Αρθρογραφία Μελών

Η προσγειωση των ΗΠΑ στην πραγματικότητα ,η Ευρωπαική μυωπική στασιμότητα και η κρισιμότητα της ελληνικής κατάστασης

Του  Χρήστου.Θ.Μπότζιου
Πρέσβη ε.τ.
Πρόσφατα από αυτές τις στήλες είχαμε επισημάνει τρείς κύριες όψεις της εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής της νέας αμερικανικής  Διακυβέρνησης. Το θέαμα ή θέατρο,τις απειλές και την πραγματικότητα. Για την τρίτη διάσταση ,υπογραμμίζαμε ότι και ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ ,αργά ή γρήγορα   θα προσγειωθεί στη σκληρή  διεθνή και εσωτερική πραγματικότητα.Ειδικότερα σε ότι αφορούσε στη διαφαινόμενη τάση για επαναπροσέγγιση των αμερικανορωσικών σχέσεων-που πιστεύουμε ότι θα ήταν μια θετική εξέλιξη-επισημαίναμε ότι ο κ.Τράμπ  θα αντιμετώπιζε μεγάλες αντιδράσεις – την προέλευση τους κατονομάζαμε -γεγονός που επιβεβαιώθηκε με την παραίτηση του Συμβούλου Εθν. Ασφαλείας     Φλύν  ελάχιστο χρόνο μετα τον διορισμό του. Στο στενό Προεδρικό Σύμβουλο αποδίδεται ότι προεκλογικά είχε  συναντήσεις με τον Ρώσο Πρέσβη στην Ουάσινγκτων χωρίς όμως αποκαλύψεις για το  συγκεκριμένο περιεχόμενο των συνομιλιών .Πάντως ,ανεξάρτητα του τι πραγματικά συνετέλεσε στην παραίτηση του Στρατηγού Φλυν , δεν βρίσκεται τίποτε το περίεργο στη συνάντηση ενός διαπιστευμένου Πρέσβη με έναν συνεργάτη υποψηφίου ή εκλεγμένου Προέδρου. Είναι μέρος της αποστολής ενός διπλωματικού εκπροσώπου και εντάσσεται στα πλαίσια της διεθνούς νομιμότητας. Τη << βρώμικη >> δουλειά,συνήθως, δεν την κάνουν τα επίσημα διπλωματικά στελέχη, αλλά  άλλα εξειδικευμένα μέλη των Πρεσβειών. Η προσγείωση στην πραγματικότητα του Αμερικανού Προέδρου επεκτείνεται και στη στάση των ΗΠΑ έναντι του Πεκίνου. Μέχρι στιγμής δεν καταγράφονται δηλώσεις ή μέτρα που να σηματοδοτούν μια αλλαγή στη συμπεριφορά της συνεργασίας μεταξύ Ουάσιγκτον-Πεκίνου.Σχετικά με τις προεκλογικές και μετεκλογικές δηλώσεις ότι θα εξαφανίσει τους ισλαμιστές (ISIS), τα μέτρα που ανήγγειλε και έλαβε άρνησης χορήγησης θεωρήσεων εισόδου σε πολίτες προερχόμενους από έξι ασιατικές και αφρικανικές μουσουλμανικές χώρες,δεν μπορεί να θεωρηθούν ότι ανταποκρίνονται προς το στόχο τους. Η αμφισβήτηση προήλθε εκ των εσω και πλέον συγκεκριμένα από την Δικαστική εξουσία. Η απόφαση για κατασκευή τείχους στα σύνορα με το Μεξικό για παρεμπόδιση εισόδου στις ΗΠΑ λαθρομεταναστών που ειρήσθω δεν αποτελεί εφεύρημα του Τράμπ,προκάλεσε μόνο διακρατικές αναταράξεις. Η λαθρομετανάστευση από τις  λατινοαμερικανικές χώρες αποτελεί, όντως, ένα υπαρκτό πρόβλημα. Πολλοί είναι  στις ΗΠΑ που διαβλέπουν κίνδυνο ισπανοφωνοποίησης των νοτίων Πολιτειών όπως το Νέο Μεξικό, Τέξας, Καλιφόρνια κ.α  γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε  πολιτιστική αλλοίωση των παραπάνω περιοχών. Σε αντίθεση με τις ΗΠΑ ,στην Ευρώπη ( Ε. Ένωση ) αδυνατούν να αντικρίσουν την πραγματικότητα. Η γερμανική ηγεμονία με εκφραστή τον Υπουργό  των Οικονομικών Βόλφανγκ  Σόιμπλε ,εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται την ιστορία αποκλειστικά με οικονομικούς ορους αγνοώντας τόσο την ιδεαλιστική οσο και την μαρξιστική προσέγγισή της.Θύμα της Σοιμπλιανής αντίληψης που  αποθεώνει τη πολιτική λιτότητας ,είναι όλες οι  χώρες του ευρωπαϊκού νότου και περισσότερο  η Ελλάδα. Μαζί  τους όμως είναι και η ίδια η Ευρώπη και το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που όλο και απομακρύνεται. Αν μάλιστα επαληθευθούν οι δημοσκοπήσεις για τις προσεχείς Βουλευτικές και Προεδρικές εκλογές σε Ολλανδία,Γαλλία και Γερμανία, τότε το πλήγμα  μπορεί να καταστεί θανατηφόρο.  Στην ελληνική οικονομικο-κοινωνική κρίση διακρίνουμε δύο διαστάσεις.Η πρώτη αφορά στις σχέσεις της Ελλάδας με τους δανειστές και η δεύτερη και κατά αντιδιαστολή ,στις αντιδράσεις  και χειρισμούς των εκάστοτε ελληνικών κυβερνήσεων προς αντιμετώπιση της κρίσης.Τη συμπεριφορά των δανειστών έναντι της χώρας μας την διακρίνει, από τη πρώτη στιγμή που η κρίση έγινε ορατή,η μεγάλη αυστηρότητα όπως εκφράσθηκε ευθύς εξαρχής από τον γερμανικό τύπο.Οι Έλληνες επικρίθηκαν ως απείθαρχοι,σπάταλοι και οκνηροί που είχαν μάθει να ζούνε με δανεικά. Υπό αυτό το πρίσμα τους άξιζε μια τιμωρητική συμπεριφορά από πλευράς της Ε. Ένωση. Την αντίληψη αυτή εκφράζουν τα τρία αλλεπάλληλα Μνημόνια τα οποία  αντί να βελτιώσουν την κατάσταση , την επιδείνωσαν. Προς μαρτυρίαν  οι κατά καιρούς δηλώσεις υψηλών Αξιωματούχων ευρωπαϊκών θεσμών και κυρίως του Δ.Ν.Τ που αναγνώριζαν τη μη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.Και όμως ζητούσαν και εξακολουθούν να ζητάνε πρόσθετα μέτρα που  ωθούν τη χώρα προς την χρεοκοπία. Και για μέν το Δ.Ν.Τ μπορεί να ισχύει ο γνωστός μύθος του Αισώπου για τον Σκορπιό και τον βάτραχο  να ενεργούν σύμφωνα  με τη φύση του πρώτου .Αλλά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί; Αναμφισβήτητα φέρουν μεγάλη ευθύνη-πέραν ασφαλώς των ελληνικών φορέων ,πολιτικών και κοινωνικών-    για την κατάσταση στην οποία εχει περιέλθει η ελληνική οικονομία και κοινωνία. Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα δείχνουν ότι το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται στο πως θα πάρουν τα δανεικά τους πίσω και να καταστήσουν την Ελλάδα αποικία χρέους όπως παραστατικά και τεκμηριωμένα [προκύπτει από το ομώνυμο βιβλίο του Καθηγητή Νίκου Κοτζιά σημερινού Υπουργού Εξωτερικών. Και ο εξαναγκασμός εξόδου της Ελλάδος από το Ευρώ και η δημιουργία της Ευρώπης δύο ή περισσοτέρων ταχυτήτων που μετά βίας αποκρύπτει ο χέρ Σόιμπλε,δεν αποκλείονται.  Από καθαρώς ελληνικής σκοπιάς οι Κυβερνήσεις που χειρίσθηκαν την κρίση ήδη από την εκδήλωσή της, δεν έχουν πείσει ότι ενήργησαν μετά γνώσεως και σχεδιασμού και ικανότητα ουσιώδους διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Ο ελληνικός λαός δεν ενημερώθηκε επαρκώς για τα συν και πλην των Μνημονιακών δεσμεύσεων, τη χρονική τους διάρκεια και για τις θυσίες που επρόκειτο να υποβληθούν. Ως πολίτες  αγνοούμε,οι περισσότεροι,ποιες είναι οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούν οι δανειστές  αν μπορεί να συντελεσθούν ή όχι και γιατί και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις των. Το θέμα ενδεχόμενης εξόδου από το Ευρώ και επιστροφής στο εθνικό νόμισμα αποτελεί ταμπού και αλίμονο σε οποιον τολμήσει  ακόμη και να την υπαινιχθεί σαν Plan B ή C.  Ακόμα και οι Ακαδημαικοί προσπαθούν  να το αποφεύγουν. Όλες οι κινήσεις των διαδοχικών Μνημονιακών Κυβερνήσεων μοιάζει να κινούνται στην αντίθετη λογική της τακτικής του Λένιν. Αντί του  <<δύο βήματα μπροστά ένα πίσω >> φαίνεται πως εφαρμόζουν το αντίθετο.Λείπει,ατυχώς,και η απαιτούμενη εθνική συσπείρωση και συναίνεση των πολιτικών Δυνάμεων εντός και εκτός του Κοινοβουλίου.Συνεχώς αυξάνεται και η εμφάνιση νέων πολιτικών κινημάτων ή κομμάτων όταν είναι αμφίβολη η δυνατότητά τους  να προσθέσουν γνώση ή εμπεριστατωμένες θέσεις.Γενικά δίνεται η εντύπωση ότι κύριο μέλημα είναι η παραμονή ή η κατάληψη της εξουσίας. Τελικά υπάρχει ελπίδα; Ναι αν δεχθούμε ότι πεθαίνει τελευταία. Όμως ,όπως λέει μια ιταλική παροιμία όποιος ζει με την ελπίδα  πεθαίνει απελπισμένος ( Chi di speranza vive disperato muore ).

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: