Αρθρογραφία Μελών

Η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων από τη γερμανική Βουλή και η αντίδραση της Άγκυρας. Σημασία και επακόλουθα

Του Χρήστου Θ. Μπότζιου, Πρέσβη ε.τ.

Η γενοκτονία, μια ελληνική λέξη που έχει περάσει σε όλες, σχεδόν, τις ξένες γλώσσες χρησιμοποιείται πλέον διεθνώς και εκφράζει, σύμφωνα με τον ορισμό που δόθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη, «κάθε σκόπιμο έγκλημα μαζικής εξόντωσης ενός λαού, κοινωνικών ομάδων ή φυλών». Η γενοκτονία ως «Διεθνές έγκλημα», θεσπίσθηκε το 1946 δύο, σχεδόν, χρόνια από την ίδρυση του ΟΗΕ κάτω από τις νωπές ακόμη πληγές του Β΄Παγκόσμιου πολέμου και των οδυνηρών εμπειριών των εγκλημάτων του Γ΄ Ράιχ με τη συστηματική εξόντωση εκατομμυρίων Εβραίων, Αθιγγάνων και άλλων εθνικών και κοινωνικών ομάδων. Η Γενική Συνέλευση διακήρυξε ότι η γενοκτονία είναι «Έγκλημα Διεθνούς Δικαίου» και ομόφωνα υιοθέτησε στις 9 Δεκ. 1948 τη Διεθνή Σύμβαση για «Την Πρόληψη και τη καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας» η οποία τέθηκε σε ισχύ την 19ην Δεκ. του ιδίου έτους. Η σημαντική αυτή Διεθνής Σύμβαση δεν έτυχε της υποδοχής που αναμενότανε. Η ίδια η Γερουσία των ΗΠΑ εναντιώθηκε και δεν την επικύρωσε, δίς, κρίνοντας ότι ορισμένες διατάξεις της αντιβαίνανε στο αμερικανικό Σύνταγμα και πρόσθετα ότι δεν είχε τύχει του αναμενόμενου διεθνούς ενδιαφέροντος!

Εκτός της γενοκτονίας των Εβραίων από το Γ΄ Ράιχ, καταγράφονται διεθνώς και μέχρι στιγμής, η Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Νεότουρκους και ιστορικά, των γηγενών της Κεντρικής και Ν.Αμερικής από τους Ισπανούς κατακτητές. Βεβαίως, διεθνώς προβάλλεται και η γενοκτονία των Ποντίων.

Τι σύμπτωση και ειρωνεία ότι Ισπανία και Τουρκία με κοινή πρωτοβουλία συνέστησαν προ ολίγων ετών, τη «Συμμαχία των Πολιτισμών» μια διεθνής οργάνωσης που λειτουργεί στα πλαίσια της UNESCO και έχει ως σκοπό τη προστασία των πολιτισμών όπως Μνημεία και συναφή. Οι σχετικές συζητήσεις και η τελική απόφαση της γερμανικής Βουλή-,οπωσδήποτε θετικές -θέτουν ωστόσο ορισμένα ερωτήματα τόσο ως προς τα κίνητρα όσο και για το timing σε μία περίοδο που οι γερμανο-τουρκικές σχέσεις δοκιμάζονται εξαιτίας του Προσφυγικού.

Τη στιγμή μάλιστα που σε αντίθεση με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, δεν υπάρχει στη χώρα του Ρήνου ισχυρή παρουσία Αρμενικού στοιχείου που θα ασκούσε πιέσεις στις πολιτικές γερμανικές ηγεσίες.

Προφανώς με την αναγνώριση της γενοκτονίας εξυπηρετούνται γενικότερες σκοπιμότητες. Από εσωτερικής πλευράς ικανοποιείται η κοινή γνώμη -κάτι που το έχει απόλυτη ανάγκη η Καγκελάριος κ. Μέρκελ- από το «στρίμωγμα» που γίνεται στη Τουρκία του κ. Ερντογκάν ο οποίος δείχνει απροθυμία να συνεργασθεί στο Προσφυγικό χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα από πλευράς της Ε.Ενωσης.

Ο προβληματισμός και η ανησυχία των γερμανών για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού είναι, ως γνωστό, μεγάλη. Αλλά και για τη διεθνή κοινή γνώμη η Γερμανία προσκομίζει οφέλη αφού εμφανίζεται ως υπερασπιστής των διεθνών αξιών και ηθικής ακόμη περισσότερο που τολμάει να ασκήσει κριτική στις συμπεριφορές και πράξεις των συμπατριωτών γερμανών του Β΄ Ράιχ που συνέπραξαν με τους Νεότουρκους για στη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ελληνοποντίων και άλλων εθνοτικών ομάδων.

Και από καθαρώς πολιτικής σκοπιάς αποκομίζονται οφέλη αφού στην απόφαση γίνεται μνεία στη διάθεση της Γερμανίας «για διαμεσολάβηση και συνδρομή προκειμένου Τουρκία και Αρμενία να υπερβούν το παρελθόν σε αναζήτηση δρόμου για συμφιλίωση και κατανόηση, όπως επίσης και ανάμεσα σε γερμανούς πολίτες τουρκικής και αρμενικής καταγωγής με σκοπό την ένταξη τους στη γερμανική κοινωνία και την αρμονική συνύπαρξής των.

Χωρίς υπερβολή η απόφαση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ένα άριστο πολιτικό ντοκουμέντο με πολλούς αποδέκτες. Από το κείμενο της απόφασης δεν προκύπτει αν θα υπάρξουν στη συνέχεια οι απαιτούμενοι συνοδευτικοί νόμοι, όπως συνήθως συμβαίνει, που να ποινικοποιούν ως αδίκημα την άρνηση, είτε από μεμονωμένα άτομα είτε συλλογικά, της γενοκτονίας.

Το καταδικαστικό μεν αλλά γενικόλογο και συμφιλιωτικού πολιτικού χαρακτήρα πνεύμα της απόφασης, εξηγεί και την μάλλον μετρημένη αντίδραση της Άγκυρας η οποία περιορίστηκε σε κάποιες φραστικές απειλές και στην ανάκληση του Πρέσβη τους στο Βερολίνο ο οποίος πολύ πιθανό να έχει ήδη επιστρέψει στην έδρα του.

Εν τέλει ποια η αξία της απόφασης της γερμανικής Βουλής; Ασφαλώς δεν στερείται σημασίας. κατ’ αρχήν συνιστά δικαίωση και ηθική ικανοποίηση του αρμενικού λαού και αντίστροφα ηθικό στίγμα για τους τούρκους ακόμη και αν- όπως αναφέρεται στην απόφαση- οι πράξεις των Νεότουρκων όπως και των συνεργατών τους του Β΄ Ράιχ, δεν βαρύνουν τους σημερινούς λαούς Τουρκίας και Γερμανίας. Δεν είναι ,επίσης, άνευ σημασίας το γεγονός ότι η αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας, προήλθε από την ισχυρότερη σήμερα ευρωπαϊκή και κοινοτική χώρα με πολλές πιθανότητες να βρει μιμητές.

Κάπως αναλογικά και χωρίς καμία διάθεση παραγνώρισης της σημασίας της απόφασης, θα θέταμε προς τα σεβαστά μέλη της Γερμανικής Γερουσίας το ερώτημα αν έχουν επιδείξει ή μπορούν να επιδείξουν την ίδια τόλμη και ευαισθησία για αναγνώριση του Κατοχικού δανείου. Επίσης αν αντιλαμβάνονται ότι μεταξύ γενοκτονίας και οικονομικού και κοινωνικού στραγγαλισμού ενός λαού, εν προκειμένω του ελληνικού, που έχει επιβληθεί, κυρίως, από το Βερολίνο και πλέον συγκεκριμένα από τον Υπουργό κ. Σόιμπλε, μέσω δυσβάστακτων Μνημονίων και άλλων εκβιαστικών μέτρων, τα όρια είναι δυσδιάκριτα.

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: