχι μόνο τα προνόμια της μίζας από τα εξοπλιστικά, αλλά το τεράστιο κοινωνικό δικαίωμα της διαχείρισης της θητείας αλλά και των τοποθετήσεων του μόνιμου προσωπικού.

Ακόμα και τώρα ποιος τολμά να μιλήσει για πλήρη και σαφή διαχωρισμό της εκτελεστικής εξουσίας από τη νομοθετική, ποιος τολμά ακόμη και τώρα, από τη Νέα Δημοκρατία να μην έχει ένα τουλάχιστον Μητσοτάκη ή Κεφαλογιάννη υπουργό.

Ο Γιώργος Παπαντρέου κατόρθωσε να ψελλίσει μερικές λέξεις περί ανεξαρτησίας των εξουσιών, περί ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας, περί αξιοκρατικών επιλογών με μοριοποίηση, μάλιστα τόλμησε να κάνει μερικές εξωκοινοβουλευτικές επιλογές (έστω και λανθασμένες). Βέβαια κατατροπώθηκε λόγω της προσωπικής του ηγετικής αδυναμίας και των … οικογενειακών του δεσμεύσεων.

Δεν πέρασε πολύς καιρός που ο Στουρνάρας ομολόγησε ότι το μοναδικό εθνικό σχέδιο που υπάρχει είναι το μνημόνιο. Σωστά το παραδέχθηκε γιατί για πρώτη φορά υπάρχει κάτι καταχωρημένο, υπάρχει δηλαδή μια στόχευση, ανεξάρτητα το που μας οδηγεί. Αυτό ήταν το εθνικό σχέδιο δράσης είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε. Ακόμη και σήμερα κανένα κόμμα δεν έχει παρουσιάσει ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο, γιατί απλά έχει μάθει να κρατά κρυφές ατζέντες, σαν αυτές του Παπαντρέου με τα λεφτά υπάρχουν ή αυτές του Σαμαρά που ορκίστηκε αντιμνημονιακός απλά για να πάρει την εξουσία και να ελέγχει την εφαρμογή του μνημονίου, κάτι στο οποίο τελικά προσχώρησε και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά από ένα σκληρό αλλά αναποτελεσματικό αγώνα.

Σήμερα παρά ποτέ χρειαζόμαστε ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο για όλους τους πυλώνες του κράτους που θα δεσμεύει την εκτελεστική εξουσία. Η αλήθεια πλέον μετά από τρία μνημόνια, δεν τρομάζει τον Ελληνικό λαό, αυτό που τον τρομάζει είναι η αβεβαιότητα, η αδικία, η ανακολουθία και το ψέμα. Έχει ανεχθεί και αντέξει πολλά και μπορεί να αντέξει ακόμη περισσότερα αν υπάρξει δικαιοσύνη στη κατανομή των βαρών, αν υπάρξει απόδοση ευθυνών, αν υπάρξει προοπτικό σχέδιο δράσης με αλήθειες που μπορεί να πονάνε, αλλά μας οδηγούν με εθνική αξιοπρέπεια στο στόχο. Το ΠΡΑΤΤΩ διαθέτει και το στελεχιακό δυναμικό και την τόλμη να δώσει ένα ριζοσπαστικό, κοινωνικό, και πρακτικά αποτελεσματικό σχέδιο με πατριωτικό χαρακτήρα.

Σήμερα χρειαζόμαστε την λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, με πλήρη διαχωρισμό εξουσιών. Χρειαζόμαστε σεβασμό στις αξίες της κοινωνίας και τους νόμους του κράτους. Χρειαζόμαστε αδέσμευτους πολιτικούς σε συμφέροντα και προσωπικές στρατηγικές.

Πάνω από όλα όμως χρειαζόμαστε την απελευθέρωση της κοινωνίας από τη συνενοχή για να ξαναδώσουμε την αυτοπεποίθηση, την περηφάνια και την δύναμη για δίκαιους και αισιόδοξους αγώνες..

Kapetannikos1957@gmail.com

 

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: