Αρθρογραφία Μελών

Μνημόνια-Αντιμνημόνια-Δανειστές. Μια γεύση από ανατολίτικο παζάρι και εκβιαστικές πρακτικές.

Του Χρήστου.Θ.Μπότζιου
Πρέσβη ε.τ.

Ο τουρίστας ή όποιος  επισκέπτεται χώρες της Ανατολής και Αφρικής,δοκιμάζει εμπειρίες οι οποίες στον Δυτικό κόσμο είναι, σχεδόν ,άγνωστες. Σε τουριστικούς κυρίως χώρους κυριολεκτικά πολιορκείται από μικροπωλητές που φορτικά σε ακολουθούν να σου πουλήσουν την πραμάτεια τους αρχίζοντας ,συνήθως, από πολύ υψηλές τιμές για να καταλήξουν ακόμη και στο 1/3 της αρχικής. Στα καταστήματα η εικόνα είναι κάπως διαφορετική αλλά τα παζάρια-παζάρια.Συνήθως την πληρώνουν οι αδαείς περί των ανατολικών ηθών ή όσοι δεν αντέχουν τα παζαρέματα. Το << Ανατολίτικο παζάρι >> δεν ισχύει μόνο για το εμπόριο αλλά αφορά και στην διεθνή πολιτική. Κυρίως εκφράζεται σε υψηλές απαιτήσεις μιας χώρας έναντι άλλης ή άλλων, ώστε δια των διαπραγματεύσεων να επιτύχουν τους βασικούς στόχους. Πολλές φορές οι απαιτήσεις παίρνουν τη μορφή του  εκβιασμού όταν εκτιμούν ότι η άλλη πλευρά έχει αδύνατα σημεία ή δείχνει σημάδια ενδοτικότητας. Η Τουρκική εξωτερική πολιτική φημίζεται για τακτικές και πρακτικές που θυμίζουν ανατολίτικα παζάρια και μάλιστα σε βάθος χρόνου. Πλέον πρόσφατο παράδειγμα  οι διαπραγματεύσεις με την Ε.Ενωση για το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό που η συνεργασία -ως υποψήφιας προς ένταξη χώρα-θα ήταν αυτονόητη. Η Άγκυρα όχι μόνο απαίτησε υψηλή οικονομική ενίσχυση ύψους δισεκατομμυρίων αλλά και την άρση της χορήγησης θεωρήσεων στους τούρκους υπηκόους σε όσους θα ήθελαν να ταξιδέψουν σε χώρες της Ενωσης.Το πρώτο σκέλος,ικανοποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό.Το δεύτερο σκέλος και παρά τις φραστικές απειλές του τούρκου Προέδρου,παραμένει ανενεργό.  Υπάρχουν ομοιότητες  στη συμπεριφορά των Δανειστών έναντι της Ελλάδας με τις ατέρμονες διαπραγματεύσεις για το χρέος ,τις αξιολογήσεις , την υπογραφή των Μνημονίων κ.α με  τακτικές  ανατολίτικων παζαριών;  Αναγκαίο ,κατ αρχάς, να διευκρινισθεί  ο σκοπός των Μνημονίων που μία ή περισσότερες χώρες-μέλη έχουν υπογράψει με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Τα Μνημόνια βασικά είναι συμφωνίες με τους δανειστές,κυρίως με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (Ε.S.M ), επινοήθηκαν δε για να βοηθηθούν οι χώρες-μέλη που βρίσκονται σε οικονομική κρίση να εξέλθουν από αυτή,να αποφευχθεί η χρεοκοπία και ασφαλώς οι επιπτώσεις στις άλλες χώρες-μέλη. Βέβαια τα Μνημόνια προβλέπουν  σειρά μέτρων δημοσιονομικής πειθαρχίας όπως και μέτρα εκσυγχρονισμού και μεταρρυθμίσεις που συνδέονται με εσωτερικές παθογένειες της συμβαλλόμενης χώρας. Ο σκοπός των Μνημονίων είναι κατά συνέπεια ευεργετικός και επιβοηθητικός. Εξυπακούεται ότι οι δανειστές επιθυμούν την επιστροφή των χρημάτων τους εξ ου και τα Μνημόνια περιέχουν πρόνοιες προς αυτή τη κατεύθυνση. Βασικός χρηματοδότης του ΕΜΣ είναι η Γερμανία οπότε και κατανοητός ο βαρύνων λόγος που το Βερολίνο έχει στις σχετικές διαπραγματεύσεις. Εκτός των θεσμικών κοινοτικών δανειστών  σημαίνουσα είναι και η συμμετοχή του ΔΝΤ ένας διεθνής Οργανισμός που δεν χαίρει καλής φήμης λόγω των υπερσυντηρητικών οικονομικών μέτρων που επιβάλλει στις δανειζόμενες χώρες. Εξυπηρετείται ο βασικός σκοπός στον οποίο αποβλέπουν τα Μνημόνια δηλαδή η << σωτηρία >> της συμβαλλόμενης χώρας εν προκειμένω της Ελλάδος ή μήπως από την μέχρι τούδε αποκτηθείσα εμπειρία οδηγούμεθα προς το αντίθετο; Και τι σημαίνει η σημειωθείσα διάσταση μεταξύ Eurogroup και για το ακριβέστερο Βόλφανγκ Σόιμπλε και ΔΝΤ τη περασμένη Δευτέρα 22 Μαΐου στις Βρυξέλλες; Οι συνομιλίες απέβλεπαν,βασικά,σε τρία πράγματα. Α) Στην επικύρωση της δεύτερης διαπραγματευσης,β) στην χορήγηση της πιστωτικής δόσης και γ) την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους  .Η διάσταση ΔΝΤ-Σόιμπλε δεν ήταν εικονική αλλά ουσιαστική. Το ΔΝΤ ήθελε την λήψη άμεσων αποφάσεων για την ελάφρυνση του χρέους  ενώ αντίθετες ήταν και οι προσεγγίσεις στο θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος.Αρωγός του ΔΝΤ ήταν και η Αμερικανική Γερουσία την οποία απασχόλησε ιδιαίτερα η εμπλοκή του ΔΝΤ και η συμμετοχή του στην αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους.Τα πάντα παραπέμφθηκαν στην συνάντηση του EUROGRPUP του Ιουνίου που ημερολογιακά θυμίζει εκβιαστικές τακτικές του παρελθόντος στη λογική  του take it or leave it, δηλαδή ή δέχεσαι ή τίθεσαι εκτός ΕΥΡΩ ή χρεοκοπείς. Ορθώς ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών δεν αποδέχθηκε ενδιάμεσες λύσεις που αφορούσαν μόνο τη λήψη της δόσης και άφηνε το θέμα του χρέους να αποτελέσει αντικείμενο νέας διαπραγμάτευσης και πιθανό νέου Μνημονίου. Αν κάποιος θελήσει να κρίνει ,με τη μεγαλύτερη δυνατή διάθεση αντικειμενικότητας τη στάση και συμπεριφορά των δανειστών ή θεσμών έναντι της Ελλάδας, δεν θα δυσκολευότανε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η εν γένει τακτική των δεν διαφέρει και πολύ από ένα ανατολίτικου τύπου εκβιαστικό παζάρι  Οι στόχοι τους όμως πρέπει να διερευνηθούν. Τι ακριβώς επιδιώκουν. Θέλουν την Ελλάδα εκτός Ευρώ ( Σχολή Σόιμπλε ),την φτωχοποίηση της σε επίπεδα βαλκανικών χωρών ( Σχολή Τόμσεν ) ή απλώς να καταστεί η Ελλάδα μία Αποικία χρέους  με εκχώρηση όλων των πλουτοπαραγωγικών πηγών της και εκποίηση του εθνικού πλούτου; Μπορεί να μην ισχύει τίποτα από όλα αυτά ή και τα τρία μαζί. Συμμερίζομαι πλήρως  τις αυστηρές κριτικές που άσκησε ,μετά την αδυναμία κατάληξης σε συμφωνία Εurogroup– ΔΝΤ ,ελληνας Ευρωβουλευτής και Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κατά της Ε.Ενωσης και της πολιτικής Σόιμπλε. Γιατί αν δεν νοσούσε η Ε.Ενωση δύσκολα θα είχε αναδειχθεί η παντοδυναμία του Βερολίνου. Αυτό το πραγματικό  γεγονός πρέπει να το εκμεταλλευθεί η ελληνική διπλωματία τουλάχιστον στα πλαίσια της νεοϊδρυθείσης ομάδας των χωρών του Μεσογειακού νότου. Αν η Ελλάδα  ήταν μία απομονωμένη  γεωπολιτικά χώρα, οι επιλογές θα ήταν αρκετά εύκολες όπως πχ αποχώρηση από το Ευρώ, άρνηση πληρωμής των χρεών και άλλες  συναφείς συμπεριφορές όχι άγνωστες στην διεθνή πρακτική. Όμως η Ελλάδα είναι μία χώρα που βρίσκεται σε πολύ ευπαθή γεωπολιτικά  χώρο και παράλληλα αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις που αφοράνε σε ευαίσθητα εθνικά θέματα. Αυτό δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής ουδενός και ιδιαίτερα όσων προτείνουν εύκολες και αστόχαστες λύσεις.Στο πνεύμα των παραπάνω δύσκολα κατανοεί κανείς τις θέσεις σύσσωμης,σχεδόν, της Αντιπολίτευσης που βρίσκουν όλες τις κινήσεις της Κυβέρνησης λανθασμένες  παραβλέποντας τις παράλογες απαιτήσεις των Δανειστών και τις  δίκαιες αντιδράσεις της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα εκείνων που υφίστανται τις συνέπειες των επαχθών μέτρων. Δύσκολα,επίσης,γίνεται κατανοητή  και η αισιοδοξία της Κυβέρνησης για σύντομη έξοδο στις αγορές και από τη κρίση καθώς και η έλλειψη ειλικρινούς ενημέρωσης των πολιτών για την πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα.  Η λύση,ασφαλώς, είναι η ανάπτυξη .Ας μην αναμένουμε όμως ότι θα μας υποδειχθεί το πώς. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να την επινοήσουμε.Απαραίτητη και η εθνική σύμπνοια που προς το παρόν δεν υπάρχει.

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: