Αρθρογραφία Μελών

Το έπος του 40 και οι σχέσεις της Ελλάδας με Ιταλία, Γερμανία και Αλβανία πριν και μετά. Η διαφύλαξη της εδαφικής μας ακεραιότητας μέγιστο επίτευγμα.

Του Χρήστου.Θ.Μπότζιου
Πρέσβη  ε.τ.
Σωστά δίνεται  έμφαση και λαμπρότητα στους εορτασμούς της επετείου της 28ης Οκτωβρίου με τις μεγάλες  στρατιωτικές  παρελάσεις  να πραγματοποιούνται από ετών στη Β.Ελλάδα ,τη πόλη της Θεσσαλονίκης. Η κατά κράτος ήττα των φασιστικών δυνάμεων του Μπενίτο Μουσολίνι που προκάλεσε  και την επέμβαση λίγους μήνες μετά της ναζιστικής Γερμανίας,δεν μαρτυρούν μόνο τον ηρωισμό  του ελληνικού στρατού αλλά και τη σύσσωμη συνδρομή και αντίσταση του ελληνικού λαού κατά των εισβολέων.Η  κατοχή διήρκεσε  μέχρι το Οκτώβρη του  1944 όταν ο ναζισμός ηττήθηκε οριστικά.Η μνήμη της κατοχικής περιόδου παραμένει και θα παραμείνει ως μία από τις πλέον φρικαλέες της ελληνικής, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας. Δυστυχώς μετά το τέλος του πολέμου ενώ οι άλλες ευρωπαϊκές  χώρες περιμαζεύανε τα συντρίμμια που άφησαν πίσω οι κατακτητές ,η Ελλάδα συνέχιζε να μάχεται σπαρασσόμενη από ένα εσωτερικό εμφύλιο-ιδεολογικό πόλεμο που οι οδυνηρές συνέπειες  διήρκεσαν για δεκαετίες  με την πολιτικό-κοινωνική, μεταξύ άλλων, περιθωριοποίηση της αριστεράς και των αριστερών αντιλήψεων πολιτών της.  Τι θα συνέβαινε ή τι μπορούσε να είχε συμβεί αν οι δυνάμεις του άξονα είχαν τελικά υπερισχύσει ή ο Β΄Παγκόσμιος  πόλεμος κατέληγε με κάποιο συμβιβασμό με τους συμμάχους  χωρίς νικητές και ηττημένους ;  Ποιες ήταν οι σχέσεις της Ελλάδας με τους κατακτητές πριν και μετά τον πόλεμο ; Η φασιστική Ιταλία η οποία είχε καταλάβει από το 1911 τη Δωδεκάνησο στη συνέχεια ενός νικηφόρου πολέμου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Β.Αφρική, ορεγόταν και τα Επτάνησα και ιδιαίτερα τη Κέρκυρα την οποία  είχαν  βομβαρδίσει και αποβιβάσει ορισμένα αγήματα το 1923 με το πρόσχημα της δολοφονίας του Στρατηγού Τελλίνι εντεταλμένου για την χάραξη των ελληνοαλβανικών συνόρων, που αναπόδεικτα απέδιδαν στους Έλληνες. Παράλληλα η Ρώμη  υπέθαλπε παντοιοτρόπως τον αλβανικό εθνικισμό και είχε υποσχεθεί την προσάρτηση στην Αλβανία  της Θεσπρωτίας,μέχρι και την Πρέβεζα,με όχημα την κοινότητα των Τσάμηδων που παρέμειναν ,κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης, στην Ελλάδα ως Έλληνες πολίτες. Ο Μουσολίνι ανετράπη το 1943 από τον Στρατηγό Badoglio και η Ιταλία ,ευθύς αμέσως,συντάχθηκε με τους συμμάχους κατά των Γερμανών. Οι ελληνο-ιταλικές σχέσεις ομαλοποιήθηκαν πλήρως μετά  την Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947 και την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Οι μετέπειτα ιταλικές κυβερνήσεις  ανταποκρίθηκαν σε ικανοποιητικό βαθμό στη καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων ενώ Ιταλοί ιστορικοί και στρατιωτικό-πολιτικοί σχολιαστές  του ελληνοιταλικού πολέμου  ευθαρσώς  επέκριναν  τις ιμπεριαλιστικές διαθέσεις του Ντούτσε έναντι της Ελλάδας και αναγνώρισαν την σθεναρότητα της αντίστασης του ελληνικού στρατού σ το αλβανικό μέτωπο. Με την ναζιστική Γερμανία τα πράγματα έχουν  διαφορετικά. Το καθεστώς  Ι.Μεταξά δεν έκρυβε τη συμπάθεια προς τον  Αδόλφο Χίτλερ και την ναζιστική Γερμανία  ενώ υψηλοί Γερμανοί αξιωματούχοι επισκέπτονταν συχνά την ελληνική Πρωτεύουσα. Η  συμπεριφορά των Γερμανών άλλαξε ριζικά με την κατάκτηση της Ελλάδας .Οι ναζί  ανέχθηκαν και ευνόησαν την βουλγαρική παρουσία στη Β.Ελλάδα και ιδιαίτερα  στην περιοχή Καβάλας την οποία εποφθαλμιούσαν και σχεδίαζαν,με τις ευλογίες του Βερολίνου,να προσαρτήσουν..Η γερμανική κατοχή βαρύνεται επί πλέον με τη διάπραξη φοβερών εγκλημάτων πολέμου με ομαδικές εκτελέσεις και ολοκληρωτικές καταστροφές όπως σ το Δίστομο, Καλάβρυτα, στο Καμένο Άρτας ,τους Λιγκιάδες  Ιωαννίνων και σε μικρότερη κλίμακα  σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η Βόννη (Πρωτεύουσα της ΟΔΓ μέχρι τη επίσημη μεταφορά της στο Βερολίνο  τι 1999), ανταποκρίθηκε μόνο εν μέρει στις υποχρεώσεις της έναντι της Ελλάδας για τις πολεμικές επανορθώσεις  ενώ το Βερολίνο εξακολουθεί να αρνείται την αποπληρωμή του αναγκαστικού κατοχικού δανείου κατά παράβαση των διατάξεων του Δ.Δικαίου περί της διαδοχής των υποχρεώσεων των κρατών. Η περίπτωση της Αλβανίας σε σύγκριση με Ιταλία και Γερμανία, προσλαμβάνει διαφορετική μορφή. Προπολεμικά η Αλβανία  εμμέσως είχε προσαρτηθεί στην Ιταλία σε προσωπική ένωση. Ο Βασιλιάς της Ιταλίας Βιτόριο Εμμανουέλε έφερε τον τίτλο  Re D Italia e di Albania ,Imperatore Dell Abyssinia ( Βασιλεύς της Ιταλίας και Αλβανίας ,Αυτοκράτωρ της Αβυσσηνίας ). Το 1940 η τότε αλβανική κυβέρνηση υπό τον Αχμέτ Ζώγου, εκούσα-ακούσα, συνέπραξε με τον ιταλικό στρατό με δικές της στρατιωτικές δυνάμεις στο πόλεμο κατά της Ελλάδας.Και συνέχισαν και μετά το 1943 στο πλευρό των Γερμανών κυριότατα στο Νομό Θεσπρωτίας-Πρεβέζης. Mε το υπ΄αριθ 194 Β.Δ  που κυρώθηκε από την  Βουλή  η αλβανική κυβέρνηση  αναγνώριζε ότι  << Η Αλβανία θα ευρίσκετο σε εμπόλεμο κατάσταση με τα κράτη εκείνα  που θα ευρίσκοντο σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ιταλία >>. Μ ε την κήρυξη του πολέμου κατά της Ελλάδας την 28η Οκτωβρίου ,η Αλβανία κατέστη αυτομάτως εμπόλεμη χώρα. Η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων το 1947 αντιμετώπισε την Αλβανία με μεγάλη επιείκεια  προφανώς με την υποστήριξη της ΕΣΣΔ. Έκριναν ότι η Αλβανία που ήδη είχε καταστεί κομμουνιστική με ηγέτη τον Εμβέρ Χότζα,δεν λειτουργούσε αυτόνομα  αλλά ως κατεχόμενο ουσιαστικά κράτος από την  φασιστική Ιταλία. Έτσι οι ελληνοαλβανικές σχέσεις ,το θέμα της οριοθέτησης των συνόρων,το καθεστώς της ελληνικής  μειονότητας στην Ν.Αλβανία  κ.α ανεβλήθηκαν για το μέλλον. Τυπικώς η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών δεν έχει αρθεί. Αλλά αυτό έχει επισυμβεί δια άλλων ισοδύναμων πράξεων όπως η σύναξη διπλωματικών σχέσεων,η διμερής Συμφωνία Φιλίας και Συνεργασίας και ασφαλώς δια διεθνών Πράξεων όπως  η Τελική Πράξη του Ελσίνκι (1973), που αναγνωρίζει ως οριστικά τα σύνορα στην Ευρώπη. Οι αλβανικές κυβερνήσεις για λόγους εντυπώσεων και εξυπηρέτησης σκοπιμοτήτων εξωτερικής πολιτικής ζητούν,επιμόνως, και νομοθετική άρση της εμπόλεμης κατάστασης την οποία η Αθήνα θεωρεί ότι στη πράξει έχει επισυμβεί. Τα κενά της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων  είχαν σοβαρές επιπτώσεις στην εξέλιξη των ελληνοαλβανικών σχέσεων και ασφαλώς επί της προστασίας των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στη  Ν.Αλβανία όπως καταδεικνύουν και τα τελευταία γεγονότα της Χιμάρας. Οι πρόσφατες επισημάνσεις και προειδοποιήσεις του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ.Προκόπη Παυλόπουλου ότι η Ελλάδα δεν θα συναινέσει σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας αν δεν γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα της ελληνικής  μειονότητας  δεν ήταν ρητορικές .Σχεδόν κάθε επέτειο της 28ης Οκτωβρίου  γίνονται,ανεπισήμως,αναφορές στον τρόπο με τον οποίο  πρέπει να εορτάζεται και να τιμάται το έπος του 40. Αν δηλαδή πρέπει να λαμβάνει πανηγυρικό μεν χαρακτήρα αλλά λιγότερο εμφαντικό  χωρίς  παρελάσεις  ιδίως  τις μαθητικές, λαμβάνοντας υπόψη και τις αλλαγές που έχουν επέλθει στις σχέσεις των λαών της Ευρώπης με την δημιουργία της Ε.Ενωσης .Τα επιχειρήματα υπέρ της  πρώτης  ή της δεύτερης εκδοχής  είναι οπωσδήποτε ισχυρά και πιστεύω ότι για το ορατό μέλλον παρέλκει  σχετικός  διάλογος. Σημασία έχει να παραμένει ζωντανή η μνήμη του έπους του 40,να μεταφέρεται σωστά το νόημα  στις νέες γενιές  όπως και  το μήνυμα ότι εκτός από την εθνική αξιοπρέπεια και ελευθερία, μεγίστη προσφορά της αντίστασης του ελληνικού λαού ήταν και η διαφύλαξη της εδαφικής μας ακεραιότητας.

Συζήτηση

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΜΕΛΟΥΣ
Αρέσει σε %d bloggers: