Αρθρογραφία Μελών

Προς Ιταλικοποίηση της ελληνικής πολιτικής ζωής; Ένα προηγούμενο προς αποφυγήν

Του Χρήστου Θ Μπότζιου, Πρέσβη ε.τ.

Οι προσεχείς βουλευτικές εκλογές Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου, είναι από τις πλέον απρόβλεπτες των τελευταίων ετών. Πράγματι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα την έκβαση των και πιο από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα θα έρθει πρώτο στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος που θα εξασφαλίσει ,χάρις σε ένα πρωτότυπο και στρεβλό εκλογικό σύστημα, το μπόνους των πενήντα εδρών. Δύο μπορεί να χαρακτηρισθούν ως ιδιαιτερότητες αυτών των εκλογών.

Πρώτη ,η σχεδόν απουσία προεκλογικών κομματικών συνεργασιών-εξαίρεση εκείνη ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ- και δεύτερη, η εμφάνιση και νέου κόμματος της Αριστεράς με μεγάλες μάλιστα πιθανότητες εισόδου στη Βουλή. Αν πρώτο κόμμα έρθει η Ν.Δ, θα είναι αρκετά εύκολος ο σχηματισμός Κυβέρνησης με αλλά μικρότερα κόμματα του κέντρο-δεξιού συντηρητικού χώρου.

Μεγαλύτερες δυσκολίες θα παρουσιαστούν αν πρώτο κόμμα έρθει, που είναι το πιθανότερο να συμβεί, ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει πάντως να αποκλεισθεί και το ενδεχόμενο σχηματισμού Κυβέρνησης συνασπισμού από τα δύο μεγάλα κόμματα που φαινομενικά τουλάχιστον θα τύχει μεγαλύτερης αποδοχής τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Όποια και να είναι τελικά τα αποτελέσματα ελληνική πολιτική ζωή φαίνεται ότι κινδυνεύει να μπει σε μία διαδικασία << ιταλικοποίησης >> δηλαδή πολυκομματικών Κυβερνήσεων που είχαν διάρκεια κοινοβουλευτικής ζωής ακόμη και ολίγων μηνών. Αντέχει όμως ένα τέτοιο ενδεχόμενο η ελληνική πολιτική ζωή;

Ορισμένοι πολιτικοί αναλυτές δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν το ιταλικό προηγούμενο ως πολιτική ωριμότητα αφού οδηγεί σε αναγκαστικούς συμβιβασμούς και συγκερασμό αντίθετων θέσεων. Η Ιταλία μεταπολεμικά, κυβερνήθηκε, κυρίως, από το συντηρητικό Χριστιανό-δημοκρατικό κόμμα (DC-Democrazia Cristiana), με ισχυρή αντιπολίτευση το μαρξιστικό κομμουνιστικό PC (PartitoComounista Italiano), το μεγαλύτερο εκτός Σοβιετικής Ένωσης και το μεγαλύτερο του Δυτικού κόσμου. Ακολουθούσαν μικρότερης εμβέλειας κόμματα όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα με ιστορικό ηγέτη τον Πιέτρο Νέννι και στη συνέχεια τον Μπετίνο Κράξι. Επίσης το Σοσιαλδημοκρατικό του Σαραγκάτ που αργότερα χρημάτισε και Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Τα χριστιανο-δημοκρατικό κόμμα που μονοπώλησε την εξουσία για πολλές τετραετίες, συνέβαλε αποφασιστικά στον εκβιομηχανισμό της Ιταλίας για να αναδειχθεί σε τρίτη οικονομική Δύναμη στην Ευρώπη, ενώ το κομμουνιστικό κόμμα με το δυναμισμό του εξασφάλιζε τις κοινωνικές ισορροπίες και τη προστασία της εργατικής και άλλων ευπαθών κοινωνικών τάξεων.

Τα πράγματα άρχιζαν να αλλάζουν όταν την ηγεσία του ΚΚΙ ανέλαβε ο Ενρίκο Μπερλίνγκουερ ο οποίος εισήγαγε την έννοια του Ευρωκομουνισμού-ένα κομμουνιστικό σύστημα με ανθρώπινο πρόσωπο- και του Ιστορικού Συμβιβασμού (Compromesso Storico), που πρέσβευε την κοινωνική συμφιλίωση και τη θέληση του ΚΚΙ να συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας. Ο Μπερλίνγκουερ είχε ασκήσει έντονη κριτική στην Σοβιετική Ένωση για τις στρατιωτικές επεμβάσεις πρώτα στην Ουγγαρία και μετά στην Τσεχοσλοβακία. Με τη πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ,το ΚΚΙ διασπάσθηκε σε μικρότερα αριστερίστικα κόμμα ενώ ένα μικρό κατάλοιπο του παλαιού ΚΚΙ, παρέμεινε και εξακολουθεί να παραμένει εκτός Βουλής.

Ωφελήθηκε η Ιταλία από τις πολυκομματικές κυβερνήσεις; Μάλλον όχι. Μπορεί να απεφεύχθησαν τα χειρότερα αλλά σε αυτή τη περίοδο αναπτύχθηκε η τρομοκρατία (Ερυθρές Ταξιαρχίες ), αυξήθηκε το οργανωμένο έγκλημα ιδιαίτερα στον νότο, και τελικά προέκυψε ο Μπερλουσκονισμός.

Ειδικότερα η Ιταλία αποδυναμώθηκε διεθνώς και δεν διαδραμάτισε το προσήκοντα ρόλο στα ευρωπαϊκά δρώμενα. Σε ότι αφορά την Ελλάδα, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε πολλές ομοιότητες αλλά και μεγάλες διαφορές σε σύγκριση με όσα συνέβαιναν προ ετών στην Ιταλία. Καταρχήν όπως και στην Ιταλία έχει συντελεσθεί διάσπαση των περισσοτέρων κομμάτων σε μικρότερα, και δεύτερον σημειώνεται αδυναμία ανάδειξης αυτοδύναμων κυβερνήσεων με αναγκαία τη προσφυγή σε κυβερνήσεις συνασπισμού.

Θα εξασφαλισθεί όμως με κυβερνήσεις συνασπισμού τριών ή περισσοτέρων κομμάτων – α λα Ιταλικά- η απαιτούμενη για τη χώρα πολιτική σταθερότητα; Η Ιταλία μπορούσε να αντέξει πολυκομματικές κυβερνήσεις βραχύβιας διάρκειας γιατί είχε ισχυρή οικονομία, πολύπειρη και υπεύθυνη επιχειρηματική τάξη και επίσης αποτελεσματικότερη Δημόσια Διοίκηση. Σε αντίθεση η Ελλάδα χωλαίνει στα περισσότερα από αυτά, και σε αντίθεση με την γειτονική μας χώρα αντιμετωπίζει μείζονα εθνικά προβλήματα και θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Τα παραπάνω γράφοντα όχι εν είδη ιστορικής έκθεσης αλλά για να προβληματίσουν λαμβάνοντας υπόψη τις αρνητικές εμπειρίες άλλων χωρών. Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντέξει επί μακρόν την πολιτική αστάθεια ειδικότερα κάτω από τις σημερινές διεθνείς συνθήκες και περιστάσεις.

 

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: