ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΑΤΤΩ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Το ΠΡΑΤΤΩ την επομένη των εκλογών είχε δημόσια εκτιμήσει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θα μπορέσει να εξαντλήσει την τετραετία. Εκτίμησε ήδη από τότε, ότι δεν θα τέλειωνε την θητεία της αρκεί:

• να υπάρξει ορθολογική, δημιουργική, προγραμματική, ενωτική και πατριωτική αντιπολίτευση,
• να βρεθεί ο τρόπος ώστε οι δημοκρατικές δυνάμεις να συνεννοηθούν και να καταστούν ικανές να εκφράσουν τις ανάγκες της κοινωνίας και της πατρίδας, την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος,
• να πείσουν τον λαό ότι υπάρχει άλλος δρόμος από τον σημερινό, εκείνος της ανασυγκρότησης της κοινωνίας συνολικά με το κτύπημα της ολιγαρχίας, και πιο ειδικά, της παραγωγικής βάσης της χώρας, της ικανοποίησης των αναγκών των εργαζομένων, της υπέρβασης των ανισοτήτων, της ανασυγκρότησης ενός ποιοτικού δημόσιου τομέα και της ουσιαστικής στήριξης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Της προώθησης μιας δημοκρατικής πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.

Δυστυχώς, ο ενάμιση χρόνος που πέρασε από τότε, κάθε άλλο παρά έφερε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Και αυτό διότι τα κυριότερα κόμματα της προόδου είτε βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή, είτε εμφανίζουν σημάδια ανεπάρκειας και αλαζονείας που δεν συμβαδίζουν με τις πραγματικές λαϊκές απαιτήσεις.

Το ΠΡΑΤΤΩ και η Σοσιαλιστική Πατριωτική Κίνηση ως ριζοσπαστικές δυνάμεις της δημοκρατικής παράταξης, στο μέτρο των δυνάμεών τους, πάντα πάλεψαν με πείσμα και δημιουργικότητα για την συνεργασία των δυνάμεων της προόδου. Συγκρότησαν πριν δύο χρόνια μαζί με εννέα άλλες οργανώσεις το φόρουμ του Δημοκρατικού Διαλόγου που έκανε ορισμένα θετικά βήματα, αλλά σαφώς ανεπαρκή. Σε κοινή συνεδρίαση του ΠΣ του ΠΡΑΤΤΩ και της Πατριωτικής Σοσιαλιστικής Κίνησης καταλήξαμε ότι χρειάζεται άμεσα ένα φόρουμ δημοκρατικού διαλόγου. Πρόκειται για μια επιτακτική ανάγκη. Λόγω, όμως της κατάστασης και της αδυναμίας πολλών δυνάμεων του χώρου και της εμπειρίας που είχαμε με το προηγούμενο φόρουμ, εκτιμήσαμε ότι αυτό που χρειάζεται στην κρίσιμη συγκυρία είναι η συγκρότηση ενός φόρουμ από αγωνιστές και μαχητές για μια άλλη νέα Ελλάδα, για την ανατροπή της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη, την ήττα του νεοφιλελευθερισμού. Ασφαλώς οι οργανώσεις και τα κόμματα μπορούν να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια, όπως και μέλη και στελέχη τους που θα επιλέξουν να συμμετάσχουν. Αυτή είναι και η πρότασή μας.

Προτείνουμε αυτό το Φόρουμ να οργανώσει συζητήσεις πάνω στα καυτά θέματα της κοινωνίας, όπως, αναφέρονται παραδειγματικά, τα εθνικά, την ακρίβεια και τα της ενέργειας, της οικονομίας και του κράτους, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και του συντάγματος,  της υγείας και της παιδείας, της οικολογίας και της προστασίας του περιβάλλοντος. Η σκέψη μας είναι ότι επείγει να συνδιαμορφώσουμε ένα σχέδιο για την Ελλάδα του 21^ου αιώνα, να οργανώσουμε την συζήτηση για αυτό, άμεσα δε για την ακρίβεια και τις ανισότητες, την ενέργεια και την ενεργειακή φτώχεια, την δικαιοσύνη και το Σύνταγμα, τα μεγάλα εθνικά-κεντρικά ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Προς τον σκοπό αυτό, προτείνουμε το φόρουμ να συγκροτήσει κοινές ομάδες διαλόγου και εργασίας πάνω σε αυτές τις θεματικές.

Οι συζητήσεις μπορούν να γίνονται σε δύο επίπεδα, αφενός ανάμεσα στα μέλη του φόρουμ και αφετέρου δημόσια με πολλών μορφών εκδηλώσεις. Σε κάθε περίπτωση η αρχή μας είναι ότι η δημοκρατία χρειάζεται οργάνωση Αρχή που ισχύει ακόμα περισσότερο για τον πολιτισμό της δημοκρατίας. Ακόμα προτείνουμε να εξεταστεί η δυνατότητα το φόρουμ να οργανωθεί πολυεπίπεδα: κεντρικά-πανελλαδικά, αλλά και τοπικά και κλαδικά. Οι δημοκράτες αγωνιστές και πατριώτες μπορούν, επίσης, να οργανώνουν με δική τους πρωτοβουλία επιμέρους φόρουμ στον τόπο κατοικίες και εργασίας, σπουδών και πολιτισμού.

Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να απευθυνθεί άμεσα στο email dimokratikoforum@gmail.com ή να λάβει πρωτοβουλία στον χώρο δουλειάς του και στον τόπο κατοικίας ή δράσης του προκειμένου να συμβάλλει στην διεξαγωγή διαλόγου ανάμεσα σε όσους αγωνιούν για το μέλλον αυτού του τόπου και την προοπτική του. Που θέλει να υπάρξει ένα παλλαϊκό μέτωπο κοινής δράσης και δημοκρατικού διαλόγου, μια μεγάλη αλλαγή.

Αθήνα 2.12.2024

The post ΠΡΑΤΤΩ και Πατριωτική Σοσιαλιστική Κίνηση: άμεσα ένα φόρουμ δημοκρατικού διαλόγου first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

Άμεση ανάγκη ο δημοκρατικός διάλογος και οι κοινές δράσεις

Η χώρα και η περιοχή βρίσκονται σε βαθιά κρίση. Στην Ελλάδα τα σημάδια της παρακμής είναι ολοφάνερα, ενώ υπάρχουν περιοχές κοινωνικής, οικονομικής και ηθικής αποσύνθεσης. Οι πολιτικές ηγεσίες, ιδιαίτερα των κομμάτων της δημοκρατικής -προοδευτικής αντιπολίτευσης έχουν εγκλωβιστεί στα στενά κομματικά τους σχέδια, ενώ φάνηκε να μην διαθέτουν επάρκεια κατανόησης της διεθνούς και εσωτερικής κατάστασης, του επείγοντα χαρακτήρα, που έχει η ανάγκη δημιουργίας ενός δημοκρατικού μετώπου αντίστασης στα σχέδια της σκληρής δεξιάς και στις πολιτικές της ακροδεξιάς. Προς το παρόν αδυνατούν να διαμορφώσουν μια στρατηγική αναγέννησης της πατρίδας, ανασυγκρότησης της κοινωνίας, ριζοσπαστικής αλλαγής της οικονομίας. Όπως εξάλλου δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν την ιστορικά μέγιστη εκλογική πτώση της ΝΔ. Επί μήνες σιωπούμε για να μην πληγώσουμε προεκλογικά τον δημοκρατικό κόσμο. Αλλά τώρα δεν υπάρχει άλλος χρόνος.

Ο τόπος και το κίνημα έχει ανάγκη από συνεργασίες και διάλογο τόσο στην κορυφή, όσο και στη βάση, στη διαμόρφωση πολιτικών και πεδίων πρακτικών κοινής δράσης. Έχει ανάγκη της δημιουργίας στην πράξη ενός  μετώπου αντίστασης και αναγέννησης.

Εδώ και χρόνια τονίζουμε την ανάγκη συμπόρευσης των δημοκρατικών, πατριωτικών-προοδευτικών δυνάμεων. Έχουμε αποστείλει τα τελευταία έξι χρόνια σειρά επιστολών με προτάσεις για ένα δημοκρατικό μέτωπο προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Έχουμε κάνει επανειλημμένες προτάσεις για τη συνεργασία και κοινή δράση, όπως με τις προτάσεις μας «Για μια διαφορετική πορεία της χώρας», «Έξι προγραμματικοί άξονες», «Το όραμα και το Πρόγραμμα» ενός μετώπου, καθώς και τη συνεργασία σε επιμέρους θέματα, όπως στην πάλη ενάντια στην ακρίβεια, στον ενεργειακό και στον αγροτικό τομέα. Με αλαζονεία οι κύριες δυνάμεις της αξιωματικής και ελάσσονος αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να ανταποκριθούν ουσιαστικά σε αυτές τις προσπάθειες, ενώ περιορίστηκαν να τις «αξιοποιήσουν» μικρόψυχα επικοινωνιακά.

Με πείσμα επιδιώξαμε να οργανώσουμε τον διάλογο ανάμεσα στις δημοκρατικές-προοδευτικές δυνάμεις. Μαζί με δέκα άλλες οργανώσεις συγκροτήσαμε το «Φόρουμ Δημοκρατικού Διαλόγου, στον οποίο αρνήθηκαν οι μεγαλύτερες δυνάμεις να προσέλθουν.

Στο πλαίσιο αυτό, έχοντας ήδη κάνει μία σειρά ενεργειών, προτείνουμε προς όλες τις κατευθύνσεις:

Α) Τη δημιουργία επιτροπής προσωπικοτήτων που θα διευκολύνουν τις προγραμματικές συζητήσεις στον χώρο της δημοκρατικής παράταξης. Οι δύο οργανώσεις που συνυπογράφουν το παρόν κείμενο, θα έχουν σύντομα έτοιμη τη δική τους συμβολή ως προς τα προγραμματικά.

Β) Την εντατικότερη ενεργοποίηση του «Φόρουμ Διαλόγου» και ανταλλαγής απόψεων, το οποίο λειτουργεί εδώ και ενάμιση χρόνο, έστω και με δυσκολίες. Καλούμε εκ νέου όλες και όλους να συμμετάσχουν διατηρώντας ασφαλώς την αυτονομία τους.

Γ) Τη διαμόρφωση σχεδίου και τρόπου υλοποίησή του για κοινή δράση σε τομείς μεγάλης σημασίας για τον λαό μας, όπως είναι η ενέργεια, η ακρίβεια, τα εθνικά θέματα, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η πρωτογενής παραγωγή. Καλούμε όλα τα μέλη και τους φίλους μας να συμβάλλουν στη δημιουργία μετώπων κοινής και ενωτικής δράσης πολιτικών σχηματισμών, ανένταχτων πολιτών, συνδικάτων και δήμων. Σύντομα δε, θα ανακοινώσουμε τις πρώτες πρωτοβουλίες μας.

Όποια δύναμη μείνει πίσω, προσκολλημένη σε άγονες αρχηγικές στρατηγικές, μακριά από πολιτικές αναγκαιότητες και ιστορικές απαιτήσεις, θα πρέπει να θυμάται: τα κινήματα ξεπερνούν αυτούς που καθυστερούν ή κοιτούν πίσω.  Αν τα υπάρχοντα κόμματα δεν θέλουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καιρών, τότε θα γίνει άμεσα επιτακτική η δημιουργία ενός ευρύτερου φορέα της υπεύθυνης δημοκρατικής παράταξης. Φορέα πολυσυλλεκτικού, σοβαρού, με αίσθηση ιστορικής ευθύνης και συνείδησης για τα πολιτικά του καθήκοντα, με γνώση και αξιοποίηση της εμπειρίας όσων το συγκροτήσουν.

The post ΠΡΑΤΤΩ και Σοσιαλιστική Πατριωτική Κίνηση: Άμεση ανάγκη ο δημοκρατικός διάλογος και οι κοινές δράσεις first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

The post Ο Νίκος Κοτζιάς σε συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης στο ATTICA TV first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

https://www.kathimerini.gr/politics/563031271/arthro-toy-n-kotzia-stin-k-h-simasia-tis-symfonias-ton-prespon/

Η συμφωνία των Πρεσπών έχει μέγιστη γεωπολιτική σημασία. Συμβάλλει στη σταθερότητα σε μια ταραγμένη περιοχή και στην υπέρβαση «της φυλακής της ιστορίας». Παρέχει ασφάλεια τόσο στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή, όσο και στην ίδια τη «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Η τελευταία ζει υπό τη δαμόκλειο σπάθη εκείνων των επιθετικών κύκλων που προσβλέπουν στη «Μεγάλη Αλβανία» και στη «Μεγάλη Βουλγαρία», δηλαδή στον διαμελισμό της Βόρειας Μακεδονίας. Αντίθετα, για την Ελλάδα είναι ύψιστο συμφέρον η σταθερότητα αυτής της χώρας.

Η συμφωνία των Πρεσπών χτύπησε πλευρές του αλυτρωτισμού στη ρίζα του. Η φίλη Βόρεια Μακεδονία αναγνώρισε ότι η ιστορία των Σλαβομακεδόνων ξεκινά μόλις στον 7ο μ.Χ. αιώνα και παραδέχτηκε ότι δεν έχει καμιά σχέση με τη Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (άρθρο επτά της συμφωνίας). Ανάλογα, ότι η γλώσσα τους δεν έχει καμιά σχέση με την αρχαία Μακεδονία, αλλά είναι μια γλώσσα, ως λέει η συμφωνία, «νότια σλαβική», δηλαδή χίλια χρόνια νεότερη του Μακεδονικού Βασιλείου. Η συμφωνία, επιπλέον, προέβλεψε τη συγκρότηση επιτροπής για την απαλοιφή κάθε αλυτρωτικής αναφοράς από τα σχολικά βιβλία, ιδιαίτερα της Ιστορίας και της Γεωγραφίας. Η επιτροπή ολοκλήρωσε με μεγάλη επιτυχία το έργο της πριν από τις εκλογές του 2019 και έμειναν να πέσουν οι υπογραφές από τη νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. Αντί να κλείσει η Ν.Δ. θετικά το θέμα, διέλυσε την επιτροπή, έβγαλε τους ειδικούς από αυτήν, και πριν απ’ όλα τον ακομμάτιστο πρόεδρό της, τον αείμνηστο Σπύρο Σφέτα, μέγιστο βαλκανιολόγο και γνώστη της σλαβομακεδονικής, ο οποίος πέθανε με αυτόν τον καημό, και έβαλε στην επιτροπή «δικούς της» που έχουν το μειονέκτημα ότι δεν ομιλούν σλαβομακεδονικά. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι μετά από πέντε χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα.

Η συμφωνία των Πρεσπών δεν έλυσε μόνο τα προβλήματα που κληρονομήθηκαν από το παρελθόν, αλλά για πρώτη φορά διαμόρφωσε και έθεσε μια θετική ατζέντα συνεργασίας και ανάπτυξης των σχέσεων ανάμεσα στα δύο κράτη και τις κοινωνίες τους. Συνεργασία σε όλους τους τομείς, όπως στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην έρευνα, καθώς και όλων των ειδών φορέων, όπως σωματείων, συνδικάτων, πανεπιστημίων, δημόσιων θεσμών. Και αντί η κυβέρνηση να ωθήσει σε μια τέτοια κατεύθυνση τις διμερείς σχέσεις ώστε να αποκτήσουμε έναν σταθερό φίλο και σύμμαχο με θετικές επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή, υπονόμευσε την υλοποίηση όλου αυτού του πλέγματος θετικών προοπτικών. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τις προβλεπόμενες διακυβερνητικές, αλλά ο κ. Μητσοτάκης δεν πάτησε καν το πόδι του στα Σκόπια. Και «απορώ», η σημερινή κυβέρνηση δεν αναρωτήθηκε μια φορά για το τι θα επακολουθήσει αν ακυρωθεί στην πράξη, με όσα και η ίδια κάνει, ή αποδιοργανωθεί η συμφωνία; Και μια και είμαι στις απορίες μου, μπορεί κάποιος να μου πει γιατί θα κάνει κακό στην Ελλάδα να ελέγχει τον εναέριο χώρο της Βόρειας Μακεδονίας; Είναι «προδοσία» να έρθουν στη Βουλή αυτά τα πρωτόκολλα που το προβλέπουν, ενώ αν αναλάβει την άμυνα πάνω από τα βόρεια σύνορά μας η Τουρκία θα είναι το απόγειο του «πατριωτισμού» ως ανοήτως κάποιοι διατείνονται; Και παρακάτω, τι θα πάθαινε η Ελλάδα αν εκπαίδευε τους Βορειομακεδόνες ιερείς, δικαστές, διπλωμάτες και περισσότερους από ό,τι σήμερα στρατιωτικούς; Σε τι θα ζημιωνόταν η Ελλάδα και ως εκ τούτου η κυβέρνηση αρνείται επί πέντε χρόνια να φέρει τα προβλεπόμενα για αυτά πρωτόκολλα-μνημόνια προς ψήφιση στη Βουλή και γιατί κάποιοι μη γνωρίζοντες καν το περιεχόμενό τους το θεωρούν ένα διαπραγματευτικό χαρτί σε βάρος της άλλης πλευράς;

Η συμφωνία των Πρεσπών έθεσε στο κέντρο της προσοχής της τους πολίτες των δύο χωρών, τα δικαιώματά τους, τη διευκόλυνση της συνεργασίας των ιδίων και των κοινωνικών τους οργανώσεων, την ανάπτυξη της Δημοκρατίας στην περιοχή και τη στήριξη των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στη φίλη χώρα. Εδωσε τη μέγιστη δυνατή υποστήριξη για τον ευρωπαϊκό δρόμο της Βόρειας Μακεδονίας. Η Ελλάδα ήθελε και θέλει τα Δυτικά Βαλκάνια μακριά από παλιές διαφορές και πρόσφατες συγκρούσεις.

ΥΓ. 1: ∆εν είναι σοβαρή εκείνη η κυβέρνηση της οποίας ο επικεφαλής την ώρα που παραβιάζεται η συμφωνία των Πρεσπών νιώθει την ανάγκη να πει ότι και αυτός διαφωνεί με τη συμφωνία, ή όταν υποστηρίζει λανθασμένα ότι η συμφωνία «έδωσε στους γείτονες έθνος και εθνότητα», όταν καμιά διεθνής συμφωνία δεν εμπεριέχει κάτι τέτοιο, ούτε ασφαλώς η συμφωνία των Πρεσπών, αφού μια τέτοια έννοια δεν προβλέπεται καν από το Διεθνές Δίκαιο. Πολύ φοβούμαι ότι όπως κάποιοι ανοήτως έλεγαν δημοσίως ότι έβαλαν στο Βουκουρέστι βέτο, που δεν έβαλαν, αλλά έδωσαν τη δυνατότητα στην τότε ΠΓΔΜ να καταφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και να καταδικάσει τη χώρα μας, έτσι και σήμερα κάποιοι άλλοι δηλώνουν ανοήτως ότι η συμφωνία έδωσε πράγματα που δεν έδωσε, χωρίς να κατανοούν τον πραγματικό κίνδυνο, να αξιοποιηθούν αυτές οι δηλώσεις τους και πάλι σε βάρος της χώρας.

ΥΓ. 2: Το «θολωμένο» ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι η συμφωνία των Πρεσπών ήταν «θολή» και ως εκ τούτου μπόρεσε η νέα ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας να «την αμφισβητήσει». Δεν αντιλαμβάνεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ότι η νέα κυβέρνηση στα Σκόπια θα αντιμετωπίσει τις διεθνείς κριτικές για παραβίαση διεθνούς συμφωνίας επικαλούμενη τέτοιες και άλλες ανάλογες δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών; Διότι είτε η συμφωνία είναι ορθή και κακώς παραβιάζεται, ή δεν παραβιάζεται διότι είναι θολή και δεν τη «θέλουμε». Ορισμένοι του ΠΑΣΟΚ, όπως και η Ν.Δ., πράττουν και ομιλούν ως να μην αντιλαμβάνονται ότι με αυτά που λένε αφοπλίζουν διεθνώς την Ελλάδα.

The post Άρθρο του Ν. Κοτζιά στην «Κ»: H σημασία της συμφωνίας των Πρεσπών first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

Στο κείμενο, που έχει τίτλο: ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:

Τονίζεται ότι είναι ευθύνη της Αριστεράς, με την ποικιλομορφία των εκφράσεων και των ιδεών που τη χαρακτηρίζουν, με την ιστορική εμπειρία που αποδεικνύει την αξία των μεγάλων ενωτικών κινημάτων, να διαμορφώσει σταθερούς θεσμούς και διαδικασίες διαλόγου ώστε να προκύψει ένα ριζοσπαστικό, αλλά ταυτόχρονα πειστικό και τεχνοκρατικά επεξεργασμένο πρόγραμμα που θα αντιμετωπίσει τις πολλαπλές κρίσεις και θα τοποθετήσει την Ελλάδα στις ράγες μιας ανοδικής πορείας.

Επισημαίνεται ότι κυρίως απαιτείται η βούληση και η ικανότητα νικηφόρας σύγκρουσης με την αδράνεια, με πελατειακές λογικές και κατεστημένα συμφέροντα. Και αυτό προϋποθέτει τη συγκρότηση ενός μεγάλου μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα επιδιώξει τη ριζική δημοκρατική αναμόρφωση των πολιτικών και οικονομικών θεσμών και μηχανισμών.

Υπογραμμίζεται ότι μέσα από προγραμματικές συγκλίσεις μπορεί να προκύψει ένας ριζικά αναμορφωμένος φορέας της Αριστεράς ικανός να ανατρέψει την πορεία των πραγμάτων και να χαράξει μια νέα πορεία για τη χώρα.

Τέλος στην ενότητα με τίτλο: Ας διδαχθούμε από τα λάθη και ας επιχειρήσουμε ένα νέο ξεκίνημα, καθορίζονται βασικοί πυλώνες και στόχοι ενός προγράμματος που χρειάζεται η Ελλάδα και θα έχει ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο που θα είναι ανταγωνιστικό και ταυτόχρονα θα έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα συμβάλλοντας έτσι στη διεύρυνση των ανθρώπινων ικανοτήτων και ελευθεριών στο πλαίσιο που διαμορφώνει η εξελισσόμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση.

ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΠΡΑΤΤΩ & ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

• Μια εποχή ραγδαίων αλλαγών και μεγάλων προκλήσεων

Ζούμε σε μια εποχή ραγδαίων και εντεινόμενων περιβαλλοντικών, τεχνολογικών, κοινωνικών και γεωπολιτικών αλλαγών και προκλήσεων. Τίποτα στην ανθρώπινη ιστορία δεν μας έχει προετοιμάσει για την αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων που από κοινού δημιουργούν «ένα νέο πλέγμα αβεβαιότητας» σύμφωνα με την έκφραση του ΟΗΕ και μια πολυ-κρίση σύμφωνα με την εκτίμηση που κερδίζει έδαφος διεθνώς. Οι παγκόσμιες κρίσεις (ενεργειακή, επισιτιστική, υγειονομική, τραπεζική, περιβαλλοντική) διαπλέκονται και αλληλοτροφοδοτούνται υπό την επίδραση τεσσάρων γιγαντιαίων ‘κυμάτων’ που σαρώνουν τους παλιούς πυλώνες της κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης και διαμορφώνουν ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας των ανθρώπινων κοινωνιών.

Επιγραμματικά σημειώνουμε:

• Τις επικίνδυνες πλανητικές αλλαγές στη νέα γεωλογική εποχή του Ανθρωπόκαινου
• Τους σαρωτικούς οικονομικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς που επιφέρουν οι τεχνολογικές επαναστάσεις (ψηφιακός μετασχηματισμός, τεχνητή νοημοσύνη, διαδίκτυο των πραγμάτων, βιοτεχνολογία και γενετική μηχανική, ρομποτική, νανο-τεχνολογία, κβαντικοί υπολογιστές κλπ)
• Την αυξανόμενη πόλωση και τις εντεινόμενες οικονομικές ανισότητες που προκαλεί η νεοφιλελεύθερη διαχείριση του Καπιταλισμού
• Τη μετάβαση σ΄έναν πολυ-πολικό κόσμο, με σχετική παρακμή της Δύσης και ένταση των ανταγωνισμών για απόκτηση πλεονεκτικής θέσης στο νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Η διεθνής συζήτηση αναδεικνύει τις πρωτοφανείς δυνατότητες αλλά και τους υπαρξιακούς κινδύνους για την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού που ανοίγονται μπροστά μας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο να αναστοχαστούμε αναφορικά με τις δυναμικές που κυριαρχούν στο πλαίσιο που διαμορφώνει η κυριαρχία των αγορών, ο νεοφιλελεύθερος Καπιταλισμός και η τρομακτική συγκέντρωση υλικών και πληροφοριακών πόρων σε ελάχιστες εταιρείες που καθοδηγούν σε μεγάλο βαθμό τους τεχνολογικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς.

Δυστυχώς οι εκτιμήσεις των περισσότερων αναλυτών και επιστημονικών φορέων δεν είναι αισιόδοξες όσον αφορά την πορεία των εξελίξεων όπως διαμορφώνονται στο σημερινό πλαίσιο. Παρά τις διεθνείς συμφωνίες σε Παρίσι και Νέα Υόρκη το 2015 για βιώσιμη ανάπτυξη και δραστική μείωση των εκπομπών ρύπων που προκαλούν την κλιματική αλλαγή, η συγκέντρωση των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα συνεχίζεται με έντονους ρυθμούς καθώς η λογική του καπιταλισμού και της υπερκατανάλωσης ουσιαστικά αναιρεί τις όποιες προσπάθειες. Επιπλέον, η λεγόμενη «πράσινη» και «ψηφιακή» μετάβαση δεν είναι οικολογικά και κοινωνικά αθώες. Αντίθετα, αποτελούν το πεδίο ενός λυσσαλέου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού για τον έλεγχο των νέων ενεργειακών, φυσικών και κεφαλαιακών πόρων. Το τεράστιο κόστος μετάβασης στο νέο παραγωγικό μοντέλο μεταφέρεται κατά κύριο λόγο στους καταναλωτές και στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία επιδεινώνοντας τις οικονομικές ανισότητες και οδηγώντας σε απόγνωση αυξανόμενα στρώματα του πληθυσμού. Γι αυτό και το ζήτημα της δίκαιης μετάβασης πρέπει να είναι στο κέντρο της προσοχής των προοδευτικών δυνάμεων.

Υπ ΄αυτές τις συνθήκες, ένα σημαντικό στοιχείο της εποχής μας είναι η εντεινόμενη απαισιοδοξία, ανασφάλεια και απαξίωση του πολιτικού συστήματος και των συλλογικών μορφών έκφρασης. Μια κυνική αντίληψη για την πολιτική δράση ως μέσο όχι κοινωνικής προσφοράς, αλλά εξυπηρέτησης προσωπικών επιδιώξεων ανάδειξης δείχνει να κερδίζει έδαφος. Επιπλέον, η αίσθηση όλο και περισσότερων ανθρώπων ότι οι κανόνες και οι θεσμοί στους οποίους βασίζονταν για ασφάλεια και ευημερία δεν λειτουργούν πλέον ενισχύουν τη συντηρητική αναδίπλωση και τη διάδοση παραπληροφόρησης, δημαγωγικών και αντιεπιστημονικών θεωριών, ακόμα και νεοφασιστικών αντιλήψεων. Η δημοκρατική οπισθοδρόμηση γίνεται εμφανής σε όλο και περισσότερες χώρες.

Έτσι, ένα μεγάλο παράδοξο της σημερινής συγκυρίας είναι η αδυναμία μας να δράσουμε αποτελεσματικά, παρά τις αυξανόμενες ενδείξεις της αγωνίας που προκαλούν οι ανθρώπινες πλανητικές πιέσεις στα οικολογικά και κοινωνικά συστήματα, παρά τη συσσώρευση επιστημονικής γνώσης και τις προειδοποιήσεις των διεθνών οργανισμών. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Η διεθνής συνεργασία υπονομεύεται, οι πολεμικές συγκρούσεις πολλαπλασιάζονται και οι στόχοι που έχουν τεθεί για την προστασία της βιοποικιλότητας και τον περιορισμό της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας της γης γίνεται όλο και πιο δύσκολο να επιτευχθούν.

Η Αριστερά πρέπει να ξαναγεννήσει την ελπίδα ότι ένας άλλος τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας που θα έχει στο κέντρο του όχι τη συσσώρευση κερδών και την παραγωγή υλικών αγαθών με κάθε κόστος, αλλά την προαγωγή της ανθρώπινης ελευθερίας και αυτενέργειας, τη βιώσιμη περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη είναι δυνατός. Για να το επιτύχει αυτό πρέπει να ασκήσει ουσιαστική και σε βάθος κριτική στα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του σημερινού Καπιταλισμού, να πρωτοστατήσει στους κοινωνικούς αγώνες, να αναζητήσει και να προτείνει ριζοσπαστικές λύσεις ικανές να σπάσουν τα σημερινά αδιέξοδα, την απάθεια και την απαξίωση. Μια συνεχής θεωρητική αναζήτηση και ένας νέος διαφωτισμός είναι αναγκαία όσο ποτέ.

• Η Ελλάδα σε παρακμή

Μέσα σ’ αυτό το αντίξοο και ρευστό διεθνές περιβάλλον τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας είναι τεράστια και δυσεπίλυτα. Οι καταστροφικές πολιτικές των μνημονίων που επιβλήθηκαν μετά την ουσιαστική χρεοκοπία το 2010 έπληξαν βίαια τον οικονομικό και κοινωνικό ιστό της χώρας, τη διεθνή της θέση, τις αναπτυξιακές της προοπτικές. Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε δυσχερέστερη θέση από τις άλλες χώρες της ΕΕ, δίχως επαρκή χρηματοδοτικά εργαλεία, υπερχρεωμένη, με έναν πληθυσμό που γερνάει και συρρικνώνεται, με μεγάλα προβλήματα στις υποδομές και το κυριότερο δίχως στρατηγική στην αντιμετώπιση των διαρθρωτικών προβλημάτων της οικονομίας και των αλλαγών που συντελούνται διεθνώς. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΝΔ επιδεινώνουν τα προβλήματα καθώς χαρακτηρίζονται από αυταρχισμό, ταξική μεροληψία και αναποτελεσματικότητα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το χρέος της γενικής κυβέρνησης ανήλθε στις 31/12/2022 σε 171,3% του ΑΕΠ (έναντι 127,1% το 2009) και είναι το υψηλότερο στην ΕΕ και το δεύτερο υψηλότερο στον κόσμο. Μάλιστα, το χρέος της κεντρικής διοίκησης που αποτελεί το «σκληρό πυρήνα» του δημόσιου χρέους είναι ακόμα υψηλότερο φτάνοντας το 192,5%. Δυστυχώς, η πατρίδα μας παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ‘φυλακή χρέους’, σε εποπτεία μέχρι το 2060, με υποχρέωση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων κάτι που δεν έχει επιτευχθεί από καμία χώρα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Παράλληλα, αυξάνουν οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις προς το δημόσιο που έχουν υπερβεί τα 110 δις,. όπως και το ιδιωτικό χρέος επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Οι οφειλές προς τον ΕΦΚΑ έχουν υπερβεί τα 40 δις., ενώ πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι το 56% των ΜΜΕ δεν έχει ρυθμισμένες τις οφειλές.

Οι αναπτυξιακές προοπτικές εξασθενούν περαιτέρω λόγω της τεχνολογικής υστέρησης και των αδυναμιών που παρουσιάζει το οικοσύστημα των νεοφυών επιχειρήσεων και των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας. Η Ελλάδα παραμένει ουραγός στην ΕΕ όσον αφορά την έρευνα και την καινοτομία, την αξιοποίηση των τεχνολογιών αιχμής και τον ψηφιακό μετασχηματισμό, ενώ σύμφωνα με τον Δείκτη Ψηφιακής Οικονομίας και Κοινωνίας (DESI) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καταλαμβάνει την προτελευταία θέση στην κατάταξη των κρατών μελών της ΕΕ. Η παραγωγικότητα της εργασίας είναι πολύ χαμηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και μειώθηκε περαιτέρω την τελευταία δεκαετία λόγω της μείωσης των επενδύσεων και της σταδιακής απαξίωσης του υπάρχοντος κεφαλαιακού εξοπλισμού. Η παραγωγική βάση της χώρας έχει σε μεγάλο βαθμό αποσυντεθεί και ο πρωτογενής τομέας μαζί με τη μεταποίηση συνεισφέρουν μόλις περίπου 15% του ΑΕΠ.

Καθρέφτης των διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας είναι το εμπορικό της έλλειμμα που το 2022 αυξήθηκε άνω του 50% σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο υπερβαίνοντας τα 38 δις. ευρώ (18,3% του ΑΕΠ), δηλαδή είναι σημαντικά μεγαλύτερο σε σύγκριση με το 2009 τόσο σε απόλυτο μέγεθος όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ (30,8 δις. ευρώ και 13% αντίστοιχα).

Η μεγάλη αύξηση της φορολογίας και η εν γένει οικονομική κατάσταση της χώρας εκτός από κοινωνικά άδικη οδήγησε επίσης στο κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, στη φυγή πολλών άλλων στο εξωτερικό και στην ένταση των φαινομένων φτώχειας και κοινωνικής περιθωριοποίησης. Το κοινωνικό κράτος, τα εργασιακά δικαιώματα, η εκπαίδευση, το περιβάλλον, οι υποδομές υποβαθμίζονται σταθερά, ενώ η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται ενισχύοντας την ιδιωτική κερδοσκοπία και το ξένο κεφάλαιο αποστερώντας το ελληνικό δημόσιο από πηγές εισοδημάτων και εργαλεία αναπτυξιακής πολιτικής. Την ίδια ώρα σημαντικοί και αναγκαίοι πόροι που προέρχονται από ευρωπαϊκά προγράμματα και δημόσιες επενδύσεις κατασπαταλούνται μέσα σ΄ένα καθεστώς αδιαφάνειας και εξυπηρέτησης πελατειακών λογικών και ενίσχυσης των επιχειρηματικών ομίλων που ήδη κυριαρχούν σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας.

Παράλληλα, η τεράστια μείωση του βιοτικού επιπέδου που επέβαλαν τα μνημόνια συνεχίζεται ως αποτέλεσμα της ακρίβειας που επιφέρει περαιτέρω αναδιανομή εισοδημάτων και περιουσίας. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού αδυνατεί πλέον να καλύψει βασικές βιοτικές του ανάγκες -στη διατροφή, την ενέργεια, τη στέγαση, τις μεταφορές- και καταντάει να βασίζεται, όλο και περισσότερο, σε επιδόματα γεγονός που διευκολύνει τη χειραγώγηση από το πελατειακό πολιτικό σύστημα μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού, ιδιαίτερα των οικονομικά ασθενέστερων. Στον αντίποδα, τα κέρδη των μεγάλων εταιρειών αυξήθηκαν κατακόρυφα το 2022 (κατά 90% όσον αφορά τις εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών επιχειρήσεις).

Η λειτουργία της Δημοκρατίας γίνεται επίσης όλο και περισσότερο προβληματική. Παρά την προφανή ευθύνη της οικονομικής ολιγαρχίας και των διαπλεκόμενων πολιτικών ελίτ για τη χρεοκοπία της χώρας και τη συνεχιζόμενη λεηλασία του εθνικού πλούτου, αυτές βγαίνουν ενισχυμένες από την ‘περιπέτεια’ των μνημονίων και της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ακολουθούν πλέον μια όλο και πιο επιθετική  πολιτική σε βάρος των συμφερόντων της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η οικογενειοκρατία που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα, η διαπλοκή κομματικών, μιντιακών και επιχειρηματικών ομάδων, ο εκφυλισμός των κομμάτων σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και η κακή λειτουργιά των θεσμών -ιδιαίτερα της Δικαιοσύνης- οδηγούν στην παρακμή της Δημοκρατίας και στην υπονόμευση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας. Τα φαινόμενα αυθαιρεσίας και διαφθοράς αποκτούν όλο και μεγαλύτερη έκταση προκαλώντας αγανάκτηση και αντιδράσεις ‘από τα κάτω’, αλλά και μια κουλτούρα συνενοχής σε μερίδα του πληθυσμού.

Γεγονότα που σε άλλες χώρες θα είχαν οδηγήσει στην παραίτηση της κυβέρνησης ή στην αντικατάσταση του Πρωθυπουργού, όπως το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, η τραγωδία στα Τέμπη, οι ανεξέλεγκτες πυρκαγιές με αποκορύφωμα την καταστροφή στρατιωτικής βάσης υψίστης -υποτίθεται- ασφαλείας και οι καταστροφικές πλημμύρες έχουν ελάχιστες συνέπειες και μικρό πολιτικό κόστος ενδεικτικό ενός κλίματος απογοήτευσης και απάθειας. Άλλωστε, η τεράστια αποχή στις τελευταίες βουλευτικές όπως και στις δημοτικές/περιφερειακές εκλογές αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Η διεθνής θέση της χώρας και η ικανότητά να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα επίσης εξασθενεί. Η Ελλάδα είναι ουσιαστικά απούσα  και ελάχιστα λαμβάνεται υπόψη στα Βαλκάνια, στην Ανατολική και Κεντρική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική, δηλαδή σε περιοχές που ιστορικά είχε σημαντική παρουσία και σήμερα διακυβεύονται μεγάλα οικονομικά και ενεργειακά συμφέρονται και αναμορφώνονται οι δρόμοι του εμπορίου. Αντιμέτωπη με τον τουρκικό αναθεωρητισμό-ιμπεριαλισμό που συνεχώς θέτει νέα ζητήματα και απειλεί με τον πιο χυδαίο τρόπο «να έρθει ένα βράδυ» ακολουθεί επί ΝΔ πολιτική υποχωρήσεων που ενισχύει την τουρκική επιθετικότητα. Ταυτόχρονα, η όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από τις ΗΠΑ αφαιρεί βαθμούς ελευθερίας από την εξωτερική μας πολιτική και συνιστά πηγή κινδύνων. Σε μια εποχή μεγάλων γεωπολιτικών συγκρούσεων και ανακατατάξεων όπως η σημερινή η Αριστερά πρέπει να προτάξει το όραμα ενός νέου πατριωτισμού, δηλαδή μιας Ελλάδας που θα προωθεί την ειρήνη και τη διεθνή συνεργασία, ικανής να υπερασπίζεται τα κυριαρχικά της δικαιώματα και να αναβαθμίζει τις θέσεις της στον υπό διαμόρφωση διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Συμπερασματικά, είναι σαφές ότι τα δομικά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που οδήγησαν στη χρεοκοπία και στα μνημόνια παραμένουν και η οικονομική και κοινωνική κατάσταση είναι σήμερα -από πολλές απόψεις- πολύ χειρότερη, ενώ και η λειτουργία των θεσμών και της Δημοκρατίας επιδεινώνεται και η διεθνής θέση της χώρας εξασθενεί. Στα παλαιά προβλήματα έρχονται να προστεθούν νέα που σχετίζονται με την επιδείνωση των οικολογικών προβλημάτων, την επισιτιστική ασφάλεια, τις προκλήσεις που δημιουργούν οι ραγδαίες τεχνολογικές αλλαγές, την ενίσχυση των μεταναστευτικών ροών κλπ. Οι οικονομικές ανισότητες αυξάνουν, οι στρεβλώσεις που χαρακτηρίζουν τη λειτουργία των αγορών παραμένουν και εντείνονται και η Ελλάδα δεν φαίνεται ικανή να αξιοποιήσει σε σημαντικό βαθμό τις δυνατότητες που προσφέρει η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση, ενώ αντίθετα απειλείται με περιθωριοποίηση. Επιπλέον, μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού και της νεολαίας έχει χάσει την ελπίδα του για μια διαφορετική πορεία της χώρας και για τη βούληση ή την ικανότητα της Αριστεράς να προωθήσει ριζοσπαστικές τομές που θα βγάλουν την Ελλάδα από την κατάσταση παρακμής στην οποία έχει περιέλθει.

• Ας διδαχθούμε από τα λάθη και ας επιχειρήσουμε ένα νέο ξεκίνημα

Άραγε υπάρχει ελπίδα? Μπορεί η Ελλάδα να διαμορφώσει ένα νέο βιώσιμο αναπτυξιακό πρότυπο, διεθνώς ανταγωνιστικό, που θα στηρίζεται στη δημιουργικότητα και την αυτενέργεια των ανθρώπων? Μπορεί να επιτύχει τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό με παράλληλη ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής? Μπορεί να αντιστρέψει τη φυγή των νέων στο εξωτερικό και την πληθυσμιακή συρρίκνωση? Μπορεί να αναβαθμίσει το περιβάλλον και να αντιμετωπίσει τις αρνητικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής? Μπορεί να ενισχύσει το διεθνές της κύρος και να προωθήσει τα εθνικά συμφέροντα? Μπορεί να βελτιώσει ουσιαστικά τη λειτουργία της Δημοκρατίας και των θεσμών? Μπορεί να κατοχυρώσει στην πράξη και να διευρύνει τα ατομικά δικαιώματα και τους βαθμούς ελευθερίας των κατοίκων της χώρας να απολαμβάνουν τη ζωή που επιθυμούν? Μπορεί να γίνει φάρος Πολιτισμού και Παιδείας? Μπορεί να στηρίξει και να στηριχτεί στην άϋλη και υλική κληρονομιά και στην ομορφιά που μας περιβάλλει και ταυτόχρονα να περιορίσει ασχήμιες, νοοτροπίες και καταστάσεις που μας πληγώνουν?

Ασφαλώς υπάρχει ελπίδα. Η Ελλάδα έχει τεράστιες δυνάμεις και δυνατότητες. Το γεγονός ότι σήμερα η κατάσταση έχει γίνει πιο δύσκολη, τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας, καθιστά περισσότερο επείγουσα την ανάγκη να διδαχτούμε από τα λάθη του παρελθόντος και να διαμορφώσουμε ένα ολιστικό σχέδιο που θα απαντά θετικά στα παραπάνω ερωτήματα. Το σχέδιο αυτό πρέπει να είναι δυναμικό, δηλαδή να εξελίσσεται παρακολουθώντας τις αλλαγές που συντελούνται διεθνώς και στη χώρα μας. Συνεπώς, δεν μπορεί παρά να προκύπτει από το συνεχή διάλογο των πολιτικών δυνάμεων με την κοινωνία και τις οργανωμένες εκφράσεις της. Είναι ευθύνη της Αριστεράς, με την ποικιλομορφία των εκφράσεων και των ιδεών που τη χαρακτηρίζουν, με την ιστορική εμπειρία που αποδεικνύει την αξία των μεγάλων ενωτικών κινημάτων, να διαμορφώσει σταθερούς θεσμούς και διαδικασίες διαλόγου ώστε να προκύψει ένα ριζοσπαστικό, αλλά ταυτόχρονα πειστικό και  τεχνοκρατικά επεξεργασμένο πρόγραμμα που θα αντιμετωπίσει τις πολλαπλές κρίσεις και θα τοποθετήσει την Ελλάδα στις ράγες μιας ανοδικής πορείας.

Βασικοί πυλώνες και στόχοι αυτού του προγράμματος πρέπει να είναι:

• Η ενδυνάμωση της Δημοκρατίας με τη δημιουργία θεσμών άμεσης δημοκρατίας και ριζοσπαστικές νομοθετικές παρεμβάσεις που θα προωθήσουν το δημοκρατικό έλεγχο και τη λαϊκή συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο
• Ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης και η απαλλαγή της από πελατειακές λογικές και κομματικές παρεμβάσεις
• Η προώθηση του κοινωνικού ελέγχου και της πολυφωνίας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης
• Η αναβάθμιση της παιδείας, της επαγγελματικής κατάρτισης και της έρευνας βασικής και εφαρμοσμένης
• Η ενίσχυση της εργασίας μέσα από ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που θα την υπερασπίζονται, όπως αυτές που συνδέονται με την ουσιαστική μείωση των ωρών εργασίας χωρίς μειώσεις αποδοχών
• Η πολύμορφη υποστήριξη του πολιτισμού και της καλλιτεχνικής δημιουργίας
• Η δραστική αντιμετώπιση των φαινομένων φτώχειας, περιθωριοποίησης και κοινωνικού αποκλεισμού
• Η στήριξη και ο εκσυγχρονισμό του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων χρηματοδότησης των ασφαλιστικών ταμείων
• Η φορολογική μεταρρύθμιση
• Η μείωση της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και η κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν πληγεί βάναυσα από τα μνημόνια και τις πολιτικές της ΝΔ
• Η αντιμετώπιση της ακρίβειας και η αύξηση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών
• Η παραγωγική ανασυγκρότηση στο πλαίσιο μιας στρατηγικής βιώσιμης ανάπτυξης με ισχυρά ενδογενή χαρακτηριστικά
• Η δημιουργία ισχυρού δημόσιου όπως επίσης και εναλλακτικού πιστωτικού πυλώνα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα
• Η ενθάρρυνση της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και του λεγόμενου τρίτου τομέα της οικονομίας
• Η στήριξη της περιφερειακής ανάπτυξης και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων που διαθέτουν διαφορετικές περιοχές της χώρας
• Η ενίσχυση των μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων και της υγιούς επιχειρηματικότητας κυρίως μέσω θεσμικών αλλαγών και τεχνολογικού εκσυγχρονισμού
• Η αντιμετώπιση του προβλήματος της υπερχρέωσης νοικοκυριών και επιχειρήσεων
• Η βελτίωση των δημόσιων υποδομών ιδιαίτερα στην υγεία, στην παιδεία και στις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας με εξασφάλιση ισότιμης πρόσβασης σε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες
• Ο στρατηγικός σχεδιασμός για την αλλαγή του ενεργειακού μείγματος της χώρας με έμφαση στην ανάπτυξη των εγχώριων πηγών ενέργειας, στην ενίσχυση του ρόλου των ενεργειακών κοινοτήτων και στην υποστήριξη του πράσινου μετασχηματισμού νοικοκυριών και επιχειρήσεων
• Η συστηματική αναβάθμιση του περιβάλλοντος, η βιώσιμη χρήση των φυσικών πόρων καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους και η προώθηση της κυκλικής οικονομίας
• Ο προγραμματισμός και η λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών και των μελλοντικών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής
• Η αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της χώρας και η σταθερή προώθηση των συμφερόντων της μέσω μιας ενεργητικής και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής
• Ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός και η ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας των ενόπλων δυνάμεων
• Η υποστήριξη του δικαιώματος των πολιτών σε ασφαλή ζωή και η αποτελεσματική αντιμετώπιση φαινομένων διαφθοράς και εγκληματικότητας
• Η επαναδιαπραγμάτευση των όρων εξόδου από το τρίτο μνημόνιο και του υπερβολικά υψηλού χρέους που βαρύνει την Ελλάδα με παράλληλη διεκδίκηση σημαντικών αλλαγών στον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, ιδιαίτερα όσον αφορά τη δημιουργία αναπτυξιακού πυλώνα και την προστασία της κοινωνικής συνοχής που πλήττεται από τον τρόπο προώθησης της «πράσινης» και «ψηφιακής» μετάβασης

Η λαϊκή κυριαρχία, η προαγωγή της κοινωνικής δικαιοσύνης και η αξιοκρατία αποτελούν το βασικό συνεκτικό ιστό όλων των παραπάνω και την πεμπτουσία ενός προγράμματος εμπνευσμένου από τις ιδέες της Αριστεράς. Σήμερα η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από μεγάλες και αυξανόμενες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, ενώ η ταχύτητα των αλλαγών και η έλλειψη κατάλληλων κρατικών πολιτικών διευρύνουν το «ψηφιακό χάσμα», δηλαδή τις ανισότητες όσον αφορά την πρόσβαση και την ικανότητα αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών. Στόχος μας πρέπει να είναι ο σταδιακός περιορισμός και τελικά η άρση των τεχνολογικών, οικονομικών και κοινωνικών φραγμών που εμποδίζουν την ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση, στις υπηρεσίες υγείας, στην εργασία, στην πληροφορία, αλλά και σε βασικά πολιτιστικά αγαθά που είναι απαραίτητα για τη συναισθηματική και κοινωνική λειτουργία των σύγχρονων ανθρώπων.

Ο αγώνας για την κατοχύρωση των κοινωνικών δικαιωμάτων έχει καθοριστική σημασία για την Αριστερά, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη τη συνεχή συρρίκνωση τα τελευταία χρόνια ουσιωδών χαρακτηριστικών του δημοκρατικού και κοινωνικού κράτους δικαίου. Η ενίσχυση των δημόσιων υποδομών είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των παλαιών, αλλά και μιας σειράς νέων προβλημάτων που αναφύονται ή γίνονται πολύ πιο σημαντικά εξαιτίας γεωπολιτικών αλλαγών, τεχνολογικών εξελίξεων και της κλιματικής αλλαγής (κυβερνοασφάλεια, προστασία προσωπικών δεδομένων, ακραία καιρικά φαινόμενα, υγειονομικές κρίσεις, προσφυγικό κλπ). Σήμερα η χώρα κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση με αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικά ευάλωτη σε φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές και να αδυνατεί να σχεδιάσει κοινωνικά δίκαιες στρατηγικές για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της ψηφιακής και δικτυακής εποχής και των επικίνδυνων πλανητικών αλλαγών.

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο που θα είναι ανταγωνιστικό και ταυτόχρονα θα έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα συμβάλλοντας έτσι στη διεύρυνση των ανθρώπινων ικανοτήτων και ελευθεριών στο πλαίσιο που διαμορφώνει η εξελισσόμενη τέταρτη βιομηχανική επανάσταση. Η ανάπτυξη του λεγόμενου τρίτου τομέα της οικονομίας, δηλαδή της κοινωνικής επιχειρηματικότητας, των συνεταιρισμών, των μη κερδοσκοπικών οργανισμών, θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα καθώς αυξάνει την απασχόληση, επιτρέπει την καλύτερη αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων και ανισοτήτων και προάγει ένα μοντέλο οργάνωσης της παραγωγής μακριά από την Καπιταλιστική λογική μεγιστοποίησης των κερδών.

Κρίσιμη σημασία έχει επίσης η συστηματική προσπάθεια μετάβασης σ΄ ένα μοντέλο κυκλικής οικονομίας. Αυτό προϋποθέτει νέους τρόπους σχεδιασμού και παραγωγής προϊόντων και προσφοράς υπηρεσιών που θα είναι ποιοτικά ανώτερα επιτυγχάνοντας σημαντικά οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά οφέλη. Σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας πραγματοποιούνται ήδη αξιόλογες προσπάθειες σε αυτή την κατεύθυνση με την καθοδήγηση της τοπικής αυτοδιοίκησης και την υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας. Απουσιάζει όμως η συνολική στρατηγική, η γνώση και η ενημέρωση, ενώ οι επενδύσεις είναι περιορισμένες και το θεσμικό πλαίσιο δημιουργεί προβλήματα. Ως αποτέλεσμα η Ελλάδα παραμένει ουραγός των ευρωπαϊκών εξελίξεων και σε αυτό το πεδίο.

Στη νέα οικονομία κερδίζουν έδαφος η δικτύωση, η αποδιαμεσολάβηση και η αποϋλοποίηση με συνέπεια οι δομές κόστους, τα χαρακτηριστικά της αξιακής αλυσίδας και οι πηγές του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος να διαφοροποιούνται. Οι ραγδαίες αλλαγές, η υψηλή αβεβαιότητα και η διάδραση μεταξύ φυσικών και ψηφιακών συστημάτων χαρακτηρίζουν τη νέα οικονομία και απαιτούν την ανάλογη προσαρμογή από επιχειρήσεις, οργανισμούς και το δημόσιο τομέα. Η δημιουργικότητα που αντιστοιχεί στην παραγωγή του λογισμικού και στην οργάνωση της ψηφιακής και δικτυακής διακίνησης και εμπορευματοποίησης αποτελούν τις βασικές πηγές αξίας και υπεραξίας.

Η δημιουργικότητα και η ευελιξία χαρακτηρίζουν τον Έλληνα που μπορεί να εκμεταλλευτεί τα χαρακτηριστικά της νέας οικονομίας. Δεν χαρακτηρίζουν όμως τη δημόσια διοίκηση όπως λειτουργεί σήμερα, τη γραφειοκρατία και το θεσμικό μας πλαίσιο που πνίγουν τη δημιουργικότητα. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η γραφειοκρατία, η διαφθορά και η αναποτελεσματικότητα χαρακτηρίζουν πάντοτε πολιτικά συστήματα των οποίων οι κυρίαρχες δυνάμεις επιδιώκουν να ελέγχουν και να χειραγωγούν τους πολίτες με ρουσφέτια και κάθε είδους παρεμβάσεις που απαιτούνται για την αντιμετώπιση προβλημάτων τα οποία δημιουργούν η  πολυπλοκότητα και η κακή λειτουργία των θεσμών και του διοικητικού μηχανισμού. Όμως, τέτοιου είδους παρεμβάσεις, τροπολογίες, μεταβατικές διατάξεις κλπ, ακόμα και αν λύνουν κάποιο πρόβλημα, περιπλέκουν άλλα και δημιουργούν νέα επιδεινώνοντας μακροπρόθεσμα την κατάσταση. Γι αυτό είναι σωστό να υποστηρίξει κανείς ότι το πρόβλημα της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας είναι κατά βάση πολιτικό και η αντιμετώπισή του απαιτεί, κατά συνέπεια, ουσιαστικές πολιτικές αλλαγές.

Είναι λοιπόν σαφές ότι οι προγραμματικοί στόχοι και οι διακηρύξεις δεν αρκούν. Κυρίως απαιτείται η βούληση και η ικανότητα νικηφόρας σύγκρουσης με την αδράνεια, με πελατειακές λογικές και κατεστημένα συμφέροντα. Και αυτό προϋποθέτει τη συγκρότηση ενός μεγάλου μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που θα επιδιώξει τη ριζική δημοκρατική αναμόρφωση των πολιτικών και οικονομικών θεσμών και μηχανισμών. Απαιτεί τη διεύρυνση της Δημοκρατίας, που όσο περνάνε τα χρόνια αποκτά  μια όλο και πιο τυπική μορφή, την αναζωογόνηση και τη στήριξη στην τοπική αυτοδιοίκηση, στις συνδικαλιστικές οργανώσεις και στους συνεταιρισμούς. Γιατί στον πυρήνα του ελληνικού προβλήματος και βασικότερη αιτία της παρακμής που βιώνει η χώρα είναι ο έλεγχος στο κράτος και στην οικονομία που ασκεί μια μικρή ελίτ με στόχο την απόσπαση πόρων από την υπόλοιπη κοινωνία. Αυτός ο έλεγχος γίνεται σήμερα πιο έντονος στρεβλώνοντας ακόμα περισσότερο τη λειτουργία των αγορών, συμπιέζοντας την υγιή επιχειρηματικότητα και κατάσχοντας όλο και περισσότερους πόρους από την πλειονότητα.

Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 υπήρξε μια ιστορική ευκαιρία, παρά τις δυσκολίες της οικονομικής συγκυρίας, για τη δημοκρατική αναμόρφωση των πολιτικών και οικονομικών θεσμών. Δυστυχώς η ηγετική του ομάδα δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα αυτών των τομών, ούτε ήταν προετοιμασμένη γι αυτές. Αναπόφευκτα επήλθε η φθορά και η ήττα. Ας διδαχτούμε τουλάχιστον από τα λάθη που έγιναν και ας επιχειρήσουμε ένα νέο ξεκίνημα. Είναι σίγουρο ότι οι κοινωνικές συγκρούσεις και τα προβλήματα θα ενταθούν. Το υπάρχον πολιτικό κενό εκπροσώπησης ήδη το εκμεταλλεύονται υποτιθέμενες αντισυστημικές δυνάμεις ακροδεξιάς ή και νεοφασιστικής κοπής που προωθούν τον εκβαρβαρισμό της κοινωνίας. Ας ελπίσουμε ότι η Αριστερά θα αντιληφθεί τις αγωνίες του ελληνικού λαού και θα μπορέσει να εκφράσει τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Αυτό ποτέ δεν ήταν τόσο αναγκαίο όσο σήμερα γιατί ποτέ δεν ήταν τόσο μεγάλοι οι κίνδυνοι και οι ευκαιρίες.

Η χρεοκοπία της χώρας, οι πολιτικές των μνημονίων και οι εξελίξεις που ακολούθησαν (πληθωρισμός και κερδοσκοπία, ενεργειακή κρίση, ‘πράσινος’ και ψηφιακός μετασχηματισμός) έχουν ενισχύσει τη θέση της οικονομικής ολιγαρχίας και τον έλεγχο που ασκεί πάνω στην οικονομία, στη διαχείριση των πόρων και στο πολιτικό σύστημα απειλώντας να ‘πνίξει’ τη χώρα και να εξουθενώσει τον ελληνικό λαό. Υπ’ αυτές τις συνθήκες ο αγώνας για την αντιστροφή της πορείας παρακμής απαιτεί τη συγκρότηση ενός ευρύτατου δημοκρατικού κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ικανού να συγκρουστεί και να ανατρέψει τα προνόμια της ολιγαρχίας χαράζοντας μια νέα πορεία δημοκρατικής ανέλιξης, κοινωνικής δικαιοσύνης και βιώσιμης ανάπτυξης.

Απαιτεί επίσης τη ριζική ανανέωση της Αριστεράς και την ενίσχυση των δεσμών της με τα κοινωνικά κινήματα ώστε να καταστεί ένα ιδιαίτερα δυναμικό και πρωτοπόρο κομμάτι του δημοκρατικού, πατριωτικού μετώπου κοινωνικής αλλαγής. Καθώς η κοινωνία αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς και νέες προκλήσεις κάνουν την εμφάνισή τους ο αναστοχασμός, η θεωρητική εμβάθυνση, η προγραμματική ανανέωση αποτελούν πάγιες ανάγκες. Γι αυτό ο διάλογος μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες είναι απαραίτητος τόσο μεταξύ των δυνάμεων της Αριστεράς, όσο και στο πλαίσιο του δημοκρατικού μετώπου. Άλλωστε η συνεργασία δεν μπορεί να είναι μια πρόχειρη ‘συγκόλληση’ με αποκλειστικό στόχο τα εκλογικά κέρδη. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα αποτύχει. Αντίθετα, μέσα από προγραμματικές συγκλίσεις μπορεί να προκύψει ένας ριζικά αναμορφωμένος φορέας της Αριστεράς ικανός να ανατρέψει την πορεία των πραγμάτων και να χαράξει μια νέα πορεία για τη χώρα.

The post ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΠΡΑΤΤΩ & ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

https://www.youtube.com/watch?v=sP43dChE_HA&list=PLFvgelOyziNlnqRwxN_n1t5XNOqhVPld9

The post Ο Νίκος Κοτζιάς για την επίσκεψη Ερντογάν & την «Επόμενη Μέρα» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

α) Ερχεται ο Ερντογάν τη σωστή στιγµή ή όχι, ως επισήµαναν οι παλαιοί πρόεδροι της Ν∆ και πρώην πρωθυπουργοί της χώρας Αντ. Σαµαράς και Κ. Καραµανλής; ∆εύτερον, η ατζέντα της συζήτησης είναι αυτή που οφείλει να είναι; Ή υπάρχουν σε αυτήν σκιές; Kαι τρίτον, η προετοιµασία είναι αυτή που έπρεπε να είναι;

Η στιγµή της επίσκεψης. Καταρχάς, α) Η Ν∆ οφείλει να κάνει αυτοκριτική για τις αθλιότητες που έπραξε και λάλησε κατά την επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα επί κυβέρνησης Τσίπρα. Μια δύσκολη επίσκεψη που αντιµετωπίστηκε ορθολογικά και µε µια εξαιρετική οµιλία του τότε πρωθυπουργού µε την οποία απαντήθηκαν όλες οι αιτιάσεις της τουρκικής πλευράς.

β) Η ζωή απέδειξε ότι για τη χώρα δεν είναι αποτελεσµατική η επιλογή να µη µιλά η Αθήνα µε την Αγκυρα και ακόµη λιγότερο να δίνει η κυβέρνηση του Μητσοτάκη υποσχέσεις στην Τουρκία άνευ αντικρίσµατος. Η αντιµετώπιση της Τουρκίας δεν µπορεί να είναι πεδίο επικοινωνιακής πολιτικής και αποπροσανατολιστικής προπαγάνδας στα εθνικά θέµατα. Να θυµίσω πόσες φορές µου επιτέθηκε ο Μητσοτάκης προσωπικά λέγοντας υποκριτικά ότι εκείνος θα έβαζε το ένα ή το άλλο βέτο, που ποτέ δεν έκανε; Εµείς δεν αφήσαµε ποτέ τον διάλογο, ενώ ήµασταν σαφείς και κατηγορηµατικοί στην υπεράσπιση των δικαίων της πατρίδας και για αυτό δεν είχαµε τα επεισόδια που είχε συνεχώς ολόκληρη την πρώτη τετραετία η κυβέρνηση της Ν∆.

γ) Η κυβέρνηση µε την πρόσκληση στον Ερντογάν αυτήν τη στιγµή έχει δηµιουργήσει ένα διττό πρόβληµα. Το πρώτο αφορά την προπαγάνδα της σύµφωνα µε την οποία «η Τουρκία ήταν από το 2019 µέχρι και τα µέσα του 2023 διεθνώς αποµονωµένη», ιδιαίτερα ως προς τη ∆ύση. Η αλήθεια ήταν ότι κάθε άλλο παρά συνέβαινε κάτι τέτοιο. Σηµάδια αποµόνωσης στη ∆ύση άρχισε να δείχνει η Τουρκία µε τις επιθέσεις που κάνει ενάντια στο Ισραήλ, µε τη στήριξη που δίνει στη Χαµάς και σε τροµοκρατικές οργανώσεις στη Συρία και στο Ιράκ, µε τις φυλακίσεις χιλιάδων Κούρδων, ακόµη και νοµίµως εκλεγµένων, καθώς και µε τους βοµβαρδισµούς κουρδικών πληθυσµών σε αναντιστοιχία µε όσα λέει για τη Μέση Ανατολή. ∆ηλαδή η κυβέρνηση καµάρωνε για την αποµονωµένη Τουρκία όταν δεν ήταν και όταν πράγµατι άρχισε να γίνεται, την προσκάλεσε στην Αθήνα. Αυτό από µόνο του δεν είναι αρνητικό, αλλά σίγουρα προβληµατικό.

Ο Ερντογάν έρχεται στην Ελλάδα όταν έχει ανοίξει πολλαπλά µέτωπα µε χώρες που θέλουµε να έχουµε σχέσεις. Σηµειώνω δε ότι η ελληνική κυβέρνηση εγκατέλειψε τις τριµερείς που είχαµε η Κύπρος και η Ελλάδα µε αραβικές χώρες, ιδιαίτερα µε την Παλαιστίνη και τη Λιβύη. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε αντί να είναι µια δύναµη διαµεσολάβησης και διαπραγµάτευσης στην περιοχή, όπως κάναµε εµείς, να γίνει τµήµα του προβλήµατος στα µάτια του αραβικού κόσµου και, ταυτόχρονα, να δίνει διέξοδο στον υβριστή της άλλης πλευράς. Οπως στα Βαλκάνια, έτσι και στην ανατολική Μεσόγειο υπονοµεύει, έστω και άθελά της, εξαιτίας των επιλογών της, τις κατακτήσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

∆εύτερον: Η ατζέντα. Η κυβέρνηση της Ν∆ µε τον τρόπο και τη µέθοδο που ανέλαβε να συνοµιλεί και να διαπραγµατεύεται, δηλαδή φοβικά, προβληµατικά και µε αδιαφάνεια, καθώς και µε δηλώσεις εκ των προτέρων υποχώρησης, συνέβαλε καθοριστικά στο να αυξηθεί η ατζέντα των διεκδικήσεων της Τουρκίας τα τελευταία έτη. Σήµερα οι διεκδικήσεις της Τουρκίας αφορούν πολύ ευρύτερο θεµατολόγιο από εκείνο που υπήρχε προηγούµενα, ενώ οι παλιές αποσπασµατικές κορόνες της Αγκυρας έχουν µετατραπεί σε σταθερά σχέδια σε βάρος της χώρας µε σαφή προγραµµατική αποκρυστάλλωση που έχει πάρει τη µορφή αφηγήµατος και προωθείται σταθερά (από το «Turkaegean» µέχρι τη Ζουράφα).

Η κυβέρνηση είχε κάνει µια µεγάλη καµπάνια αυτοεπιβράβευσης για τις διερευνητικές µε την Τουρκία. Κάτι που γινόταν για τρεις δεκαετίες. Η προπαγανδιστική µηχανή της Ν∆ τις παρουσίασε ως τη µέγιστη επιτυχία της, λες και ήταν δική της ανακάλυψη. Το πρόβληµά της στην πραγµατικότητα ήταν ότι την ενοχλούσε το γεγονός ότι οι διερευνητικές έχουν µια δεσµευτική ατζέντα την οποία επίµονα η Τουρκία προσπάθησε να παρακάµψει αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση από καµιά ελληνική κυβέρνηση, πλην της Ν∆. Η Ν∆ ανακάλυψε µια νέα πατέντα: τις εγκατέλειψε σιωπηρά και συµφώνησε σε ένα άλλο «ευρύτερο πλαίσιο» έτσι όπως το επιθυµούσε η Αγκυρα.

Η κυβέρνηση ανήγγειλε ότι διαπραγµατεύεται µέτρα οικοδόµησης εµπιστοσύνης (ΜΟΕ) και την προώθηση µιας θετικής ατζέντας σε ζητήµατα σχετικά χαµηλής στρατηγικής σηµασίας. Και τα δύο είναι καλό να γίνονται. Αλλά δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο ή πρωτότυπο. Τα ΜΟΕ, στρατιωτικά και πολιτικά, έχουν προωθηθεί εδώ και δεκαετίες, από την εποχή της συµφωνίας Παπούλια – Γιλµάζ. Οσο για τη θετική ατζέντα, αυτή ως όρος και πολιτική συγκροτήθηκε και προωθήθηκε επί κυβέρνησης Τσίπρα. Την οποία εξύβρισαν οι της Ν∆. Αλλά και µερικά «αριστερά» στηρίγµατά της, τα οποία προκειµένου να βοηθήσουν τη Ν∆ να υλοποιήσει αυτό που θα ονοµατίσω αµέσως µετά, υβρίζουν την πολιτική που ακολουθήσαµε για τα ελληνοτουρκικά στο διάστηµα 2015–18 και στο κυπριακό. Αυτή η αρρώστια στην Ελλάδα είναι γνωστή: καταδίκη του ελληνικού πατριωτισµού και δικαιολόγηση του τουρκικού υπερεθνικισµού – σοβινισµού.

Το καινούργιο που φέρνει στις ελληνοτουρκικές διαπραγµατεύσεις η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ούτε τα ΜΟΕ ούτε η θετική ατζέντα. Είναι η εγκατάλειψη των διερευνητικών µε τη δεσµευτικά περιορισµένη θεµατολογία τους και η διαµόρφωση ενός «ευρέος» πλαισίου συζητήσεων µε την Τουρκία που να αφορά το σύνολο των κατά την Τουρκία ελληνοτουρκικών διαφορών. Η ίδια, βέβαια, µαζί µε τους συµµάχους της ονοµατίζει κάθε απόρριψη και αντίσταση στις υποχωρήσεις της ως εθνικισµό.

Τρίτον, η προετοιµασία. Η κυβέρνηση δεν κάνει επαρκή προετοιµασία στον τοµέα της εξωτερικής πολιτικής. Το ίδιο το υπουργείο των Εξωτερικών δυσλειτουργεί. ∆εν υπάρχουν οδηγίες προς τις πρεσβείες. Οι διευθύνσεις δεν έχουν κατευθύνσεις. Προσωπικές εµµονές και επιλογές προτάσσονται των αναγκών της χώρας. Σπουδαίοι διπλωµάτες τίθενται στο περιθώριο ενώ πρυτανεύει το κριτήριο της «κουµπαριάς»– και σε αυτό, δυστυχώς, κυριολεκτώ. Η ηγεσία του δεν λειτουργεί συλλογικά. Το αποτέλεσµα είναι η όποια προετοιµασία να περιορίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις µε τους τρίτους και ο υπουργός να είναι µόνο κατά το όνοµα υπουργός. Ενα δε από τα χειρότερα ζητήµατα είναι ότι αυτή η ηγεσία θεωρεί το κυπριακό «βάρος» και όχι θεµελιακό εθνικό ζήτηµα συνδεδεµένο άµεσα και µε τις εξελίξεις και τις προοπτικές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Τέλος, είναι άµεσα αναγκαίο να συνεργαστούν οι δηµοκρατικές–προοδευτικές δυνάµεις για ένα πατριωτικό σχέδιο αντιµετώπισης και θετικής προώθησης χωρίς υποχωρήσεις και επιπολαιότητες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

https://www.documentonews.gr/article/o-ellinotoyrkikos-dialogos-kai-i-kyvernisi-mitsotaki/

The post O ελληνοτουρκικός διάλογος και η κυβέρνηση Μητσοτάκη,άρθρο του Ν. Κοτζιά στο documento first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

«Μέσα από τον πλουραλισμό και τη διεύρυνση θα προκύψει η (ανά)σύνθεση των προοδευτικών δυνάμεων, θα βαθύνουν οι συνεργασίες, θα παραχθούν νέες ιδέες, θα υλοποιηθούν στόχοι και θα επιτευχθούν κοινά οράματα. Κυρίως, όμως, θα δημιουργηθούν “μέτωπα αντίστασης και αναγέννησης” απέναντι στις διαρκείς πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις σ’ εθνικό και διεθνές επίπεδο. Για να μπορέσει να επέλθει η κοινωνική και πολιτική αλλαγή και να ανατραπεί η καταστροφική για τη χώρα κυβέρνηση της ΝΔ» αναφέρει μεταξύ άλλων ο Στέφανος Κασσελάκης.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ , Στέφανος Κασσελάκης, ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του Νίκου Κοτζιά για την ανάπτυξη ανοιχτού και ειλικρινούς διαλόγου των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου, του απέστειλε την κάτωθι επιστολή:

«Προς κ. Νίκο Κοτζιά

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Αγαπητέ Νίκο,

έλαβα την επιστολή σου και σ’ ευχαριστώ για την πρόσκληση που απευθύνεις στον ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ. Χαίρομαι δε, καθώς διαπιστώνω ότι η επιστολή διαπνέεται από πνεύμα για την ανάγκη ενότητας και συνεργασίας όλων των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ στηρίζει και προωθεί τον ανοιχτό διάλογο και τη συνεργασία με όλες τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις, με υψηλό αίσθημα ευθύνης και δέσμευσης απέναντι στην κοινωνία.

Στην παρούσα κρίσιμη ιστορική και πολιτική καμπή είναι αναγκαίο να ξεκινήσει ο διάλογος για την ανασύνταξη των προοδευτικών δυνάμεων, για την εξεύρεση των αναγκαίων ιδεολογικών συγκλίσεων και προοπτικών, για τον σχεδιασμό μακροπρόθεσμων προγραμματικών συμφωνιών με βαθιά πίστη στις δημοκρατικές αρχές και αξίες, με όρους συμπεριληπτικότητας και κοινωνικής λογοδοσίας.

Μέσα από τον πλουραλισμό και τη διεύρυνση θα προκύψει η (ανά)σύνθεση των προοδευτικών δυνάμεων, θα βαθύνουν οι συνεργασίες, θα παραχθούν νέες ιδέες, θα υλοποιηθούν στόχοι και θα επιτευχθούν κοινά οράματα. Κυρίως, όμως, θα δημιουργηθούν «μέτωπα αντίστασης και αναγέννησης» απέναντι στις διαρκείς  πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις σ’ εθνικό και διεθνές επίπεδο. Για να μπορέσει να επέλθει η κοινωνική και πολιτική αλλαγή και να ανατραπεί η καταστροφική για τη χώρα κυβέρνηση της ΝΔ.

Για τους λόγους αυτούς είμαι ανοιχτός στον διάλογο και τη συνεργασία, αποδεχόμενος την πρόσκλησή σου».

The post Κασσελάκης σε Κοτζιά: Είμαι ανοιχτός στον διάλογο και τη συνεργασία first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

Ο πατριωτισμός και τα πατριωτικά μας καθήκοντα στην πορεία δημιουργίας ενός πατριωτικού-δημοκρατικού πολιτικού φορέα

Η αριστερά από την μέρα γέννησής της, συνδυάζει την πάλη για τον εκδημοκρατισμό με τα δίκαια της πατρίδας. Εκπροσωπεί τον δημοκρατικό πατριωτισμό της ελληνικής κοινωνίας ως κοινότητας αξιοπρεπών και ελεύθερων πολιτών. Είναι φορέας του πατριωτισμού ως έκφραση της ενεργούς αγάπης, της φροντίδας και της προστασίας της πατρίδας και των συμφερόντων του λαού μας.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια οι κίνδυνοι για την χώρα αυξάνουν εξαιτίας της υποχωρητικότητας της Κυβέρνησης της ΝΔ στη διεθνή πολιτική σκηνή. Είναι άμεση ανάγκη, η πατριωτική αριστερά στην οποία ανήκουν οι οργανώσεις μας, να στηρίξει τον δημοκρατικό πατριωτισμό και να οδηγήσουν στην ήττα τόσο τον σοβινισμό της ακροδεξιάς, όσο και την υποχωρητικότητα της ΝΔ καθώς και τον εθνομηδενισμό.

Πατρίδα για την αριστερά, είναι οι πόνοι και οι καημοί των ανθρώπων της, οι κατακτήσεις και οι δημιουργίες τους. Είναι όσα αυτοί δημιουργούν στο πέρασμα του χρόνου: κτήρια, μνημεία, περιβάλλον, γραπτός λόγος, ήθη, έθιμα, προφορικές παραδόσεις, κοινωνική συμπεριφορά, όλα όσα απαρτίζουν θετικά το όνομα «Ελλάδα και Έλληνες». Είναι, επίσης, η εδαφική της έκταση  η εθνική της κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα, η ασφάλειά της, η ισχυροποίηση της διεθνούς της  παρουσίας, η ανάπτυξη της οικονομίας της, ο πολιτισμός της.

Η αριστερά μεγαλούργησε όταν συνδύαζε την μάχη για κοινωνική δικαιοσύνη με την ανεξαρτησία της χώρας και την εδαφική της ακεραιότητα. Η ιστορία επιβεβαιώνει, ότι η κυριαρχία της ανεξάρτητης Ελλάδας συμβάδισε με την λαϊκή κυριαρχία. Οι δημοκρατικοί πατριωτικοί αγώνες του προοδευτικού κινήματος στην Ελλάδα, αποτελούν κληρονομιά και πηγή αισθημάτων, περηφάνιας και διδαχής, αποτελούν το δικό μας δημοκρατικό πατριωτικό αφήγημα, το οποίο εμπλουτίζει την ταυτότητα των Ελληνίδων και των Ελλήνων, το συναίσθημα ότι αξίζει τον κόπο να αγωνίζονται.

Πατριωτισμός είναι η προώθηση της στρατηγικής για την διεθνή αναβάθμιση της χώρας που θα υπηρετεί την καλυτέρευση των διεθνών όρων ύπαρξης και παρουσίας της χώρας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας και της διπλωματίας. Πατριωτισμός σημαίνει να σκέφτεσαι μακρόχρονα το συμφέρον της χώρας και του εργαζόμενου λαού της και της νεολαίας. Να παίρνεις πρωτοβουλίες για την Ειρήνη, όπως ήταν η πρωτοβουλία των έξι στη δεκαετία του 1980. Να αποτρέπεις τα προκλητικά τουρκικά σχέδια με αποφασιστικότητα, όπως έγινε με το «Πίρι Ρέις» το 1987. Να διαπραγματεύεσαι αποφασιστικά όπως στο Κραν Μοντανά το 2017. Να διαπραγματεύεσαι σκληρά, αλλά και να παίρνεις δύσκολες αποφάσεις, προκειμένου να βοηθήσεις την χώρα, όπως έγινε με την Συμφωνία των Πρεσπών το 2018.

Οι οργανώσεις μας, απαιτούν τον σεβασμό της χώρα μας, της ιστορίας και των ιδιαιτεροτήτων της. Δεν διεκδικούμε από κανέναν τίποτα, αλλά ούτε θα επιτρέψουμε να παραδοθεί οτιδήποτε ανήκει στον λαό και στη χώρα. Σεβόμαστε από πλευράς μας τον πολιτισμό και την κληρονομιά, τα αισθήματα κάθε άλλου λαού, αλλά δεν επιτρέπουμε την προβολή σοβινιστικών και ακραίων εθνικιστικών στόχων τρίτων κρατών πάνω στα δίκαια και την κυριαρχία μας.

Για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ο πατριωτισμός συνδέεται και διασταυρώνεται με τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν και κατακτιόνται εντός του χώρου του ελληνικού εθνικού κράτους. Με τον εμπλουτισμό των εθνικών συμφερόντων και την υπεράσπιση των πανανθρώπινων αξιών. Ο πατριωτισμός εκφράζει την ενεργή και απέραντη αγάπη, φροντίδα και προστασία της πατρίδας, στην υλική και στην πνευματική δημιουργία της. Δεν είναι  στατικός και αποστειρωμένος, αλλά, αντίθετα, παρακολουθεί την εξέλιξη της ζωής σε όλες τις εκφάνσεις της.

Πατριωτισμός για την αριστερά είναι η επεξεργασία και υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού μας εντός ενός σύνθετου διεθνούς περιβάλλοντος. Η αντίσταση στις πιέσεις των ισχυρών. Παλεύει για τα κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα της χώρας. Συμφέροντα που δεν υπάρχουν μακριά από αγώνες, διαμάχες, αναζητήσεις επιρροές. Είναι πραγματικά συμφέροντα και αξίες για τα οποία ο ελληνικός λαός έκανε αμέτρητες θυσίες. Με βάση αυτές τις αρχές συμμετέχει και συναποφασίζει σε διεθνείς και περιφερειακούς οργανισμούς.

Ο δημοκρατικός πατριωτισμός έχει ως στοιχείο του την υπεράσπιση των δημοκρατικών επιταγών του συντάγματος, των δημοκρατικών κατακτήσεων του λαού μας. Μάχεται ενάντια στους υπονομευτές της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του λαού και της νεολαίας.

Πατριωτισμός για την αριστερά είναι η υπεράσπιση και η διεύρυνση του φυσικού και κοινωνικού πλούτου της χώρας. Η με δημοκρατικό τρόπο αποτροπή της καταστροφής του καθώς και της άνισης διανομής του. Είναι η δίκαιη και δημιουργική σχέση με την φύση που «ανήκει» στην Πατρίδα και τον λαό της, η δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου. Η προάσπιση του ζωικού και του φυτικού πλούτου σε βουνά, κάμπους και θάλασσες.

Ως αριστερές πατριωτικές δυνάμεις, υποστηρίζουμε την άμεση αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος με την λήψη γενναίων κοινωνικών και οικονομικών μέτρων.

Ο Λαός μας, πάντα επεδίωκε να επηρεάσει στο βαθμό του δυνατού το διεθνές γίγνεσθαι και να οργανώνει την διεθνή αλληλεγγύη με κάθε μαχόμενο λαό, με κάθε αγωνιζόμενη για τα δίκαιά της κοινωνική ή φυλετική μειονότητα και κοινότητα. Ο πατριωτισμός συνδυάζεται με τον διεθνισμό και δεν αντιπαρατίθεται σε αυτόν. Κάθε άλλο.

Η πατριωτική αριστερά παλεύει για την ενεργητική εφαρμογή του διεθνούς δικαίου. Πιστεύει ότι πρέπει να διεκδικεί και να εφαρμόζει όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτό. Ποτέ δεν το αντιλήφθηκε περιοριστικά ως μέσο αποτροπής και μόνο.

Ο δημοκρατικός πατριωτισμός επεδίωκε να συνθέσει τις πιο διαφορετικές αντιλήψεις του λαϊκού στοιχείου σε μια προοδευτική ριζοσπαστική κοινωνική πλειοψηφία. Πάντα σεβάστηκε και ουδέποτε περιφρόνησε το θρησκευτικό αίσθημα, τις διαφορετικές απόψεις που εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα και τον κοινό νου. Ήταν πάντα ασυμβίβαστος ενάντια σε κάθε προσπάθεια των ολιγαρχών να διατηρήσουν τα άδικα προνόμιά τους και να βουλιάξουν την χώρα.

Εμείς οργανωμένα καταπολεμούμε τον ακραίο εθνικισμό. Δεν εγκαταλείπουμε τα πατριωτικά ζητήματα στην δεξιά της εθνικοφροσύνης που όποτε μπόρεσε συνεργάστηκε με τον ξένο κατακτητή. Πολύ λιγότερο θεωρούμε ότι στον διεθνισμό, συμπεριλαμβάνεται η υιοθέτηση του εθνικισμού μεγάλων δυνάμεων ή επιθετικών γειτόνων.

Αντιπαλεύουμε κάθε πολιτική διακρίσεων σε βάρος των αδύναμων και της διαφορετικότητας. Θεωρούμε ότι όλοι χρειάζονται για την αναγέννηση της χώρας. Αντίθετα, διαβρώνουν τον πατριωτισμό, την αυτοπεποίθηση του έθνους και του λαού, οι κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις, η απελπισία των νέων για το μέλλον τους.

Ο δημοκρατικός πατριωτισμός, είναι η δημιουργική υπεράσπιση και ανάπτυξη της κληρονομιάς της χώρας, των αγώνων του λαού, της ίδιας της λαϊκότητας και του πολιτισμού. Ο πολιτισμός και η μόρφωση ήταν πάντα όπλο ειρήνης στα χέρια του λαού και μοχλός δικαιότητας, κοινωνικής κινητικότητας. Είναι ένας πατριωτισμός που δένεται με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας. Συμβάλλει για την ειρήνη και την ευμάρεια στον κόσμο.

Ο πατριωτισμός, βασίζεται στην ισχυρή και δίκαιη κοινωνία, δηλαδή, σε μια κοινωνία που θα αντιμετωπίζει τις ανισότητες προς όφελος των αδύναμων, θα έχει αξιόπιστους θεσμούς, θα διασφαλίζει το μέλλον στις νέες γενιές και θα αφομοιώνει δημιουργικά όσους έχουν καταφύγει στη χώρα. Θα ενισχύει δημοκρατικά την εκπαίδευση, την έρευνα και τον πολιτισμό ως εργαλεία κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης αλλά και ως βάση ενός νέου, δημοκρατικού οράματος για την Ελλάδα στον 21^ο αιώνα, με σκοπό την προώθηση ενός δημιουργικού νέου παραγωγικού μοντέλου και μιας ανθρωποκεντρικής οργάνωσης της κοινωνίας σε μια κοινωνικά δίκαιη και εκδημοκρατισμένη ΕΕ. Με στόχο να δυναμώνει ο ρόλος της Ελλάδας στο διεθνές σύστημα ως χώρα γέφυρα με τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, ως χώρα διαμεσολαβητής σε διεθνείς και περιφερειακές διαφορές, οργάνωσης διαλόγου και διαπραγματεύσεων, με πρωτοβουλίες ειρήνης, συνεργασίας και συλλογικής ασφάλειας. Ως χώρας των πανανθρώπινων αξιών: δημοκρατία, θρησκευτικός πλουραλισμός, δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη. Μια Ελλάδα που θα συμμετέχει, ταυτόχρονα, ενεργά, με προτάσεις, θέσεις και πρωτοβουλίες σε διεθνείς  οργανισμούς και άλλους σχηματισμούς, ως ισότιμο μέλος με κύρος και σοβαρότητα, και όχι ως παθητικός παρατηρητής, αποδέκτης και διεκπεραιωτής εντολών.

Η πατριωτική αριστερά είναι ο πολιτικός χώρος που κατ΄ εξοχήν αποδέχεται, στηρίζει και υιοθετεί, νέες ιδέες και κινήματα. Για αυτό οφείλει να ερευνά, να αναλύει εμπεριστατωμένα και να  αξιολογεί τον κάθε νεωτερισμό, πραγματικό ή μη, με πυξίδα του τι είναι ωφέλιμο για την πατρίδα και το συμφέρον της. Αντιτίθεται στην γραμμή της αυτόματης αποδοχής κάθε επιλογής των ισχυρών του διεθνούς συστήματος ή της αποδοχής παραχωρήσεων και μάλιστα πριν διαβούμε καν το κατώφλι των διαπραγματεύσεων.

Ο πατριωτισμός είναι η αγάπη για τη πατρίδα, όχι το εθνικιστικό μίσος για τους άλλους. Είναι ο αγώνας και η αγωνία για την πορεία της πατρίδας όχι η επιβολή σε άλλους λαούς και χώρες, ούτε η διεκδίκηση υπεροχής έναντι άλλων πολιτισμών. Ο πατριωτισμός συνδέεται άρρηκτα με την αυτοπεποίθηση ενός λαού, η οποία δεν δημιουργείται με την απομόνωση και τη μυωπική άρνηση των πραγματικών διεθνών αλλαγών. Ούτε δημιουργείται με τον επαρχιώτικο μιμητισμό διεθνών θεωρήσεων και τρόπων σκέψης. Δεν αποτελεί πατριωτική πράξη ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.

Το κύριο για τον δημοκρατικό πατριωτισμό είναι να συμβάλλει στο να σταθεί όρθια η χώρα. Να δώσει προοπτικές στην νέα γενιά που αναζητά καθαρά «χνάρια» από το σήμερα για να τα βαδίσει στο αύριο. Να σταματήσει την κατηφόρα και την πορεία παρακμής, το σάπισμα της χώρας εξαιτίας των πολιτικών που προωθεί η διαπλοκή και η ελληνική ολιγαρχία, οι κυνικοί πολιτικοί της. Η Ελλάδα χρειάζεται μια πολιτική βαθιάς δημοκρατικής-πατριωτικής ανασυγκρότησης σε όλους τους τομείς, σπάζοντας κατεστημένες δομές. Αυτό θα αποτελέσει μια πράξη υψίστης πατριωτικής σημασίας. Επιδίωξη μας είναι η Αναγέννηση της χώρας.

The post Πατριωτισμός και πατριωτικά καθήκοντα στην πορεία δημιουργίας πατριωτικού-δημοκρατικού πολιτικού φορέα. Διακήρυξη των συνεργαζόμενων οργανώσεων «ΠΡΑΤΤΩ» και «Σοσιαλιστική Πατριωτική Κίνηση» first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

The post Ο Ν. Κοτζιάς στο ATTICA TV first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.