Αρθρογραφία Μελών

Ο εφιάλτης κουρδικού κράτους βασική αιτία ανακίνησης από Ερντογκάν θέματος Συνθήκης Λωζάννης. Ιδιαίτερης σημασίας η στάση του νέου Αμερικανού Προέδρου έναντι της Τουρκίας.

Του Χρήστου Θ. Μπότζιου, Πρέσβη ε.τ.

Πλούσια η αμερικανική και διεθνής βιβλιογραφία για τις εξουσίες του αμερικανού Προέδρου, ιδιαίτερα στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Κατανοητό αφού πρόκειται για τον Πρόεδρο μίας από τις ισχυρότερες χώρες του κόσμου και από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (1991), μοναδικής υπερδύναμης.

Έκτοτε, μάλιστα, χρησιμοποιείται για τον αμερικανό Πρόεδρο ο καταχρηστικός όρος, του πλανητάρχη. Πουθενά στο κόσμο η εκλογική διαδικασία για την εκλογή Προέδρου δεν διαρκεί τόσο πολύ, συχνά το επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των υποψηφίων δεν υποβιβάζεται τόσο πολύ και τελικά ο υποψήφιος Πρόεδρος εκλέγεται μέσω των εκλεκτόρων.

Η υπερίσχυση του Ρεπουμπλικάνου υποψηφίου Ντόναλντ Τράμπ επί της Δημοκρατικής Χίλαρι Κλίντον, παρά την ενορχηστρωμένη μαζική, σχεδόν, αρνητική στάση των ΜΜΕ όπως και των Οίκων Δημοσκόπησης απέναντί του, προκάλεσαν το διεθνές ενδιαφέρον και ανησυχία μαζί. Ο Τράμπ δεν ήταν ένας συνηθισμένος υποψήφιος. Επιτυχημένος επιχειρηματίας μεν που ανταποκρίνονταν στο αμερικανικό όνειρο του μέσου αμερικανού, στερούνταν όμως οιασδήποτε εμπειρίας ενασχόλησης με τα κοινά. Τουλάχιστον ο Ρόναλντ Ρήγκαν, επίσης Ρεπουμλπικανός και ηθοποιός το επάγγελμα, είχε διατελέσει εκλεγμένος Κυβερνήτης της μεγαλύτερης και πλουσιότερης Πολιτείας, της Καλιφόρνια.

Οι ανησυχίες σε ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο, δεν προέρχονται τόσο από την απειρία του νεοεκλεγμένου Προέδρου, όσο από τις θέσεις που έχει εκφράσει για την εσωτερική και εξωτερική πολιτική που προτίθεται να εφαρμόσει. Για την εσωτερική πολιτική, ανησυχίες προκαλούν οι σχεδόν ρατσιστικές θέσεις του έναντι των μειονοτικών κοινοτήτων, των ισλαμικού θρησκεύματος κ.α όπως και η εσωστρέφεια που έχει πάψει προ πολλού να χαρακτηρίζει την αμερικανική πολιτική.

Σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική, οι ανησυχίες των ευρωπαίων, κυρίως, εστιάζονται σε φόβους για ενδεχόμενη εγκατάλειψη από τον Τράμπ της παραδοσιακής πολιτικής συνεργασίας και απαιτήσει πλήρη συστοίχηση με τις αμερικανικές επιλογές με όχημα το ΝΑΤΟ. Τις ανησυχίες αυτές επέτειναν και υπαινιγμοί του απερχόμενου Προέδρου Μπάρακ Ομπάμα κατά τη πρόσφατη επίσκεψή του σε Αθήνα και Βερολίνο αν και έσπευσε να μετριάσει τις εντυπώσεις λέγοντας ότι άλλος ήταν ο προεκλογικός Τράμπ και άλλος θα είναι όταν αναλάβει τη Προεδρεία.

Θα είναι ο κ. Τράμπ διαφορετικός από τους προκατόχους του και δη τους Ρεπουμπλικάνους; Πολύ αμφίβολο. Όπως παρατηρούσε αμερικανός αναλυτής προεκλογικά, ότι τον Τράμπ δεν πρέπει να το κρίνουμε από όσα λέει και πιθανότατα δεν θα κάνει ,όσο από εκείνα που δεν λέει αλλά θα πράξει. Ενδείξεις περί της πολιτικής που προτίθεται να εφαρμόσει, θα προκύψουν και από τους συνεργάτες, Συμβούλους και Υπουργούς που θα επιλέξει. Οι περισσότεροι, κατά παράδοση, προέρχονταν από τον επιχειρηματικό και ακαδημαϊκό κόσμο. Και τούτο ισχύει περισσότερο για τους Ρεπουμπλικάνους Προέδρους. Επί Ρήγκαν π.χ οι Υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας, Σούλτς και Γουαινεμπέργκερ, ήσαν Πρόεδρος και εκτελεστικός Γραμματέας, αντίστοιχα, μίας από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες της Αμερικής, τη Behtel Corporation που εδρεύει στη Καλιφόρνια.

Η επιρροή που ασκούν οι μεγάλες επιχειρήσεις στη διαμόρφωση τω θέσεων του Προέδρου σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής Πολιτικής είναι πέραν κάθε αμφισβήτησης. Το ίδιο ισχύει και έναντι του Κογκρέσου, το νομοθετικό σώμα που ελέγχει, στηρίζει ή και παραβλέπει πολλές φορές υπερβάσεις των εξουσιών των Προέδρων.

Η ελληνική κυβέρνηση όπως και πολλά κόμματα της Αντιπολίτευσης, τήρησαν ψύχραιμη στάση πριν και μετά τις αμερικανικές εκλογές. Ίσως σε αυτό να συνετέλεσε και η αναμενόμενη επίσκεψη Ομπάμα η οποία τελικά, πέραν του υψηλού συμβολισμού της συνέβαλε να προβληθεί η Ελλάδα ως σημείο αναφοράς για τη Δημοκρατία και τις αξίες του Δυτικού κόσμου.

Δεν έλειψαν βεβαίως και ανησυχίες και προβληματισμοί από άρθρο του φερόμενου ως προσεχούς Σύμβουλου Εθνικής Ασφαλείας Στρατηγού Φλίν, ο οποίος σε άρθρο του επαινούσε τη σημασία της Τουρκίας ως συμμάχου των ΗΠΑ και τη διατήρηση της σταθερότητας της ευρύτερης περιοχής της. Δεν στερείται, βεβαίως, σημασίας ότι ο Ερντογκάν υπήρξε μεταξύ των πρώτων ηγετών που συνεχάρη και επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο. Ανεξάρτητα πάντως ποια πρόσωπα θα πλαισιώσουν τον νέο Πρόεδρο, η στάση που θα τηρήσει η νέα αμερικανική Διοίκηση (Administration) έναντι της Άγκυρας, ενδιαφέρει μεγάλως την Αθήνα.

Το καθεστώς Ερντογκάν έχει κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένο με την αποχώρηση του Ομπάμα και την εκλογική ήττα των Δημοκρατικών οι οποίοι δεν έκρυβαν τις ανησυχίες τους για την ισλαμοποίηση της Τουρκίας από τον Ερντογκάν, ενίσχυσαν και συνεργάσθηκαν με τους Κούρδους Πεστεγκά στο Β.Ιράκ στον αγώνα κατά του ISIS και εν μέρει τους ομοεθνείς τους στη Συρία. Πολλοί είναι στις ΗΠΑ που θεωρούν ότι είναι αναπόφευκτη η δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους αρχίζοντας από το Ιράκ. Ορισμένοι μάλιστα θεωρούν ότι αυτό θα «συμμάζευε» και τη Τουρκία που θα αναγκαζότανε να σταματήσει να επιδιώκει ρόλο μεγάλης δύναμης στη περιοχή επιδεικνύοντας, συγχρόνως, αλαζονεία και επιθετικότητά εναντίον των γειτόνων της.

Ο τούρκος Πρόεδρος ανακινώντας θέμα Συνθήκης της Λωζάννης θέλει, προφανώς, να αποτρέψει την ευνόηση από τις ΗΠΑ δημιουργίας Κουρδικού κράτους διαμηνύοντας, συγχρόνως, ότι μπορεί να αποσταθεροποιήσει την ευρύτερη περιοχή. Ο κ. Ερντογκάν επικαλείται το Οθωμανικό παρελθόν.

Όμως ξεχνάει και παραβλέπει το ιστορικό γεγονός ότι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν προηγηθεί και άλλες Αυτοκρατορίες στη περιοχή, επίσης ισχυρές, που άφησαν πίσω τους και μεγάλους πολιτισμούς. Θυμίζουμε τη Περσική Αυτοκρατορία, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη Ρωμαική, τη Βυζαντινή που διάρκεσε χίλια χρόνια, τη παρουσία των Ενετών κ.α.

Μήπως ο κ. Ερντογκάν επιδιώκει να θέσει και θέμα αναθεώρησης της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι που καθορίζει ως οριστικά και απαραβίαστα τα ευρωασιατικά σύνορα; Να σκέπτεται να εισηγηθεί στους Γερμανούς να ζητήσουν και αυτοί αναθεώρηση της Συνθήκης των Βερσαλλιών, στα βαλκανικά κράτη της Συνθήκης του Βουκουρεστίου κ.ο.κ; Παραβλέπει ή ξεχνάει, ότι της Συνθήκης της Λωζάννης είχε προηγηθεί η Συνθήκη των Σεβρών που, μεταξύ άλλων, προέβλεπε την δημιουργία Κουρδικού κράτους με μια πολύ μικρότερη εδαφικά Τουρκία;

Η ελληνική διπλωματία διαθέτει ισχυρά επιχειρήματα που συνάδουν με τη διεθνή νομιμότητα και τάξη που αμφισβητεί το καθεστώς Ερντογκάν. Αρκεί η διπλωματία μας να τα προβάλλει σταθερά, πειστικά και τεκμηριωμένα. Παράλληλα το ελληνικό κράτος με συναίνεση και ομοψυχία, να φροντίσει, να αναπτύξει ισχυρή αποτρεπτική δύναμη των ενόπλων δυνάμεων. Οι απειλές κατά της εδαφικής μας ακεραιότητας είναι υπαρκτές.

 

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: