Αρθρογραφία Μελών

«Ακούστε κύριε. Η αντίσταση στη Χούντα δεν ήταν κόρτε σε ωραίες κυρίες»

«Ακούστε κύριε. Η αντίσταση στη Χούντα δεν ήταν κόρτε σε ωραίες κυρίες»

Μετά το ολίσθημα του Στάθη Παναγούλη να αφήσει υπονοούμενα για την αντιδικτατορική δράση του Νίκου Τόσκα, ακολούθησε σειρά δημοσιευμάτων σε όλο το φάσμα των Μέσων Ενημέρωσης γι’ αυτό. Συνέχεια δόθηκε και στο πεδίο των social media. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η –προ ημερών- διαδικτυακή συζήτηση που είχαν στο Facebook ο δημοσιογράφος της «Εφημερίδας των Συντακτών», Γιώργος Πετρόπουλος, ο οποίος έχει ασχοληθεί συστηματικά με τους φακέλους της Ασφάλειας, και ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Ελευθερία», και άλλοτε εκπρόσωπος Τύπου της ΔΗΜΑΡ, επί συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Παπαδόπουλος.

Ως γνωστόν, μερίδα νεόκοπων σχολιαστών σε ορισμένα –ευτυχώς λίγα- Μέσα Ενημέρωσης υιοθέτησαν άκριτα, και εν πολλοίς εκ του πονηρού, τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς του Στάθη Παναγούλη, δίχως καν να μπουν στον κόπο να διερευνήσουν, όπως άλλωστε επιβάλλει η δημοσιογραφική δεοντολογία, τους ισχυρισμούς του βουλευτή. Πολύ περισσότερο, δεν σήκωσαν έστω το τηλέφωνο για να ρωτήσουν γνώστες του αντιδικτατορικού αγώνα αν και ποια συμμετοχή είχε σε αυτόν ο τότε –ευρισκόμενος σε παράνομη αντιστασιακή οργάνωση- αξιωματικός, Νίκος Τόσκας. Έτσι, λοιπόν, ακολουθώντας το γκαιμπελικό δόγμα, «γράψε, γράψε, όλο κάτι θα μείνει», αναπαρήγαγαν το «επιχείρημα» Παναγούλη ότι ο Νίκος Τόσκας μπήκε στη Σχολή Ευελπίδων επί χούντας, με προφανή στόχο να αιωρείται σε βάρος του η ρετσινιά του χουντικού.

Εμείς τι να πούμε γι’ αυτό το «αποστομωτικό» επιχείρημα; Απλά, να θυμίσουμε ότι και στις πιο μαύρες στιγμές της νεοελληνικής ιστορίας, στις Ένοπλες Δυνάμεις υπήρξαν αξιωματικοί, οι οποίοι τίμησαν τα γαλόνια τους και κράτησαν ψηλά τη σημαία της Δημοκρατίας. Οι περισσότεροι εξ’ αυτών είχαν μπει στις στρατιωτικές Σχολές, είτε επειδή οι οικογένειές τους δεν είχαν «φάκελο πολιτικών φρονημάτων», είτε επειδή οι ίδιοι συχνά προέρχονταν από οικογένειες στρατιωτικών ή ήταν «υπεράνω υποψίας». Άλλωστε, ακόμα και η οικογένεια Παναγούλη στρατιωτικοί ήταν. «Αξιωματικός του Στρατού Ξηράς ήταν ο πατέρας Βασίλης, αξιωματικός των Ομάδων Υποβρυχίων Καταστροφών (ΟΥΚ) ήταν ο γιος του Γιώργος», έγραφε το «Βήμα». Και πρόσθετε: «Δύο αξιωματικοί στην οικογένεια (ο πατέρας, Βασίλης, και ο πρωτότοκος γιος του, Γιώργος), και μάλιστα σε μια περίοδο που επικρατούσε πλήρως η Δεξιά, δεν ήταν μικρή υπόθεση. Τότε, για να γίνει κάποιος αξιωματικός, έστω και έφεδρος ανθυπολοχαγός, τα γραφεία πληροφοριών και η τότε ΚΥΠ ήλεγχαν όλο το γενεαλογικό του δέντρο και τον «έκοβαν» αμέσως όταν υπήρχαν πληροφορίες» (http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=484751).

Τόσο ισχυρά είναι τα «επιχειρήματα» του Στάθη Παναγούλη σε βάρος του Νίκου Τόσκα. Για να μην πάμε πιο πίσω και θυμηθούμε τον Στέφανο Σαράφη, που είχε θητεύσει ως υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων, τον Αλέξανδρο Οθωναίο, απόφοιτο της Σχολής Ευελπίδων, ο οποίος μετείχε στο Κίνημα στο Γουδί, κατόπιν ήταν κοντά στο ΕΑΜ, και διετέλεσε για λίγο αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων, τους αξιωματικούς της σκευωρίας της «υπόθεσης Ασπίδα», τον μπάρμπα Γιάννη τον Χαραλαμπόπουλο, επίσης απόφοιτο της Σχολής Ευελπίδων, και βέβαια τους εκατοντάδες αξιωματικούς του Κινήματος του Ναυτικού της 23ης Μαΐου 1973 και του ηρωϊκού  αντιτορπιλικού, «Βέλος».

Υποκρισία

Γράφει, λοιπόν, ο Γιώργος Πετρόπουλος στην ανάρτησή του στο Facebook: «Το υποκριτικό στην περίπτωση του Στάθη Παναγούλη είναι ότι το 1989 δεν είχε φέρει καμία αντίρρηση που κάηκαν 18 εκατομμύρια φάκελοι. Τότε, είχε επίσης τη δυνατότητα- πριν καούν οι φάκελοι- να ζητήσει και να πάρει τους φακέλους που ζητάει σήμερα. Δεν το έπραξε. Και δεν νοιάστηκε καν τότε για το θέμα παρόλο που υπήρχε κίνδυνος να καεί και ο δικός του φάκελος και οι φάκελοι των μελών της οικογενείας του ή κάποιοι από αυτούς. Τώρα κόπτεται και οδύρεται. Τριάντα χρόνια μετά ! Τι να πεις … Θλίψη».

Να σημειωθεί πως όταν ο Σ.Παναγούλης πρόσφατα ήγειρε το θέμα των φακέλων, ο Νίκος Τόσκας είχε επισημάνει: «Υπενθυμίζω ότι οι 2.100 φάκελοι πολιτικών φρονημάτων είναι αυτοί που απέμειναν από τα 7 εκατομμύρια περίπου φακέλους που ρίχτηκαν στη φωτιά το 1989. Και, αντί για το 2029 οπότε είχε αποφασιστεί να ανοιχτούν οι εναπομείναντες φάκελοι, αυτοί ανοίχτηκαν το 2016 και δίνονται στους δικαιούχους, με απόφαση του τωρινού υπουργού».

Επίσης, ο Γ.Πετρόπουλος, αναφερόμενος στις «καταγγελίες» Παναγούλη ότι ο Νίκος Τόσκας δεν του έδωσε ολόκληρους τους φακέλους των αδελφών του, Αλέκου και του Γιώργου Παναγούλη, έγραψε: «Από προχθές ο γνωστός περιπατητής όλων των πολιτικών χώρων (μέχρι και στην Πολιτική Άνοιξη του Αντ. Σαμαρά είχε πάει) Στάθης Παναγούλης εξαπέλυσε έναν ολόκληρο οχετό ύβρεων και κατηγοριών εναντίον του Νίκου Τόσκα με το αιτιολογικό ότι ο υπουργός του απαγόρευσε να πάρει πλήθος από αντίγραφα εγγράφων από τον δικό του φάκελο και από τους φακέλους πολιτικών φρονημάτων μελών της οικογένειάς του που διατηρούσε η Ασφάλεια. Δεν υπάρχει καμία ευθύνη του Τόσκα. Οι φάκελοι δίδονται στους ενδιαφερόμενους με απόλυτη ευθύνη της Αστυνομίας και με εφαρμογή της υπάρχουσας νομοθεσίας περί απορρήτου, την οποία το υπουργείο προτίθεται να αλλάξει σύντομα ώστε να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο πρόσβασης στο σύνολο του υλικού».

Όλοι εκείνοι, όμως, που, για μικροπολιτικούς, δήθεν αντιπολιτευτικούς λόγους, ήθελαν να μείνει η ρετσινιά του «χουντικού» στον Νίκο Τόσκα, ούτε είδαν ότι ο υπουργός ήταν εκείνος που «άνοιξε» τα εναπομείναντα αρχεία της Ασφάλειας, ούτε βέβαια μπήκαν στον κόπο να ερευνήσουν ποιο είναι το νομικό πλαίσιο που διέπει τη χορήγηση αυτών των φακέλων. Όσον αφορά αυτόν καθεαυτό το νόμο που ισχύει σήμερα, σύμφωνα με τον Γ.Πετρόπουλο: «Θα αλλάξει. Είναι ζήτημα χρόνου. Κι επειδή γνωρίζω το θέμα λέω το εξής: Όταν ο Τόσκας άνοιξε τους φακέλους δεν φανταζόταν ότι η προσέγγιση σε αυτούς θα προσέκρουε στο ζήτημα των διαβαθμισμένων εγγράφων. Στην πράξη αναδύθηκε αυτό το πρόβλημα και θα το αντιμετωπίσουν».

Γκαιμπελικές μέθοδοι

Εκτός της λάσπης Παναγούλη, έγραψε ο Γιώργος Πετρόπουλος, «το χυδαίο της υπόθεσης έχει και μια δεύτερη πλευρά. Τον Παναγούλη πήρε υπό την προστασία του το Συγκρότημα Μαρινάκη. Τα Παραπολιτικά FM και η Ελευθερία του Τύπου. Στην τελευταία γράφει ολόκληρο άρθρο ο γαμπρός της Ντόρας Μπακογιάννη, ο γνωστός Ανδρέας Παπαδόπουλος, υιοθετώντας όλες τις αθλιότητες Παναγούλη για την αντιστασιακή δράση του Νίκου Τόσκα. Θέλει αποδείξεις αυτός ο κύριος για τη αντιστασιακή δράση του Τόσκα. Σε λίγο θα εκδώσει, μάλλον, και τα ανάλογα πιστοποιητικά».

»Ακούστε κύριε. Η αντίσταση στη Χούντα δεν ήταν κόρτε σε ωραίες κυρίες. Υπήρξαν άνθρωποι που έκαναν πολύ περισσότερα απ’ όσα φαντάζεται κανείς παίζοντας κορώνα- γράμματα ολόκληρη τη ζωή και το μέλλον τους. Ιδιαίτερα όσοι συμμετείχαν σε παράνομους μηχανισμούς οργανώσεων μέσα στον κρατικό μηχανισμό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μίλησαν ποτέ κι ούτε διεκδίκησαν δάφνες και τιμές. Τους αρκούσε ό,τι έκαναν γιατί το έκαναν με τη συνείδησή τους κι όχι για επίδειξη και αναγνώριση. Στην πολιτική δράση υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται. Κι αξίζουν πολύ περισσότερο από εκείνα που λέγονται και που κατά κανόνα ουδέποτε έγιναν. Οι αγωνιστές δεν χρειάστηκαν ποτέ ρεκλάμα».

Πιθανότατα, ο νεαρός αρθρογράφος, που, ως όλα δείχνουν, ουδέποτε ασχολήθηκε με το ρεπορτάζ και τη δημοσιογραφική έρευνα, αρκείται στο ρόλο του φερέφωνου, και, ως εκ τούτου, τα παραπάνω μάλλον είναι «ψιλά γράμματα» για τον ίδιον. Και γι’ αυτό, απαντούσε με ατάκες … μ’ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Σε τέτοιο βαθμό που ο Γ.Πετρόπουλος του έγραψε: «Ερωτήματα θέσατε για τον Τόσκα; Το έχω αναρτήσει το κείμενό σας κι ο καθένας μπορεί να το διαβάσει. Γιατί εκτίθεστε;

  1. Γράψατε ή δεν γράψατε ότι «το υπουργείο με αστεία επιχειρήματα αρνείται να παραδώσει στην οικογένεια των εκλιπόντων τους φακέλους». Από που το ξέρετε ότι αυτό ισχύει; Το υπουργείο έχει εμπλοκή ή Επιτροπή της ΕΛΑΣ, η οποία εφαρμόζει τη νομοθεσία περί διαβαθμισμένων εγγράφων; Ρωτήσατε τη γνώμη του υπουργείου για το θέμα; Σας έδειξε ο Παναγούλης την «Έκθεση εγχείρησης εγγράφων» που του έδωσε η ΕΛΑΣ και την υπέγραψε; Τη διαβάσατε;
  2. Γράψατε ή δεν γράψατε ότι ο Παναγούλης «σε κάθε περίπτωση, δικαιούται να γνωρίζει τι συνέβη με τα αδέλφια του, ιδίως για το ελάχιστα γνωστό γεγονός στο πανελλήνιο της εξαφάνισης του Γιώργου Παναγούλη». Ασφαλώς και πρέπει να γνωρίζει, αλλά ποιος σας είπε πως αυτά τα στοιχεία υπάρχουν στους φακέλους και συγκεκριμένα στα έγγραφα που δεν του έδωσαν;
  3. Γράψατε ή δεν γράψατε για την αντιστασιακή δράση του Τόσκα: «Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι αναφορές-καταγγελίες του Στάθη Παναγούλη, ειρήσθω εν παρόδω ήταν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να μείνουν αναπάντητες». Σοβαρά; Αυτός που κατηγορείται πρέπει να αποδείξει ότι δεν ήταν χουντικός ή αυτός που τον κατηγορεί πρέπει να αποδείξει ότι ήταν; Αν σας πω εγώ φασίστα εσείς πρέπει να αποδείξετε ότι δεν είστε ή εγώ ότι είστε; Ο κατήγορος αποδεικνύει ή ο κατηγορούμενος;
  4. Γράψατε ή δεν γράψατε: «Δεν μπήκε καν στον κόπο να μας εξηγήσει αν ο κ. Τόσκας είναι από τους στρατιωτικούς που «αντιστάθηκαν οργανωμένα στη χούντα» και αν θεωρεί λασπολόγο τον κ. Παναγούλη. Δυστυχώς, σε κανένα θέμα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απαντά με καθαρές κουβέντες. Κρύβεται πίσω από μισόλογα και διαρροές. Σαν να φοβάται την αποκάλυψη γεγονότων, μιας και δεν γνωρίζει επακριβώς το ποιόν των προσώπων με τα οποία συνεργάζεται σε κυβερνητικό επίπεδο». Ποιοι είστε εσείς που όταν πιάνετε στο στόμα σας κάποιον, εκείνος πρέπει να τρέχει για να σας φέρει αποδείξεις τη μία ότι ήταν αντιστασιακός, την άλλη ότι ήταν προοδευτικός, την τρίτη ότι ήταν καλός σύζυγος και πατέρας, την τέταρτη ότι είναι τίμιος κ.ο.κ.».

Όσον αφορά στο «επιχείρημα» για τη θητεία Τόσκα στη Σχολή Ευελπίδων κατά τη χούντα, ο Γιώργος Πετρόπουλος είναι διαφωτιστικός: «Ακόμη και στις πιο σκληρές και άγριες εποχές –γράφει- μπορούσαν να μπουν άτομα στον πιο σκληρό πυρήνα του κρατικού μηχανισμού ή να στρατολογηθούν από εκεί σε οργανώσεις του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Δεν ήταν όλοι μαύροι όσοι έμπαιναν στην Ευελπίδων, στην Αστυνομία ή οπουδήποτε αλλού. Το ζήτημα ήταν να μην σε έχουν εντοπίσει και χαρακτηρίσει προηγουμένως. Μόνο τότε δεν έμπαινες. Το ΚΚΕ, για παράδειγμα, πάντα είχε δυνάμεις στον κρατικό μηχανισμό ακόμη και στις πιο σκληρές εποχές παρανομίας.

» (…) Επιπλέον υπήρχε και η άλλη διάσταση. Κάποιος που καταγόταν από συντηρητική οικογένεια μπορούσε να μπει στην Ευελπίδων με τα εθνικόφρονα στοιχεία της οικογένειάς του, αλλά ο ίδιος να ακολουθούσε άλλο δρόμο. Στο Στρατό το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς είχαν πάντα δικούς τους ανθρώπους που δούλευαν σε συνθήκες βαθιάς παρανομίας. Παρόλα αυτά ξεχώριζαν και στρατολογούσαν στο κόμμα συναδέλφους τους. Προσεκτικά, μέσα από επίπονες διαδικασίες. Τα κατάφερναν όμως. Ο Τόσκας από την Ευελπίδων ακόμα ήταν σε έναν τέτοιο μηχανισμό. Δουλειά του δεν ήταν να φαίνεται αντιχουντικός αλλά να κάνει ό,τι του έλεγε ο αντιστασιακός μηχανισμός που τον καθοδηγούσε απέξω. Δουλειά του δεν ήταν να κάνει σαμποτάζ στη Χούντα, αλλά να δουλεύει όπως του ζητούσε η αντιστασιακή οργάνωση. Δουλειά του δεν ήταν κάποια στιγμή να βγει και να διεκδικήσει δάφνες αντιστασιακού αλλά να μείνει στο στρατό και να εξελιχθεί. Υπήρξαν στην ιστορία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος αρκετοί τέτοιοι τους οποίους δεν έμαθε ποτέ κανένας. Άδικο; Άδικο. Αλλά χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι. Για να κάνεις αυτό που κανουν αυτοί πρέπει να είσαι αποφασισμένος ότι αυτό που κάνεις δεν θα το μάθει κανείς παρά μόνο εκείνοι που πρέπει. Πρέπει να είσαι αποφασισμένος ότι θα πεθάνεις και κανείς δεν θα ξέρει τι πρόσφερες. Οι πιο πολλοί θα νομίζουν πως ήσουν ένας καθεστωτικός της σειράς».

 

Συζήτηση

One thought on “«Ακούστε κύριε. Η αντίσταση στη Χούντα δεν ήταν κόρτε σε ωραίες κυρίες»

  1. Η κόρη της Λιλης Ζωγράφου, ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη ,γνωστή ως Μαρίνα, είναι αυτή που έγραψε το γνωστό ποίημα, μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη ,Η Κατάσταση Πολιορκίας, σε συνέντευξή της στο περιοδικό Οδός Πανός, τεύχος 128, Απρίλιος -Ιούνιος 2005 ,στη σελίδα 129 ενώ την ρωτούν πως βγήκαν εκτός των Φυλακών Αβέρωφ τα χειρόγραφα, απάντησε ως εξής : «…Μια και δεν επισημάνθηκε ποτέ, ας μείνει σαν μια ανοικτή δυνατότητα στους κρατούμενους, »
    Σε παρόμοιους μηχανισμούς που έκαναν έργο αθόρυβο αλλά ουσιαστικό έδρασε και ο Νίκος Τόσκας, που ορισμένα θέματα δεν είναι προς δημόσια αγρα κατά την σκοτεινή περίοδο της χούντας.

    Posted by Σωκράτης Αργύρης | Ιουλίου 18, 2017, 8:36 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: