ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΡΑΤΤΩ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Το ΠΡΑΤΤΩ την επομένη των εκλογών είχε δημόσια εκτιμήσει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν θα μπορέσει να εξαντλήσει την τετραετία. Εκτίμησε ήδη από τότε, ότι δεν θα τέλειωνε την θητεία της αρκεί:

• να υπάρξει ορθολογική, δημιουργική, προγραμματική, ενωτική και πατριωτική αντιπολίτευση,
• να βρεθεί ο τρόπος ώστε οι δημοκρατικές δυνάμεις να συνεννοηθούν και να καταστούν ικανές να εκφράσουν τις ανάγκες της κοινωνίας και της πατρίδας, την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος,
• να πείσουν τον λαό ότι υπάρχει άλλος δρόμος από τον σημερινό, εκείνος της ανασυγκρότησης της κοινωνίας συνολικά με το κτύπημα της ολιγαρχίας, και πιο ειδικά, της παραγωγικής βάσης της χώρας, της ικανοποίησης των αναγκών των εργαζομένων, της υπέρβασης των ανισοτήτων, της ανασυγκρότησης ενός ποιοτικού δημόσιου τομέα και της ουσιαστικής στήριξης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Της προώθησης μιας δημοκρατικής πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.

Δυστυχώς, ο ενάμιση χρόνος που πέρασε από τότε, κάθε άλλο παρά έφερε τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Και αυτό διότι τα κυριότερα κόμματα της προόδου είτε βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή, είτε εμφανίζουν σημάδια ανεπάρκειας και αλαζονείας που δεν συμβαδίζουν με τις πραγματικές λαϊκές απαιτήσεις.

Το ΠΡΑΤΤΩ και η Σοσιαλιστική Πατριωτική Κίνηση ως ριζοσπαστικές δυνάμεις της δημοκρατικής παράταξης, στο μέτρο των δυνάμεών τους, πάντα πάλεψαν με πείσμα και δημιουργικότητα για την συνεργασία των δυνάμεων της προόδου. Συγκρότησαν πριν δύο χρόνια μαζί με εννέα άλλες οργανώσεις το φόρουμ του Δημοκρατικού Διαλόγου που έκανε ορισμένα θετικά βήματα, αλλά σαφώς ανεπαρκή. Σε κοινή συνεδρίαση του ΠΣ του ΠΡΑΤΤΩ και της Πατριωτικής Σοσιαλιστικής Κίνησης καταλήξαμε ότι χρειάζεται άμεσα ένα φόρουμ δημοκρατικού διαλόγου. Πρόκειται για μια επιτακτική ανάγκη. Λόγω, όμως της κατάστασης και της αδυναμίας πολλών δυνάμεων του χώρου και της εμπειρίας που είχαμε με το προηγούμενο φόρουμ, εκτιμήσαμε ότι αυτό που χρειάζεται στην κρίσιμη συγκυρία είναι η συγκρότηση ενός φόρουμ από αγωνιστές και μαχητές για μια άλλη νέα Ελλάδα, για την ανατροπή της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη, την ήττα του νεοφιλελευθερισμού. Ασφαλώς οι οργανώσεις και τα κόμματα μπορούν να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια, όπως και μέλη και στελέχη τους που θα επιλέξουν να συμμετάσχουν. Αυτή είναι και η πρότασή μας.

Προτείνουμε αυτό το Φόρουμ να οργανώσει συζητήσεις πάνω στα καυτά θέματα της κοινωνίας, όπως, αναφέρονται παραδειγματικά, τα εθνικά, την ακρίβεια και τα της ενέργειας, της οικονομίας και του κράτους, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και του συντάγματος,  της υγείας και της παιδείας, της οικολογίας και της προστασίας του περιβάλλοντος. Η σκέψη μας είναι ότι επείγει να συνδιαμορφώσουμε ένα σχέδιο για την Ελλάδα του 21^ου αιώνα, να οργανώσουμε την συζήτηση για αυτό, άμεσα δε για την ακρίβεια και τις ανισότητες, την ενέργεια και την ενεργειακή φτώχεια, την δικαιοσύνη και το Σύνταγμα, τα μεγάλα εθνικά-κεντρικά ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Προς τον σκοπό αυτό, προτείνουμε το φόρουμ να συγκροτήσει κοινές ομάδες διαλόγου και εργασίας πάνω σε αυτές τις θεματικές.

Οι συζητήσεις μπορούν να γίνονται σε δύο επίπεδα, αφενός ανάμεσα στα μέλη του φόρουμ και αφετέρου δημόσια με πολλών μορφών εκδηλώσεις. Σε κάθε περίπτωση η αρχή μας είναι ότι η δημοκρατία χρειάζεται οργάνωση Αρχή που ισχύει ακόμα περισσότερο για τον πολιτισμό της δημοκρατίας. Ακόμα προτείνουμε να εξεταστεί η δυνατότητα το φόρουμ να οργανωθεί πολυεπίπεδα: κεντρικά-πανελλαδικά, αλλά και τοπικά και κλαδικά. Οι δημοκράτες αγωνιστές και πατριώτες μπορούν, επίσης, να οργανώνουν με δική τους πρωτοβουλία επιμέρους φόρουμ στον τόπο κατοικίες και εργασίας, σπουδών και πολιτισμού.

Κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να απευθυνθεί άμεσα στο email dimokratikoforum@gmail.com ή να λάβει πρωτοβουλία στον χώρο δουλειάς του και στον τόπο κατοικίας ή δράσης του προκειμένου να συμβάλλει στην διεξαγωγή διαλόγου ανάμεσα σε όσους αγωνιούν για το μέλλον αυτού του τόπου και την προοπτική του. Που θέλει να υπάρξει ένα παλλαϊκό μέτωπο κοινής δράσης και δημοκρατικού διαλόγου, μια μεγάλη αλλαγή.

Αθήνα 2.12.2024

The post ΠΡΑΤΤΩ και Πατριωτική Σοσιαλιστική Κίνηση: άμεσα ένα φόρουμ δημοκρατικού διαλόγου first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

https://www.kathimerini.gr/politics/563031271/arthro-toy-n-kotzia-stin-k-h-simasia-tis-symfonias-ton-prespon/

Η συμφωνία των Πρεσπών έχει μέγιστη γεωπολιτική σημασία. Συμβάλλει στη σταθερότητα σε μια ταραγμένη περιοχή και στην υπέρβαση «της φυλακής της ιστορίας». Παρέχει ασφάλεια τόσο στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή, όσο και στην ίδια τη «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Η τελευταία ζει υπό τη δαμόκλειο σπάθη εκείνων των επιθετικών κύκλων που προσβλέπουν στη «Μεγάλη Αλβανία» και στη «Μεγάλη Βουλγαρία», δηλαδή στον διαμελισμό της Βόρειας Μακεδονίας. Αντίθετα, για την Ελλάδα είναι ύψιστο συμφέρον η σταθερότητα αυτής της χώρας.

Η συμφωνία των Πρεσπών χτύπησε πλευρές του αλυτρωτισμού στη ρίζα του. Η φίλη Βόρεια Μακεδονία αναγνώρισε ότι η ιστορία των Σλαβομακεδόνων ξεκινά μόλις στον 7ο μ.Χ. αιώνα και παραδέχτηκε ότι δεν έχει καμιά σχέση με τη Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (άρθρο επτά της συμφωνίας). Ανάλογα, ότι η γλώσσα τους δεν έχει καμιά σχέση με την αρχαία Μακεδονία, αλλά είναι μια γλώσσα, ως λέει η συμφωνία, «νότια σλαβική», δηλαδή χίλια χρόνια νεότερη του Μακεδονικού Βασιλείου. Η συμφωνία, επιπλέον, προέβλεψε τη συγκρότηση επιτροπής για την απαλοιφή κάθε αλυτρωτικής αναφοράς από τα σχολικά βιβλία, ιδιαίτερα της Ιστορίας και της Γεωγραφίας. Η επιτροπή ολοκλήρωσε με μεγάλη επιτυχία το έργο της πριν από τις εκλογές του 2019 και έμειναν να πέσουν οι υπογραφές από τη νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. Αντί να κλείσει η Ν.Δ. θετικά το θέμα, διέλυσε την επιτροπή, έβγαλε τους ειδικούς από αυτήν, και πριν απ’ όλα τον ακομμάτιστο πρόεδρό της, τον αείμνηστο Σπύρο Σφέτα, μέγιστο βαλκανιολόγο και γνώστη της σλαβομακεδονικής, ο οποίος πέθανε με αυτόν τον καημό, και έβαλε στην επιτροπή «δικούς της» που έχουν το μειονέκτημα ότι δεν ομιλούν σλαβομακεδονικά. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι μετά από πέντε χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα.

Η συμφωνία των Πρεσπών δεν έλυσε μόνο τα προβλήματα που κληρονομήθηκαν από το παρελθόν, αλλά για πρώτη φορά διαμόρφωσε και έθεσε μια θετική ατζέντα συνεργασίας και ανάπτυξης των σχέσεων ανάμεσα στα δύο κράτη και τις κοινωνίες τους. Συνεργασία σε όλους τους τομείς, όπως στην οικονομία, στον πολιτισμό, στην έρευνα, καθώς και όλων των ειδών φορέων, όπως σωματείων, συνδικάτων, πανεπιστημίων, δημόσιων θεσμών. Και αντί η κυβέρνηση να ωθήσει σε μια τέτοια κατεύθυνση τις διμερείς σχέσεις ώστε να αποκτήσουμε έναν σταθερό φίλο και σύμμαχο με θετικές επιπτώσεις στην ευρύτερη περιοχή, υπονόμευσε την υλοποίηση όλου αυτού του πλέγματος θετικών προοπτικών. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τις προβλεπόμενες διακυβερνητικές, αλλά ο κ. Μητσοτάκης δεν πάτησε καν το πόδι του στα Σκόπια. Και «απορώ», η σημερινή κυβέρνηση δεν αναρωτήθηκε μια φορά για το τι θα επακολουθήσει αν ακυρωθεί στην πράξη, με όσα και η ίδια κάνει, ή αποδιοργανωθεί η συμφωνία; Και μια και είμαι στις απορίες μου, μπορεί κάποιος να μου πει γιατί θα κάνει κακό στην Ελλάδα να ελέγχει τον εναέριο χώρο της Βόρειας Μακεδονίας; Είναι «προδοσία» να έρθουν στη Βουλή αυτά τα πρωτόκολλα που το προβλέπουν, ενώ αν αναλάβει την άμυνα πάνω από τα βόρεια σύνορά μας η Τουρκία θα είναι το απόγειο του «πατριωτισμού» ως ανοήτως κάποιοι διατείνονται; Και παρακάτω, τι θα πάθαινε η Ελλάδα αν εκπαίδευε τους Βορειομακεδόνες ιερείς, δικαστές, διπλωμάτες και περισσότερους από ό,τι σήμερα στρατιωτικούς; Σε τι θα ζημιωνόταν η Ελλάδα και ως εκ τούτου η κυβέρνηση αρνείται επί πέντε χρόνια να φέρει τα προβλεπόμενα για αυτά πρωτόκολλα-μνημόνια προς ψήφιση στη Βουλή και γιατί κάποιοι μη γνωρίζοντες καν το περιεχόμενό τους το θεωρούν ένα διαπραγματευτικό χαρτί σε βάρος της άλλης πλευράς;

Η συμφωνία των Πρεσπών έθεσε στο κέντρο της προσοχής της τους πολίτες των δύο χωρών, τα δικαιώματά τους, τη διευκόλυνση της συνεργασίας των ιδίων και των κοινωνικών τους οργανώσεων, την ανάπτυξη της Δημοκρατίας στην περιοχή και τη στήριξη των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων στη φίλη χώρα. Εδωσε τη μέγιστη δυνατή υποστήριξη για τον ευρωπαϊκό δρόμο της Βόρειας Μακεδονίας. Η Ελλάδα ήθελε και θέλει τα Δυτικά Βαλκάνια μακριά από παλιές διαφορές και πρόσφατες συγκρούσεις.

ΥΓ. 1: ∆εν είναι σοβαρή εκείνη η κυβέρνηση της οποίας ο επικεφαλής την ώρα που παραβιάζεται η συμφωνία των Πρεσπών νιώθει την ανάγκη να πει ότι και αυτός διαφωνεί με τη συμφωνία, ή όταν υποστηρίζει λανθασμένα ότι η συμφωνία «έδωσε στους γείτονες έθνος και εθνότητα», όταν καμιά διεθνής συμφωνία δεν εμπεριέχει κάτι τέτοιο, ούτε ασφαλώς η συμφωνία των Πρεσπών, αφού μια τέτοια έννοια δεν προβλέπεται καν από το Διεθνές Δίκαιο. Πολύ φοβούμαι ότι όπως κάποιοι ανοήτως έλεγαν δημοσίως ότι έβαλαν στο Βουκουρέστι βέτο, που δεν έβαλαν, αλλά έδωσαν τη δυνατότητα στην τότε ΠΓΔΜ να καταφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και να καταδικάσει τη χώρα μας, έτσι και σήμερα κάποιοι άλλοι δηλώνουν ανοήτως ότι η συμφωνία έδωσε πράγματα που δεν έδωσε, χωρίς να κατανοούν τον πραγματικό κίνδυνο, να αξιοποιηθούν αυτές οι δηλώσεις τους και πάλι σε βάρος της χώρας.

ΥΓ. 2: Το «θολωμένο» ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι η συμφωνία των Πρεσπών ήταν «θολή» και ως εκ τούτου μπόρεσε η νέα ηγεσία της Βόρειας Μακεδονίας να «την αμφισβητήσει». Δεν αντιλαμβάνεται η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ότι η νέα κυβέρνηση στα Σκόπια θα αντιμετωπίσει τις διεθνείς κριτικές για παραβίαση διεθνούς συμφωνίας επικαλούμενη τέτοιες και άλλες ανάλογες δηλώσεις Ελλήνων πολιτικών; Διότι είτε η συμφωνία είναι ορθή και κακώς παραβιάζεται, ή δεν παραβιάζεται διότι είναι θολή και δεν τη «θέλουμε». Ορισμένοι του ΠΑΣΟΚ, όπως και η Ν.Δ., πράττουν και ομιλούν ως να μην αντιλαμβάνονται ότι με αυτά που λένε αφοπλίζουν διεθνώς την Ελλάδα.

The post Άρθρο του Ν. Κοτζιά στην «Κ»: H σημασία της συμφωνίας των Πρεσπών first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

α) Ερχεται ο Ερντογάν τη σωστή στιγµή ή όχι, ως επισήµαναν οι παλαιοί πρόεδροι της Ν∆ και πρώην πρωθυπουργοί της χώρας Αντ. Σαµαράς και Κ. Καραµανλής; ∆εύτερον, η ατζέντα της συζήτησης είναι αυτή που οφείλει να είναι; Ή υπάρχουν σε αυτήν σκιές; Kαι τρίτον, η προετοιµασία είναι αυτή που έπρεπε να είναι;

Η στιγµή της επίσκεψης. Καταρχάς, α) Η Ν∆ οφείλει να κάνει αυτοκριτική για τις αθλιότητες που έπραξε και λάλησε κατά την επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα επί κυβέρνησης Τσίπρα. Μια δύσκολη επίσκεψη που αντιµετωπίστηκε ορθολογικά και µε µια εξαιρετική οµιλία του τότε πρωθυπουργού µε την οποία απαντήθηκαν όλες οι αιτιάσεις της τουρκικής πλευράς.

β) Η ζωή απέδειξε ότι για τη χώρα δεν είναι αποτελεσµατική η επιλογή να µη µιλά η Αθήνα µε την Αγκυρα και ακόµη λιγότερο να δίνει η κυβέρνηση του Μητσοτάκη υποσχέσεις στην Τουρκία άνευ αντικρίσµατος. Η αντιµετώπιση της Τουρκίας δεν µπορεί να είναι πεδίο επικοινωνιακής πολιτικής και αποπροσανατολιστικής προπαγάνδας στα εθνικά θέµατα. Να θυµίσω πόσες φορές µου επιτέθηκε ο Μητσοτάκης προσωπικά λέγοντας υποκριτικά ότι εκείνος θα έβαζε το ένα ή το άλλο βέτο, που ποτέ δεν έκανε; Εµείς δεν αφήσαµε ποτέ τον διάλογο, ενώ ήµασταν σαφείς και κατηγορηµατικοί στην υπεράσπιση των δικαίων της πατρίδας και για αυτό δεν είχαµε τα επεισόδια που είχε συνεχώς ολόκληρη την πρώτη τετραετία η κυβέρνηση της Ν∆.

γ) Η κυβέρνηση µε την πρόσκληση στον Ερντογάν αυτήν τη στιγµή έχει δηµιουργήσει ένα διττό πρόβληµα. Το πρώτο αφορά την προπαγάνδα της σύµφωνα µε την οποία «η Τουρκία ήταν από το 2019 µέχρι και τα µέσα του 2023 διεθνώς αποµονωµένη», ιδιαίτερα ως προς τη ∆ύση. Η αλήθεια ήταν ότι κάθε άλλο παρά συνέβαινε κάτι τέτοιο. Σηµάδια αποµόνωσης στη ∆ύση άρχισε να δείχνει η Τουρκία µε τις επιθέσεις που κάνει ενάντια στο Ισραήλ, µε τη στήριξη που δίνει στη Χαµάς και σε τροµοκρατικές οργανώσεις στη Συρία και στο Ιράκ, µε τις φυλακίσεις χιλιάδων Κούρδων, ακόµη και νοµίµως εκλεγµένων, καθώς και µε τους βοµβαρδισµούς κουρδικών πληθυσµών σε αναντιστοιχία µε όσα λέει για τη Μέση Ανατολή. ∆ηλαδή η κυβέρνηση καµάρωνε για την αποµονωµένη Τουρκία όταν δεν ήταν και όταν πράγµατι άρχισε να γίνεται, την προσκάλεσε στην Αθήνα. Αυτό από µόνο του δεν είναι αρνητικό, αλλά σίγουρα προβληµατικό.

Ο Ερντογάν έρχεται στην Ελλάδα όταν έχει ανοίξει πολλαπλά µέτωπα µε χώρες που θέλουµε να έχουµε σχέσεις. Σηµειώνω δε ότι η ελληνική κυβέρνηση εγκατέλειψε τις τριµερείς που είχαµε η Κύπρος και η Ελλάδα µε αραβικές χώρες, ιδιαίτερα µε την Παλαιστίνη και τη Λιβύη. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε αντί να είναι µια δύναµη διαµεσολάβησης και διαπραγµάτευσης στην περιοχή, όπως κάναµε εµείς, να γίνει τµήµα του προβλήµατος στα µάτια του αραβικού κόσµου και, ταυτόχρονα, να δίνει διέξοδο στον υβριστή της άλλης πλευράς. Οπως στα Βαλκάνια, έτσι και στην ανατολική Μεσόγειο υπονοµεύει, έστω και άθελά της, εξαιτίας των επιλογών της, τις κατακτήσεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

∆εύτερον: Η ατζέντα. Η κυβέρνηση της Ν∆ µε τον τρόπο και τη µέθοδο που ανέλαβε να συνοµιλεί και να διαπραγµατεύεται, δηλαδή φοβικά, προβληµατικά και µε αδιαφάνεια, καθώς και µε δηλώσεις εκ των προτέρων υποχώρησης, συνέβαλε καθοριστικά στο να αυξηθεί η ατζέντα των διεκδικήσεων της Τουρκίας τα τελευταία έτη. Σήµερα οι διεκδικήσεις της Τουρκίας αφορούν πολύ ευρύτερο θεµατολόγιο από εκείνο που υπήρχε προηγούµενα, ενώ οι παλιές αποσπασµατικές κορόνες της Αγκυρας έχουν µετατραπεί σε σταθερά σχέδια σε βάρος της χώρας µε σαφή προγραµµατική αποκρυστάλλωση που έχει πάρει τη µορφή αφηγήµατος και προωθείται σταθερά (από το «Turkaegean» µέχρι τη Ζουράφα).

Η κυβέρνηση είχε κάνει µια µεγάλη καµπάνια αυτοεπιβράβευσης για τις διερευνητικές µε την Τουρκία. Κάτι που γινόταν για τρεις δεκαετίες. Η προπαγανδιστική µηχανή της Ν∆ τις παρουσίασε ως τη µέγιστη επιτυχία της, λες και ήταν δική της ανακάλυψη. Το πρόβληµά της στην πραγµατικότητα ήταν ότι την ενοχλούσε το γεγονός ότι οι διερευνητικές έχουν µια δεσµευτική ατζέντα την οποία επίµονα η Τουρκία προσπάθησε να παρακάµψει αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση από καµιά ελληνική κυβέρνηση, πλην της Ν∆. Η Ν∆ ανακάλυψε µια νέα πατέντα: τις εγκατέλειψε σιωπηρά και συµφώνησε σε ένα άλλο «ευρύτερο πλαίσιο» έτσι όπως το επιθυµούσε η Αγκυρα.

Η κυβέρνηση ανήγγειλε ότι διαπραγµατεύεται µέτρα οικοδόµησης εµπιστοσύνης (ΜΟΕ) και την προώθηση µιας θετικής ατζέντας σε ζητήµατα σχετικά χαµηλής στρατηγικής σηµασίας. Και τα δύο είναι καλό να γίνονται. Αλλά δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο ή πρωτότυπο. Τα ΜΟΕ, στρατιωτικά και πολιτικά, έχουν προωθηθεί εδώ και δεκαετίες, από την εποχή της συµφωνίας Παπούλια – Γιλµάζ. Οσο για τη θετική ατζέντα, αυτή ως όρος και πολιτική συγκροτήθηκε και προωθήθηκε επί κυβέρνησης Τσίπρα. Την οποία εξύβρισαν οι της Ν∆. Αλλά και µερικά «αριστερά» στηρίγµατά της, τα οποία προκειµένου να βοηθήσουν τη Ν∆ να υλοποιήσει αυτό που θα ονοµατίσω αµέσως µετά, υβρίζουν την πολιτική που ακολουθήσαµε για τα ελληνοτουρκικά στο διάστηµα 2015–18 και στο κυπριακό. Αυτή η αρρώστια στην Ελλάδα είναι γνωστή: καταδίκη του ελληνικού πατριωτισµού και δικαιολόγηση του τουρκικού υπερεθνικισµού – σοβινισµού.

Το καινούργιο που φέρνει στις ελληνοτουρκικές διαπραγµατεύσεις η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ούτε τα ΜΟΕ ούτε η θετική ατζέντα. Είναι η εγκατάλειψη των διερευνητικών µε τη δεσµευτικά περιορισµένη θεµατολογία τους και η διαµόρφωση ενός «ευρέος» πλαισίου συζητήσεων µε την Τουρκία που να αφορά το σύνολο των κατά την Τουρκία ελληνοτουρκικών διαφορών. Η ίδια, βέβαια, µαζί µε τους συµµάχους της ονοµατίζει κάθε απόρριψη και αντίσταση στις υποχωρήσεις της ως εθνικισµό.

Τρίτον, η προετοιµασία. Η κυβέρνηση δεν κάνει επαρκή προετοιµασία στον τοµέα της εξωτερικής πολιτικής. Το ίδιο το υπουργείο των Εξωτερικών δυσλειτουργεί. ∆εν υπάρχουν οδηγίες προς τις πρεσβείες. Οι διευθύνσεις δεν έχουν κατευθύνσεις. Προσωπικές εµµονές και επιλογές προτάσσονται των αναγκών της χώρας. Σπουδαίοι διπλωµάτες τίθενται στο περιθώριο ενώ πρυτανεύει το κριτήριο της «κουµπαριάς»– και σε αυτό, δυστυχώς, κυριολεκτώ. Η ηγεσία του δεν λειτουργεί συλλογικά. Το αποτέλεσµα είναι η όποια προετοιµασία να περιορίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις µε τους τρίτους και ο υπουργός να είναι µόνο κατά το όνοµα υπουργός. Ενα δε από τα χειρότερα ζητήµατα είναι ότι αυτή η ηγεσία θεωρεί το κυπριακό «βάρος» και όχι θεµελιακό εθνικό ζήτηµα συνδεδεµένο άµεσα και µε τις εξελίξεις και τις προοπτικές στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Τέλος, είναι άµεσα αναγκαίο να συνεργαστούν οι δηµοκρατικές–προοδευτικές δυνάµεις για ένα πατριωτικό σχέδιο αντιµετώπισης και θετικής προώθησης χωρίς υποχωρήσεις και επιπολαιότητες στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

https://www.documentonews.gr/article/o-ellinotoyrkikos-dialogos-kai-i-kyvernisi-mitsotaki/

The post O ελληνοτουρκικός διάλογος και η κυβέρνηση Μητσοτάκη,άρθρο του Ν. Κοτζιά στο documento first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

The post Ο Ν. Κοτζιάς στο ATTICA TV first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

∆εύτερο, ο ΣΥΡΙΖΑ το 2019-23 δεν έκανε ουσιαστική αντιπολίτευση στον πυρήνα της πολιτικής της Ν∆. Η εκλογική ήττα του είναι αποτέλεσµα και αυτής της αδυναµίας του. Εκεί που κινήθηκε κάπως καλύτερα ήταν τα κοινωνικά ζητήµατα και τα σκάνδαλα. Αλλά µέχρι εκεί. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ θα εξαρτηθεί από την ποιότητα µιας ουσιαστικής κοινωνικής και πατριωτικής αντιπολίτευσης και τον βαθµό παρουσίας εκ µέρους του.

Τρίτο, ο ΣΥΡΙΖΑ περιόρισε συχνά την όλη κριτική του στο πρόσωπο του Μητσοτάκη και σε πολιτικές που έχουν άµεση σχέση µε αυτόν. Αλλά µια τέτοια επιλογή δεν µπορεί να χαρακτηριστεί από µόνη της ως αριστερή. Τέτοια κριτική και πολεµική µπορεί να γίνεται και στο εσωτερικό της Ν∆ καθώς και από όλα τα άλλα κόµµατα. Εκείνο που ξεχωρίζει την κριτική της Αριστεράς είναι ότι αναδεικνύει πως πίσω από τον πρωθυπουργό υπάρχουν κοινωνικές δυνάµεις που τον στηρίζουν και τις οποίες εκπροσωπεί µε τον δικό του τρόπο ο Μητσοτάκης. Αριστερή κριτική στο σύστηµα είναι πριν απ’ όλα κριτική στην ολιγαρχία και τη διαπλοκή και η ανάδειξη του τρόπου που ο Μητσοτάκης και η πολιτική του τις εξυπηρετούν. Οι µεγάλες παρόλες έναντι του Μητσοτάκη µε αποσιώπηση του κύριου προβλήµατος της χώρας, ότι δηλαδή κινδυνεύει να βουλιάξει αν δεν κόψει τα προνόµια και τα στηρίγµατα του συστήµατος της διαπλοκής/ολιγαρχίας, αποτελούν άρνηση προσδιορισµού του κοινωνικού αντιπάλου της Αριστεράς. Και, δυστυχώς, αυτή η άρνηση συνοδεύτηκε τα τελευταία χρόνια από τον συµβιβασµό ή και την υποταγή τµηµάτων της ηγετικής οµάδας του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό το σύστηµα.

Τέταρτο, η Αριστερά παλεύει για κοινωνική δικαιοσύνη, για ισονοµία, υπεράσπιση και προώθηση των δικαιωµάτων των εργαζοµένων και σειράς κοινωνικών οµάδων της χώρας µε ειδικά προβλήµατα και µε ανάγκες για εξειδικευµένα δικαιώµατα. Στον τοµέα αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να παράγει θετικό έργο.

Πέµπτο, η Αριστερά ήταν πάντα πατριωτική, µε σαφή άποψη για τα ζητήµατα της εξωτερικής πολιτικής και τα «µυστικά» της διπλωµατίας. ∆υστυχώς, µεγάλο τµήµα του ΣΥΡΙΖΑ έχει υιοθετήσει ανιστόρητα τις κλασικές αντιµαρξιστικές θέσεις του Προυντόν ενάντια στον πατριωτισµό (µερικοί µάλιστα θεωρούν την υιοθέτησή τους δείγµα αριστεροσύνης) και δεν επιθυµεί να ασχολείται µε τα εθνικά θέµατα. Αυτό το τµήµα δεν έχει καµιά αντίρρηση να στηρίξει τον Μητσοτάκη σε κάθε είδους υποχωρήσεις και σάπιους συµβιβασµούς απέναντι στην Τουρκία. ∆εν είναι τυχαίο ότι στήριξε µε νύχια και δόντια τον happy traveler ∆ένδια, σε αντίθεση µε την πολεµική του απέναντι στην εξωτερική πολιτική του 2015-18, σε αντίθεση µε τους Κασσελάκη και Παππά. ∆εν αντιλαµβάνεται ότι η χώρα θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση στα ελληνοτουρκικά και ότι είναι αναγκαίο ένα πατριωτικό µέτωπο της δηµοκρατικής παράταξης.

Εκτο, η Αριστερά ήταν πάντα ενωτική, επιδίωκε τις συµµαχίες και τη συγκέντρωση δυνάµεων σε µεγάλα µέτωπα συνεργασιών. Ο ΣΥΡΙΖΑ σταθερά εδώ και πέντε χρόνια απέρριπτε κάθε τέτοια προοπτική. Εµείς ως ΠΡΑΤΤΩ, ανεξαρτήτως του ποιος είναι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, παραµένουµε πιστοί σε αυτή την πολιτική. Με επίσηµη επιστολή µας θα καλέσουµε και τώρα, για άλλη µια φορά, τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνεργασία, όπως και άλλες δυνάµεις. Ελπίζουµε αυτήν τη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι διαθέτει στοιχειώδη πολιτική λογική. Εµάς τα εσωκοµµατικά του δεν µας αφορούν. Παραµένουµε σταθερά υπέρ ενός ευρύτερου µετώπου εδώ και 13 χρόνια.

Εβδοµο, η Αριστερά είναι ο κόσµος της αναζήτησης της αλήθειας, του εµπλουτισµού και της δηµιουργικής ανανέωσης της γνώσης του. Είναι ο κόσµος του διαλόγου και της ανταλλαγής γνώµης. Της ανοιχτής και θαρραλέας συζήτησης, της πίστης στα δίκαια του εργαζόµενου λαού και της νεολαίας. Το ΠΡΑΤΤΩ µαζί µε άλλες εννέα οργανώσεις και κινήσεις καθώς και µεµονωµένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συνδηµιούργησαν το φόρουµ του δηµοκρατικού διαλόγου και της αναζήτησης συγκλίσεων προκειµένου να φτιαχτεί ένα µεγάλο µέτωπο απέναντι στις σηµερινές κυρίαρχες δοµές και πολιτικές. Ελπίζω στις νέες συνθήκες ο ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχτεί επιτέλους να συµµετάσχει σε έναν τέτοιο διάλογο. Το αρνητικό του αποτέλεσµα το 2023 συνδέεται και µε την επίδειξη αλαζονείας απέναντι σε άλλες δηµοκρατικές – προοδευτικές, πατριωτικές και σοσιαλιστικές δυνάµεις.

Ογδοο, η Αριστερά διακρινόταν πάντα για το ήθος της, την ενσυναίσθηση που διαθέτει, τη σταθερή αλληλεγγύη και πρακτική συµπαράσταση όπου και για όποιον το χρειαζόταν. Πάντα χαρακτηριζόταν από σεβασµό στους συντρόφους/συντρόφισσες, συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αλλά και από παρρησία στην έκφραση γνώµης και τη στάση ζωής, καθώς και από σθένος στις δυσκολίες. Μεγάλο µέρος της εσωτερικής συζήτησης στον ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε έλλειψη ως προς αυτές τις αρχές και τις αξίες. Ανέδειξε έλλειψη αριστερής µόρφωσης και γνώσης για τις αρχές, τις αξίες, την ιστορία του κινήµατός µας. Ελλείψεις τις οποίες υποστήκαµε τα τελευταία χρόνια.

Ενατο, η Αριστερά ήταν πάντα ενωτική προκειµένου να κερδίσει έναντι της αντίδρασης. Ετσι κέρδισε και ο Τσίπρας το 2015, έτσι έχασε –από την έλλειψη τέτοιας πολιτικής– το 2023. Καλός και αποτελεσµατικός ηγέτης είναι αυτός που καταφέρνει να διασφαλίσει τη συγκέντρωση δυνάµεων στο κόµµα του, αλλά και τη συµπόρευση µε άλλες δυνάµεις, ακόµη και µικρές. Οποιος δηλώνει ότι αυτός από µόνος του θα κερδίσει τη ∆εξιά δεν εννοεί σίγουρα την κοινωνική ∆εξιά. Το δε πιθανότερο είναι να οδηγήσει το κόµµα του σε ήττα ή, ακόµη χειρότερα, στην υποταγή της στο άρχον σύστηµα. Ουδείς νικά µόνος του, χωρίς επιτελείο, ικανά στελέχη, συνεργασίες και συµµαχίες, πριν απ’ όλα χωρίς τον λαό.

∆έκατο και πολύ σηµαντικό είναι το δηµοκρατικό ζήτηµα. Η τάση του συστήµατος είναι να περιορίζει και να µειώνει τις δηµοκρατικές λειτουργίες. Η Αριστερά οφείλει να είναι η ίδια δηµοκρατική προκειµένου να είναι πειστικοί οι αγώνες της για δηµοκρατία.

Ολα αυτά που ανέφερα οδηγούν σε ένα συµπέρασµα: χρειάζεται η δηµιουργία ενός προοδευτικού – δηµοκρατικού – πατριωτικού ρεύµατος στην ελληνική κοινωνία που απαιτεί και θα απαιτήσει τον φορέα του. Το ΠΡΑΤΤΩ σταθερά θα συµβάλλει σε µια τέτοια κατεύθυνση.

The post H Αριστερά και οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ – Άρθρο του Ν. Κοτζιά στο Documento first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

Η διατροφική επάρκεια, πάντα σχετική λόγω ευρωπαϊκών δεσμεύσεων, έχει καταστεί άγνωστη λέξη στην ελληνική αγροδιατροφή. Η  χώρα μας είναι ελλειμματική στα περισσότερα αγροτικά προϊόντα. Εισάγουμε το 70% του αγελαδινού γάλακτος, το 85% του βόειου κρέατος, το 70% του χοιρινού και το 35% των πουλερικών. Οι εισαγωγές αυτές ξεπερνούν τα 2,5 δις το χρόνο. Την περίοδο 2015-2019 (ΕΛΣΤΑΤ) οι συνολικές εισαγωγές τροφίμων ανήλθαν στα 28 δις εκ ΄των οποίων τα 9,3 (33%) αφορούσε τρόφιμα ζωικής προέλευσης (κρέας, γάλα, αυγά, τυριά, γαλακτοκομικά προϊόντα).

Η υφιστάμενη κατάσταση αναδεικνύει την ισχυρή εξάρτηση της χώρας από την εισαγωγή προϊόντων υψηλής διατροφικής αξίας, γεγονός που εκτός των άλλων, την καθιστά ευάλωτη σε περιόδους κρίσεων. Το είδαμε στην περίπτωση της υγειονομικής κρίσης και την εμφάνιση του γαστρονομικού εθνικισμού (food nationalism), επαναλαμβάνεται δραματικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Δεν είναι ασφαλώς της παρούσης η ανάλυση του αγροτικού ζητήματος στην Ελλάδα. Έχουν γραφεί αξιόλογα κείμενα που μπορεί κανείς να προτρέξει. Κατά την άποψη μου η πολιτική των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων είχε αρνητικές συνέπειες στην αγροτική παραγωγή. Οι αγρότες μας εγκατέλειψαν πολλές παραδοσιακές καλλιέργειες και στράφηκαν στα επιδοτούμενα προϊόντα. Το ίδιο συνέβη και με τα κτηνοτροφικά φυτά.

Οι εισαγόμενες σήμερα πανάκριβες ζωοτροφές ( καλαμπόκι, σόγια) έχουν εκτινάξει το κόστος παραγωγής με αποτέλεσμα τα ζώα να υποσιτίζονται και σε συνδυασμό με άλλα προβλήματα της κτηνοτροφίας υποθηκεύουν το μέλλον των ΠΟΠ και ΠΓΕ προϊόντων μας. Προβληματική επίσης εμφανίζεται η κατάσταση και στα λιπάσματα. Ουκρανία, Ρωσία, Λευκορωσία κατέχουν το 25% της παγκόσμιας παραγωγής με την Ευρώπη να εισάγει πάνω από 30% των αναγκών της.

Ένας άλλος παράγοντας που επιτάχυνε τη διατροφική ομηρία της χώρας ήταν η διάλυση των μεγάλων συνεταιριστικών οργανώσεων. Στην ΕΕ το 60% της αγροδιατροφής ελέγχεται από συνεργατικά σχήματα. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι απογοητευτική. Καταγράφονται 800 ενεργοί συνεταιρισμοί. Από αυτούς λιγότεροι από 50 έχουν κύκλο εργασιών μεγαλύτερο των 5 εκ. ευρώ και λιγότεροι από 10 πάνω από 20 εκ.

Αν λάβουμε ακόμη υπόψη τη χαμηλή παραγωγικότητα του αγροτικού μας τομέα, τις μεγάλες αποκλήσεις από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, την έλλειψη στρατηγικής για τα εθνικά μας προϊόντα, την απροθυμία νέων για το αγροτικό επάγγελμα, λόγω κόστους παραγωγής, τις εξαρτήσεις και τα διαχρονικά λάθη μην εκπλαγούμε με την επερχόμενη επισιτιστική κρίση.

Ήδη στις Βρυξέλλες συζητείται η αναθεώρηση της νέας ΚΑΠ 2023-27 για αλλαγή του στόχου πράσινης μετάβασης (F2F), μέτρων στήριξης των γεωργών και αναπροσαρμογή των εθνικών σχεδίων. Η παγκοσμιοποίηση οδήγησε σε τεράστιες αλληλοεξαρτήσεις στο αγροδιατροφικό σύμπλεγμα και ο πόλεμος στην Ουκρανία αποσυναρμολογεί το παζλ.

Κρίνεται αναγκαία η ανασυγκρότηση του αγροτικού τομέα και η αλλαγή του υπάρχοντος αγροδιατροφικού μοντέλου. Ο στόχος της διατροφικής επάρκειας πέρα από αναγκαίος είναι και πατριωτικός!

Γιάννης Κ.Καραγιάννης

Οικονομολόγος- πρ. Βουλευτής

Μέλος ΠΣ Κίνησης ΠΡΑΤΤΩ

The post Ουκρανικό και επισιτιστική κρίση, άρθρο του Γιάννη Καραγιάννη στα ΝΕΑ first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

https://www.kathimerini.gr/politics/foreign-policy/561769822/arthro-toy-n-kotzia-stin-k-oykraniko-ellinika-symferonta-kai-protovoylies/

The post Άρθρο του Ν. Κοτζιά στην «Κ» – Ουκρανικό: ελληνικά συμφέροντα και πρωτοβουλίες first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

The post Η γεωπολιτική του ουκρανικού και ο νεοτσαρισμός, του Νίκου Κοτζιά first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

Ο Νίκος Κοτζιάς καλωσόρισε και ευχαρίστησε τους παριστάμενους στην διαδικτυακή παρουσίαση ενώ στη συνέχεια το λόγο πήρε ο εκδότης Κώστας Δαρδανός δηλώνοντας ότι το βιβλίο του πρώην Υπουργού είναι ιστορική παρακαταθήκη τόσο για το ίδιο το γεγονός της Συμφωνίας των Πρεσπών όσο και για τον τρόπο της εξεύρεσης της λύσης, εγχειρίδιο επιστημοσύνης.

Η συζήτηση διήρκησε σχεδόν τρεις ώρες, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των ακροατών, ενώ για το βιβλίο μίλησαν οι Μίμης Ανδρουλάκης, Κώστας Γουλιάμος, Μαριλένα Κοππά, Πέτρος Mαυροειδής, Iάκωβος Μηχαϊλίδης, Κωνσταντίνα Μπότσιου, Χάρης Παμπούκης, Σωτήρης Ρούσσος, Γιώργος Σταθάκης.

Το βιβλίο του Ν. Κοτζιά “Η Λογική της Λύσης” είναι μια τοιχογραφία του “Μακεδονικού-Ονοματολογικού” προβλήματος και της λύσης του. Αποκαλύπτει άγνωστα γεγονότα και ντοκουμέντα.

https://www.youtube.com/watch?v=Gqy66m_6o3Y

Το βιβλίο αναφέρεται στις στρατηγικές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και στην ιστορία του Ονοματολογικού και τη γεωπολιτική σημασία του. Εξηγεί τις θεωρητικές και πρακτικές μεταβολές σε θέματα-κλειδιά, όπως ο αλυτρωτισμός, η ονοματολογία, η ιθαγένεια και η (εθνική) ταυτότητα· η εμπιστοσύνη και η δυσπιστία· το έθνος-εθνικό κράτος και ο εθνικισμός· ο αμυντικός εθνικισμός των ημερών μας και ο πατριωτισμός.
Αναλύει τις διαπραγματεύσεις στο διάστημα 1991-2015. Αποκαλύπτει τις μυστικές διαπραγματεύσεις και τις υποχωρήσεις· τη διγλωσσία της πολιτικής του δικομματισμού. Αξιολογεί τη μη κατανόηση των αλλαγών που συντελούνταν στην τότε FYROM και στην περιοχή γενικότερα.
Επεξηγούνται οι θεωρίες διαπραγματεύσεων και αναλύεται το πώς οδηγηθήκαμε στη Λύση της Συμφωνίας των Πρεσπών: από μια άγονη μάχη θέσεων στα πραγματικά συμφέροντα των δύο πλευρών· από μια συνεχή εχθρότητα σε μια προοπτική φιλίας. Αναδεικνύεται το πώς διαμόρφωσε η Ελλάδα έναν έντιμο συμβιβασμό, από τον οποίο η ίδια βγήκε κερδισμένη, όπως και όλη η περιοχή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

The post Το βιβλίο του Ν. Κοτζιά “Η Λογική της Λύσης” είναι μια τοιχογραφία του “Μακεδονικού-Ονοματολογικού” προβλήματος και της λύσης του first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.

Ι. Ιστορικά στοιχεία πολιτισμικών διαμαχών

Όπως γνωρίζουμε από τον 19ο αιώνα, στην πολιτική εμφανίζονται ορμητικά οι αντιθέσεις που έχουν να κάνουν με την ταυτότητα των ανθρώπων και όχι μόνο με την θέση τους στις κοινωνικές τάξεις. Αντιθέσεις οι οποίες αφορούν στις αξίες και στις αρχές μιας κοινωνίας. Χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση είναι οι συνωμοσιολογικές «θεωρίες», η διαμάχη για την αναγραφή ή μη του θρησκεύματος στην ταυτότητα των πολιτών, όπως ότι ο αριθμός «666» είναι «έργο του σατανά», αλλά και η διαμάχη γύρω από το «Ονοματολογικό-Μακεδονικό».

Στον 19ο αιώνα οι πολιτισμικές διαμάχες έγιναν γνωστές από την αντιπαράθεση ανάμεσα σε καθολικούς και προτεστάντες στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης της Γερμανίας από τον Μπίσμαρκ. Οι αξίες, ο τρόπος ζωής, η σχέση με τον καπιταλισμό ήταν ορισμένα από τα ζητήματα που τέθηκαν. Η πολιτισμική σύγκρουση ανάμεσα στα δύο ρεύματα του Χριστιανισμού υποχώρησαν μετά την εμφάνιση του εργατικού κινήματος και την ενδυνάμωση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας. Το κοινωνικό ζήτημα υπερκέρασε το πολιτισμικό που απέρρεε από το θρησκευτικό. Λίγο μετά, αναπτύχθηκε στην Ελλάδα η αντιπαράθεση για το γλωσσικό, δημοτική ή καθαρεύουσα.

Η ισχυρότερη εμφάνιση πολιτισμικών αγώνων καταγράφεται στις ΗΠΑ του 20ου αιώνα (Culture wars) μετά την κάμψη του εργατικού κινήματος. Θέματα όπως ο ρατσισμός, οι αμβλώσεις, το ζήτημα της οπλοκατοχής ή της διδασκαλίας του Δαρβίνου σε αντιπαράθεση με την «εβδομάδα» δημιουργίας του κόσμου από τον Θεό, είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα «πολιτισμικών πολέμων» στις ΗΠΑ.

ΙΙ. Αιτίες και πηγές γέννησης

Ζητήματα ακραίου εθνικισμού, ταυτότητας, αυτοπροσδιορισμού, αλλά και θρησκευτικού δογματισμού, συνδέονται με το φαινόμενο των πολιτισμικών πολέμων. Αυτοί επανακάμπτουν κατά κανόνα σε περιόδους που η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση και σε μεταβατική περίοδο. Σε συνθήκες, δηλαδή, που αυξάνουν οι φόβοι, οι ανασφάλειες, οι ανορθολογισμοί, ενώ δυναμώνουν θεωρίες όπως εκείνες της συνωμοσιολογίας. Οι άνθρωποι αναζητούν καταφύγιο στην πίστη (λογικό, ιδιαίτερα ως προς την παρηγοριά και την προοπτική των ουρανών), αλλά, και στην ευθεία και επιθετική άρνηση της πραγματικότητας καθώς και της επιστήμης που επιδιώκει να την ερμηνεύσει και να την αντιμετωπίσει.

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τα επιχειρήματα των οπαδών ενάντια στα εμβόλια θα συναντήσει τα προαναφερθέντα. Σημαντική πηγή τους είναι επιπλέον, η έλλειψη εμπιστοσύνης προς σειρά θεσμών, ιδιαίτερα της πολιτικής, αλλά και σε επιστήμονες. Η κυβέρνηση με τα κενά πολιτικής και τα λάθη της, την άρνηση ουσιαστικής ενίσχυσης του ΕΣΥ και την αδυναμία της να πείσει δεν τους εμπνέει εμπιστοσύνη και υπερμεγεθύνουν στο «μέσα τους» τις άτυχες δηλώσεις ορισμένων εκ των αρμόδιων γιατρών, όπως εκείνη του Τσιόδρα ότι αν θα «φορέσουμε μάσκα θα πεθάνουμε», ενώ εκείνος, και καλά κάνει, φοράει σήμερα δύο. Ενώ από την άλλη, το πολιτικό σύστημα δείχνει να διστάζει να καταπολεμήσει τη διγλωσσία ως προς τους εμβολιασμούς και δεν καταπολεμά μικροκομματικές επιδιώξεις. Το κυριότερο, όμως, είναι, ότι δεν αντιλαμβάνεται τον χαρακτήρα της διαμάχης γύρω από τα εμβόλια, ως μια περίπτωση «πολιτισμικών συγκρούσεων».

ΙΙΙ. Η αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση των κατά τη γνώμη μου λανθασμένων αντιλήψεων των απλών πολιτών που τάσσονται ενάντια στους εμβολιασμούς και εκείνων που συνειδητά τους αξιοποιούν για ίδιο όφελος, δεν επιτρέπεται να γίνεται με αλαζονεία, καταναγκασμούς, αλλά με σαφή επιχειρήματα. Βέβαια, σε ορισμένους τομείς όπως στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και στον δημόσιο χώρο, ιδιαίτερα τον υγειονομικό, πρέπει να λαμβάνονται άμεσα αποτελεσματικά μέτρα.

Το προοδευτικό κίνημα θα πρέπει να πάψει να αναζητεί σε όλα τα κοινωνικά φαινόμενα ευθεία εκδήλωση της ταξικής-κοινωνικής πάλης, ενώ αυτή μπορεί να εκδηλώνεται μέσα από διαμεσολαβήσεις ή, να θεωρεί ότι τα ταυτολογικά ζητήματα είναι μόνο ορισμένα ατομικά ή μικρών ομάδων και όχι ζητήματα που τέμνονται με όλη την κοινωνία. Να δει δίπλα την σύνθετη μορφή των κοινωνικών αγώνων που εκφράζουν δια της τεθλασμένης τις μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις και τις πολιτισμικές. Να κατανοήσει ότι η μάχη γύρω από το εμβόλιο, τον εθνικισμό ή πατριωτισμό, τη Συμφωνία των Πρεσπών, το Κυπριακό, δεν είναι μόνο μια μάχη απλά για το ένα ή άλλο ζήτημα οικονομίας ή γεωπολιτικής, αλλά ένας αγώνας για την πολιτισμική ταυτότητα του κάθε πολίτη και της κοινωνίας συνολικά. Ότι δεν πρόκειται για μια αντιπαράθεση ξεκομμένη από τα χαρακτηριστικά της χώρας, την νοοτροπία, τις συνήθειες, τα στερεότυπα και τις «μαγκιές», τους φόβους και ανασφάλειες σε αυτήν.

Δεν είναι τυχαίο ότι σημαντικό ρόλο από τη πλευρά των αντιεμβολιαστών παίζουν κύκλοι παραθρησκευτικοί, που υπονομεύουν και τον Αρχιεπίσκοπο, ακροδεξιοί και μακεδονομάχοι. Μέσα στην κρίση της τελευταίας δεκαετίας, αυτοί οι κύκλοι και οι αντιλήψεις τους δυνάμωσαν. Αντιλήψεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν συστηματικά και ανυποχώρητα. Δεν αφορούν μόνο τους εμβολιασμούς, αλλά συχνά ένα σύνολο θεμάτων της ελληνικής ιστορίας και κοινωνίας.

Σε εποχή πολλαπλών κρίσεων αρκετοί συμπολίτες μας βρίσκονται σε μια αμυντική στάση. Έχουν χάσει την εργασία τους, κινδυνεύουν τα παιδιά τους να ζήσουν χειρότερα από ότι οι ίδιοι, φοβούνται μήπως υποστεί η Ελλάδα σαν σύνολο τις συνέπειες μεγάλων υποχωρήσεων. Νιώθουν να φεύγει κάτω από τα πόδιά τους το μέλλον, οι παλιές βεβαιότητες, το όποιο αίσθημα ασφάλειας. Αυτή την στάση άμυνας, οφείλουν οι προοδευτικές δυνάμεις να την πάρουν υπόψη τους και να την μετασχηματίσουν σε μια ορθή στάση με υπομονή, σεβασμό και γνώση. Να κατανοήσουν τα πραγματικά πολιτισμικά και κρισιακά χαρακτηριστικά αυτών των αρνήσεων.

The post Εμβολιασμοί και πολιτισμικές διαμάχες – Άρθρο του Νίκου Κοτζιά στα «Νέα Σαββατοκύριακο» first appeared on ΠΡΑΤΤΩ.